De Stilte Na Jullie Hier zit ik alleen in het huis, waar mijn kinderen zijn geboren, waar ze zijn grootgebracht. Elke hoek, elke tegel fluistert jullie naam. Maar ik weet, binnenkort zal het afscheid waaien, waar naartoe—dat blijft de grote vraag. Toch is het een illusie, te denken met gesloten ogen dat jullie hier nog zijn. Alles is…

Was het om die ene jazzkenner te jennen nee hoor, daar wordt hij niet door gedreven wel door een meisje te gaan strikken uit een nogal vreemd zeikerig wijsje met onbestemd gevoel voor erotiek deze herfst liet tal van bladeren vallen in kleuren die de bospaden besmeuren na koude regen tegen heug en meug al zou haar preek verzonnen…

als we stil zijn stil in rouw stil in gemis stil om jou ontstaat verwondering je stem, je lach je warmte je eigenheid stil aanwezig je ziel je troost je liefde je bent er ademloos woordeloos eindeloos als we samen stil zijn in het licht van dansend vuur zie ik je hoor ik je voel ik je stil van stilte stil…

De Hamer van Onrecht Wanneer ik naast je zat, het bed een eiland van stilte, voelde ik de dreun — de hamer van onrecht die zonder waarschuwing viel. Sommigen huilden, hun tranen echo’s van een strijd die al verloren leek. Maar jij draaide je hoofd naar het mijne, je hand trillend, en fluisterde zo zacht dat alleen mijn hart het kon horen…

Het sterven snoeit weer de dikke touwen, laat een spoor van de barre winter na; Ze lamenteert nu, ik bij hem weg ga, met de gasten gaat ze nog niet trouwen. Zijn adem gleed langs tafels en banken; Erbarmde zich om zijn verslagen mond; In gitzwart katoen liep hij in het rond, Op weg naar de linde met haar ranken. Zijn verlangen naar het eind…

Zacht omhooggestuwd vleugels omarmen stilte weg naar het licht toe Verlangen naar een plek waar zachtheid de lucht vult, waar mijn overvolle zintuigen langzaam stilvallen. Een ruimte waar elk geluid fluistert, en mijn geest in stilte mag uitademen. Dromen van een tuin met paden van mos, waar bloemen hun geur aan de wind toevertrouwen.…

Gedichten stromen als stuwend water uit mijn pen als onuitputtelijke huilbuien onmogelijk nog enig andere taak te verrichten jij bent niet meer…

Het paradijs waait open. Nog een keer vluchten wij, En verworden van aas tot prooi. Het huis is gevallen. Bliksem, donder slechts Zijn van het hoge rijk nog over. De dag is geweest. Snel valt de schaduw Over wenkbrauwbogen.…

het heeft geen zin om nu nog weg te kruipen in een hoekje met je potlood en je aantekenboekje want de zekerheden zoek je onder versleten beelden -uit het verleden nog wel er is geen duizend-dingen-doekje langs dwingende drang of anti-bloedstolling door vals gezang voor dag- en nachtblinde non-vlinders te verzinnen -zeg dan maar wat ‘zij’…

Er ontbreekt een steen, tussen de stenen, Zijn zwakke huid is in de wijk bekend. Hij had zeer diepe schrammen, ongekend, op hem rustte mijn voeten en tenen. In de nieuwbouw kon hij pijnlijk aarden, zijn metgezellen scholden hem vaak uit. Veel liever had hij de plant met zijn kluit dan de stoep dichtbij hem, zonder waarde. Zijn ouderlijk…

Ik moet opnieuw bedenken wat het betekent lief te hebben, wanneer zelfs de dictator zegt: “Ik hou van mijn volk.” Achter mijn oogleden ligt een berg van afstand. Toch adem ik nog steeds met de woorden, en ik dicht. Het leven is mooi omdat ik het woord heb. Maar als ik terugkijk, zie ik hoe diep ik het leven was vergeten. **…

Moeder draagt de zorgen in haar jassen, ziet zichzelf als een ballon zonder lucht. Vroeger leek ouder worden een gerucht, nu rimpelt zelfs brandhout bij de tassen. Zelfs het erf plooit minder en strekt zich uit, naast haar, die ooit zo vlotjes haar jeugd droeg. Blad en hout sprokkelde ’s morgens vroeg, terwijl de winter danste langs de ruit…

donker blauwt het blauw vibrerend diep aan d' hoge einders dezer blauwte blauw een leeuwerik tierelierend hoger almaar hoger aan de dood voorbij…

je wilde dat het leven een symfonie zou zijn zoals de wereld behoort te zijn je wilde dat licht en duisternis elkaar als vrienden zouden omarmen je wilde staande sterven waar dan ook in een korenveld in een bos of op de hei je wilde staande sterven in de zon tussen stilte en klank in een bloemen veld je wilde…

Het lijkt erop dat alle mooie plaatsjes Verworden tot bus- of cruiseschip destinaties Met de hulp van slimme gidsen Die alles voor de kuddes uitgekiend hebben Dan neem ik liever afscheid van al die mooie plaatsjes En zoek me een gewoon lelijk plaatsje Een mooi, onontdekt lelijk plaatsje Waar geen kat ooit komt Ik, die alle mooie plaatsjes…

Werkers die wel voeren bij de ontzuiling de welvaart vertrossing op radio tv waren boomers die níet reisden met het ov Zij namen de spits in hun filerit mee de top van de pop waren stiekem frits' hits - het dagelijks werk van een radio dj Denk niet dat de staat van Nederlands taal onder zijn vertrek lijdt - dat zijn wij, allemaal…

Voorgoed afscheid moeten nemen, zonder nog een woord, een blik, een aanraking. Nooit komt het verleden terug, noch de pijn noch de vreugde. Zo gaat het leven en toch is de liefde gebleven, de liefde sterker dan de dood, dan het afscheid. Het grote leven gaat verder, met of zonder ons, maar glorievol en teder. Niets is verloren wat werd gegeven…

De rode deux chevaux. We reden het leven, samen naast elkaar, de rode deux chevaux, maakte het altijd weer klaar. Een hobbel, een bocht, soms een plots diep dal, maar steeds weer omhoog, met vertrouwen vooral. - De zon op het dak en de wind in ons haar, het leven leek eindeloos, vrolijk en klaar. De motor zacht pratend, gepiep…

er valt een helicopter naar beneden, zo te zien kan mijn vlieger er al bij. zijn staart beroert de klaver in de wei; het ongeluk is op maat gesneden. aan de flanken rust wat koper en puin, binnen rimpelt het leer tegen het stuur. een onderzoek is niet nodig en duur; hem rest enkel een uitvaart naar het duin. zijn gewrongen blik is pijnlijk…

Kleurige vleugels vlinder glijdt door zomerlucht stilte in de lucht Onder een zachte hemel glijdt een vlinder over het blad, zijn vleugels glanzen als dun glas in het zonlicht. Een trilling raakt kwetsbaar het hart, en de wereld lijkt even stil te staan. De wind wiegt voorzichtig de randen van de bloemen, een fluistering langs stengels…