Er valt wat water op haar rechterbil, terwijl ze een dun touwtje gaat knopen; haar linker wil ze achter een washand dopen, al doet de hand niet wat zij zo graag wil. Op die ene plek moet een rivier stromen, de grond wieden, haar ermee verrassen; en de zee de zilte kust laten wassen, zelfs al moet ze van het knopen bekomen. Haar land is weelderig…

dicht ik voor jou dan rijmt het gauw de lucht al blauw bij ochtenddauw jou stil aanschouw dicht naast me hou jouw wereld bouw vol factor wauw en nooit berouw, mijn handen vouw om mij en jou…

Bijna vergeten: vandaag is er ook nog ik was weer eens verdwaald tussen krakende bomen waartussen geen bos was te zien daarna een oude koe uit de sloot getrokken samen staarden we met Mick Jagger ogen naar de einder. We zagen een slachthuis en kantoortuin opdoemen, lieten gelaten de toekomst los en omhelsden de zuigende…

De feesten vielen stil alle drukte liep weg uit de cafés en de straten En de lucht werd bleek Wij doen niet meer mee zolang het winter is en we zonder kunnen Alleen het hoogstnoodzakelijke kopen we, niets onderhouden we dat de bezetting in stand houdt haar landvraat, mensenvraat Vrijheidsvraat Ons bloed stroomt, onze adem tovert ons…

Ik heb de bloeiwijze van een zeldzame nachtschade gedetermineerd... de Juanita Cruyffiana Haar groeistuipen in de lente gaan gepaard met een ongekende dynamiek haar bewegingen zijn bijkans onnavolgbaar haast niet bij te houden voor het oog Om de zoveel jaar verschiet zij van kleur nu eens rood en wit dan weer paarsrood en…

Kapitein Rob houdt zich doof als dick schoof dilan jon-gerijn hult zich in schone schijn doet of haar wipneusje bloedt maar in deze fase zal dat de lamme en blinde slechthorend slechtziende gé wé niet eens meer verbazen Het eigen vervoer het eigen vermogen kortom het EV wordt weer heilig verklaard en veilig gesteld de waarlijk…

De wandeling langs een plas voor ‘t eerst met elkaar, praten wat, ja, over haar je vriendin die overleed, wat ze deed en doet nu, de seintjes ‘k Stel jou vragen, jij mij Kijken naar het water de oude wilg, uit elkaar gebroken maar uit zijn omgevallen stam zijn takken kaarsrecht naar ‘t licht ontsproten We slaan een bospad in waar…

Ze cirkelen boven mijn hoofd in tegengestelde richtingen, elk in een baan om een eigen middelpunt, met weinig zichtbare inspanning, wat duidt op thermiek als grootste aanjager, op zweven op wat is gegeven. Buizerds, zegt - in mijn hoofd - de stem van het kind dat zich herinnert: de dierenencyclopedie, mijn vader - hij wijst alleen nog zwijgend…

Vandaag was een dag zoals er vele zijn maar toch uniek, want nooit komt die terug. Daarnet wat mensen weergezien die ik vannacht ontmoette in mijn dromen... Was dat een weten wat vandaag zou komen? Was het een wens, een sterk verlangen naar contact, ja naar verbondenheid? Vandaag komt nooit nog weer maar elke nieuwe dag brengt kansen die…

Dit eens zo luchtig hart, vervuld met geestdrift en met vreugde Nu ontwricht door pijn en smart, waar het zich in liefde ooit verheugde Mijn ziel is mee gezonken, in de donkere diepten van een oceaan In weemoed gestaag verdronken, en als een schip in een storm vergaan Dit hart dat eens subtiel, werd ontstoken door jouw wakkerend vuur Nu…

Rob van de rovers houdt zich doof, -wat een bende! doet alsof zijn mooie neus bloedt bij flinke linkse en rechtse combinaties. Om de dooie dood gaat ‘ie niets nu al in deze fase, dat mag niet verbazen, veranderen aan Yeşilgöz’, uhm, de coalitieplannen. De middenmannen hebben het té bont en blauw gemaakt, vertrouwen kraakt ruimschoots…

Bij gepolariseerde politiek correcte blauwzwarte ridders te paard dacht ik aan jesse die jetten een link(s)e oorvijg gaf met zijn roodgroene staart hij kletste maar door na die hap uit z'n oor in z'n mantel die vierkant werd uitgeveegd door jimmy de stoker en baarle de denker, die rob de bokser een rake trap geeft…

U gebiedt ons argeloos te gevoelen Voor een Hamas dat schiet op burgerdoelen En door met tweeërlei maten te meten Mahsa's dood gemakshalve te vergeten Wie één gedoodverfde dader kielhalen En de erfzondige Joden almaar smalen Staan mij tegen wegens hun blatende leuzen En het meeheulen met extreem-religieuzen Het zal eens niet op…

D'ochtend gloort door ’t raam, zonnestralen bespelen m’n gezicht. vogels kwinkeleren er vol op los de nieuwe dag roept me tegemoet. Ik stap blij gestemd in deze dag, Die mij omhelst, mij kust vederlicht. Ik zweef als een veertje op de wind, Gedachteloos dronken van geluk. Weg, vergeten is de donkere nacht, de boze droom ligt diep begraven…

Als ik het moment probeer te grijpen waarop dikke mist tussen mijn vingers in een zeldzaam niets verdwijnt dan denk ik aan jou pak mijn fiets druk mijn kin in mijn kraag het nat op het zadel veeg ik met de rand van mijn mouw in één gebaar weg. Hoop dat ik op tijd kom.…

De heer J. Cruijff roerde zijn mondje verbaal en dat had invloed op onze taal. Daarom kun je nu de zin nog horen ‘Als hun de bal hebben, kennen wij niet scoren’. Er is geen hamer zonder steel wordt’ elk nadeel hep z’n voordeel’. Taalkundig geen zuivere koek het klinkt voor sommigen zelfs als een vloek. Zo zorgen wij allen tezamen Voor heel…

Het is geprobeerd: goden, een god boven de mens en nooit kon men vertrouwen op het goddelijke als men bad en een wens deed: een wens om gezondheid een wens om gerechtigheid een wens om vrede En toen: de sprong in de diepte van de ziel en die bracht geen soelaas Ook de goddelijke ziel was een wachtkamer zonder deuren naar vrede…

Menig gelovige hoort met genoegen de blijdschap van het Evangelie aan. Diens ziel is een akker, waarin het graan valt na langdurig nauwkeurig ploegen. Het zaad wil zich naar goede aarde voegen, wortelt lustig om al dieper te gaan. Maar een steen kan ontkiemen in de weg staan. Moet het plantje kwijnen of voort zwoegen? Laten, wij mensen,…

De blauwe vlam likt langs de pan. Het vlees slaat zwart uit. Roet trekt in de kamer. De stem stopt niet. Hij drukt op de schakelaar in de gang. Een vonk. Een droge knal. Metaal zonder verbaal. Hij kijkt naar de kapotte knop alsof licht een kwestie van geduld is. Alsof systemen zichzelf herstellen wanneer je lang genoeg wacht. Op de…

Roze gloed ontwaakt takken reiken naar het licht winter breekt heel zacht De wereld draagt nog haar winterse masker, maar onder de bevroren korst hoor ik het ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde. Mijn huid voelt de scherpte van de vroege ochtend, toch is de kou niet langer een gesloten deur. In de wind ligt…