nog een laatste dan maar eentje om het af te leren en nogmaals te proberen geen kringen na te laten de indringende bladzijdes uitgeschreven belijden is ook voor fanatiekelingen best een ding om te doen daarom deze ene concessie zonder pressie van binnen of buiten kaders te treden van mijn redenen waarom voor deze uitzonderingskeer…

- nog nooit gehoorde woorden - Weerspiegelingen van toekomstig verleden glinsteren als dauw op de oude wereld Dichter; uit zijn verzen werd hoop geboren wever van woorden, nooit gezongen in koren Ontwaakt, met zijn blik op de wereld gericht getuigen zijn ogen van wat niemand ooit zag: verwarmd door stralen van een verre zon een…

Ze sluipt in stilte, zacht en traag, een schaduw die me nooit echt verlaat. In mijn aderen een storm van pijn, en toch probeer ik normaal te zijn. Ik voel me gevangen in mijn eigen huid, zo fragiel, zo moe, zo onbemind. Toch zoek ik licht in kleine gebaren — een glimlach, een hand die alles verklaart. Elke dag een strijd die niemand kent…

Op het grote feest is iedereen welkom: de mensen met een verkeerd cadeau die meteen roepen dat het zo gezellig is die knoeien onbeholpen dansen en op tenen staan die luidkeels vals zingen het gebak opschrokken en nog een stuk willen die niet meedoen en vanaf hun troon commentaar hebben Dat is niet feestelijk maar wij willen…

In heilige gewaden, sluipen zij, de roofdieren, met handen die niet zegenen, maar breken en bezwijken. Kinderen, vertrouwend, in stilte gekneveld, door mannen die spreken van goddelijke macht, maar hun lust is een gevangenis, een gruwelijke keten, die huidskleur en tranen verandert in stille schreeuwen. Leiders zwijgen, sluipen in…

meer dan een classicus als oppaspapa en een ondoorgrondelijke snarengod als pseudopater familias had ik nooit moeder moet een loeder zijn geweest een kleintje onbeschermd in de berm bij een duivels kruispunt achterlatend ‘vers uit de struik’ bleef het adagium terwijl de doornwonden nog heelden vonden kwelende dichters mijn naam door…

in de bermen van de begaande paden waar de kantjes al vanaf gelopen zijn vind je de mooiste bloemen net wat verderop bij die heldere bron vind je de mooiste narcissen ze liep in het bos met een roos en een kruik witte mistslierten dreven in het struweel een verre echo klonk gegrom de tanden waren wit als eierschalen het speeksel kwijlde…

De schemer valt over het einde van het jaar, we zoeken de warmte, we zoeken elkaar. In een wereld die soms zo haastig en luid is, waar het nieuws vaak vol zorgen en grijsheid en strijd is, staan we vanavond heel even stil, omdat iedereen vrede en tederheid wil. Het gaat niet om pracht of de rijkdom aan tafel, niet om de glans of een feestelijk…

Ik zag hem toen gaan, Oek die als veel te boek stond, nooit zuiver geduid werd, bedroefd: ‘Een droom kan afstanden verkleinen, het kwijnen stoppen; ik wil dat lied wel zingen!’ Ik zie hem nog staan, met zijn tenen over de rand, de boeg als springplank, zingend: ‘Met zand kun je kastelen maken, met water wolken; we gaan dit land bevolken…

Ogen volgen lijn stilte spreekt zonder woorden wat is echt, wat niet In de diepte van het doek, waar een hoed boven een gezicht zweeft dat zichzelf niet kent, een appel beweegt door lucht zonder zwaarte, en een raam opent naar niets en alles tegelijk. Wereld verschuift teder, en ik ervaar dat zien niet afsluit maar uitnodigt om te verdwalen…

- VOOR CHANGE AGENTS EN VERBINDELAARS - Als je alle aanzetten der veertien versies overziet het mirakel, het enigma der kerstwoordraadselpuzzelquiz dan zijn ze zienderogen haast verschrompeld tot een gatenkaas een oliebollenkraam met poedersneeuw een schiettent waar elk kind de was doet en a.i. de winnaar is ...…

Ik duur doek in doodstil duister ik ontluister dus houd op met dat blind beleggen ik moet jullie de ogen eggen laat mij hangen opdat ik licht en zicht zal vangen en kan stralen in mijn picturaal verhalen voor de leeuwen wil ik schreeuwen het mag zelfs op de kop maar stop met dat oliedom verrijken ga nu eindelijk eens naar…

hoe ze me noemen kan me gestolen worden het gaat om de akkoorden de melodische lijnen de bekoring van het oor niet om die lamme duinmannen noch om blij wuivende wijven doch voor zuinige bierzuipers gebruikte servettenschrijvers benarde-situatie-verblijvers bezorg ik mijn liederen bekorend in diepere lagen van overspoelende klanken als…

Broederliefde heeft een mes in de hand, soms steekt ze anderen, vaker steekt ze jou met teleurstelling, met boos weglopen en je in leegte achterlaten, vergeefs te laten zoeken naar sporen die je al lang zelf vertrapt hebt Dus moet ik wachten Wachten of jij je ooit nog eens naar mij toe zult keren Na uitstel op uitstel durf ik een…

vader waarom heb je mij verlaten jij bent de zon waar alles om draait maar draai het nu eens om om mij geef je paardenkrachten aan mij voor één dag ik ben de zoon ik ben de zon ik ben je vader maar dat wordt je ondergang je stort neer en spat uiteen in stukken en scherven en sporen je vlees uiteengereten je bloed verspetterd…

Iemand zegt dat het leven niet meer lukt. Geen lijst, geen vakje, geen score vangt dat. We zitten, ademen, luisteren. Het verhaal komt, met haperingen en stiltes, met tranen en zuchten — en precies dáár leeft iets van hoop. Hoop is geen belofte. Het is blijven, ook als de ander niet meer kan. “Dan draag ik…

Een nieuwbakken hulp-Kerstman uit de Jordaan zit op zijn slee te twijfelen of hij nog door zal gaan, een ijzige kou doet, via zijn billen, zijn hele lijf hartgrondig rillen, hij had toch beter zijn thermo-ondergoed aangedaan ...…

De ochtend ontwaakte met een wakkerende zon door koele wind van zee die een strandvlag liet deinen op de voorbije seconden van de dag En klimmend door het steile zand besloop ik het moment waarop ik zag hoe het golvende water de duintop dan plots leek te raken, waarmee de dag begon die langer moest duren door de nacht te willen stuiten waarin…

Buiten is het koud en donker in het park de wind steekt op, er komt een bui, je huivert en versnelt je pas je doet je sjaal over je jas En dan opeens hoor je wat flarden oude dixielandmuziek je luistert, blijf heel even staan en krijgt een warm gevoel dat zegt, kom laat ik daar naar binnen gaan Het is er vol, niet teveel licht, geen…

Vandaag is er taart met een perfecte bite, en applaus dat precies op tempo blijft. Geen hol geklap, geen valse noot — dit is feest in zuiver stereo-geluid. Michael, zoon van Ton, erfgenaam van toon, opgegroeid tussen kabel en microfoon. Waar stilte al muziek voor je bleek, hoorde jij toekomst in elke piek. Pa legde ooit de basis, strak en…