O! handleiding voor deze tijd, zeg me waar je blijft, deze oneindig lijkende dagen als wij niet samen zijn; ik krijg geen grip op te beklimmen bergen, geen Olympus rijzend voor mij vandaag, geen tergend trage Helikon waar het gemis ooit gelaagd als zijn muzische prooi begon. Ieder webdomein onder de zon, wat ik maar verzinnen kon,…

je kwetsbaarheid durven tonen is een zeldzame gave vaak blijft die in pijn uit een verleden wonen in het verblijf met meerdere verwonden slaven onverwachts slaat iemand je soms in de boeien en voert je af niet met opzet maar omdat die mens ook bloed voelt vloeien als zijn woord op een zeker moment niet door de ratio wordt gered…

Door vrijwillige winnaarsnachten vrolijk vergeetachtig vruchtbaar onvoorzichtig wellustig opgewonden in falende duisterwetenschappen vol donkere heimweefantasie naar waarheid van de zilte kust der blonde struikelduinen lekker struinen, blootsvoets naakt jongleren vrije vogelvriend veroveraar vlinder vrijheidsstrijder, minnaar in warrige…

Jij, je zat in mijn rugtas terwijl ik vocht tegen zwaartekracht dwong je mij steeds verder de schaduw in ik kreeg geen mogelijkheid tot bloeien alles moest naar jouw zin Jij, je was als een kwaadaardige poliep net als een akelig virus, beter maakte je mij niet nee, je maakte me juist ziek met je hatelijke woorden en je vuile grappen…

Moeder plooit een laken over haar benen, want de dood is een portret zonder glans. houterig aait ze het kopje bij de krans, waar een barstje op het oor is verschenen. De avond kan ze maar moeilijk vangen, nu alles dof lijkt, het stof zich uitsmeert in de krakende woning die verteert, en de sleutel aan het eind laat hangen. Heel soms openen…

Ontwakend uit een palindroom lag hij daar ziende blind van woede in een uithoek van de melkweg wacht hij nog steeds op keer ten goede op het verkeerde paard gewed trekt kwade trouw door merg en been als listig spoor van vuig bedrog vliegt zij als schaduw van hem heen aan gene zijde van de zon tot zij, ten prooi aan d'elementen gelijk…

Waar zoek ik naar? Meestal loop ik over vlakten volg rivieren, beekjes of zomaar andere stromen. Ook langs de stranden. Ga over begroeide heuvels en beklim hoge bergen. Hoor razende of spetterende watervallen en ik blijf ergens naar zoeken. Zoek ik naar de bruisende branding, of naar de ruisende en wuivende palmbomen? Misschien alleen…

welkom tijd voor doorbraak en gesprek dichtbij, niet alleen een geschiedenis steeds scherper nagelaten volgens karakteristieke loop een vondst geniaal verloren een terugweg om blikken op te werpen ons te verliezen als overwinteraar nog wel…

`k hang gelijk een druppel aan de donkere kant van de zon geblindeerd door de tragiek van het leven buigt zijn lichaam naar de koude kant zij grijpt mis met honderd stenen de zoon geeft hem warm zeewier en een handvol weekdieren hij ontwaakt en begint te praten over kwaad, haat, bedrog en pijn hij kan weer zien en gaat vliegen over…

het is een drukte van jewelste aan het godenfront dringen geblazen zogezegd Eros en Phthisis zijn in een vreemde vete verwikkeld terwijl een dubbelrol wordt vervuld door Morpheus want voor zijn ogen liggen Spes en Tyche te rollebollen wat als schouwspel zo slecht niet is Achilles en Apollo zijn er onderling nog altijd niet uit alhoewel…

Elk afscheid doet weer pijn, ook als we echt geloven dat je man nu vrede heeft gevonden bij de Heer van alle leven; nooit zal je hem nog zien zoals je vroeger hem kon groeten. Er is nu tijd voor nieuw ontmoeten. De dood is overgang naar ander leven: een oeverloos bestaan in vrede en in vreugd. Mocht dit besef je troosten, ook ondanks…

Schilder met je baardharen en je zachte harde penseel over mijn rug, open mij Omvat mijn heupen en de heuvels van mijn lichaam masseer mijn lippen met je hoed Verzegel mijn andere lippen in de zachte adem van onze neuzen naar ons hart Streel snel waar het fijn is en kom in mij, ga door tot we uitdrijven in de zee de zee van elkaar…

Goud licht op het pad stammen bewaren stilte ver weg wacht de dag De winterzon schuift traag omhoog en breekt door de nevel. Tussen de stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden. In de vroege uren hangt er een zilveren waas en ademt de aarde zacht.…

Rode zon gaat onder in de blauwe avond. Zwarte bladzijden onzichtbare zinnen uit vergeten boeken herinneren leegte ondankbare dromen. In vleugelloos vliegen blijven onvergetelijke avonden liefdeloos ondergaan wat er zonder woorden ademt achter stilte ze beminnen geluidloos door bodemloze antwoorden door niemand gegeven ondergaan…

Waar wij niks over weten, daarover moeten wij lezen, spreken, wezenlijk dichten. De schoonheid van het al staat los van onze beleving, bezichtiging of beeldtaal. Wij denken dat wij denken, maar onze ervaringen, pijn, bewijzen dat wij levend zijn. Onze filosofische overwegingen leiden tot god die een creatie is van een fantasierijke…

Als ik in de woorden van nu het gelogen verleden lezen blijf, zie ik niet waar de toekomst over gaat; als ik die bril van het aangeleerde, die verkleuring door wenselijkheid, niet afzetten wil tegen inhoudsloze taal; als ik mijn fantasie boven de realiteit stel, mijn gevoel laat prevaleren, in plaats van het verstand te waarderen;…

In het hier en nu zien mij oude wijzen prikken opgeheven vingers beduusd de mond gesnoerd staar ik naar nodeloze wetten. Is inkt aan het vergrijzen. Hoor het vurrukulluk commentaar van Apollo en van Zeus bij de geboorte van de dagen is de grens een te bouwen thuis genieten nieuwe kleuren, oude geuren. Where the hell zijn wij, habibi?…

Soms laat je iets los Door juist niet los te laten Door accepteren Dat het er mag zijn Dat wat is en wat niet is Het heeft een reden Van licht en liefde Dus laat maar gaan, laat maar zijn Je ziel weet de weg…

De vernederde Heiland voelt de wreedste marteling aan het vervloekte kruishout blaast in alle pijn en smart Zijn laatste adem uit Jezus' lichaam wordt neergelegd binnen de kille wanden van een uitgehouwen rotskamer ontroostbaar zijn Diens volgelingen uit het open graf verschijnt de herrezen Christus treedt door de schone hof…

Mijn handen weten hoe ze moeten wiegen hoe ze moeten strelen hoe ze moeten troosten, fluisterend zacht hoe ze een koortsig voorhoofd koelen in de nacht Mijn oren waren afgestemd op de melodie het lied van je zachte ademhaling ritme dat rustig gaat maar die dag… die dag was de lucht van lood Kinderen horen niet te sterven ze horen te…