hoor hoe de kamer ademt alsof zij iets wil zeggen dat zij al jaren spaart achter de dunne stof van avond ik leun dichter bij je schouder en zeg het bijna zonder stem nader het raam houdt de regen zacht als een hand die niets neemt alleen de druppels telt die niemand anders hoort jouw adem raakt de mijne kort en warm en bijna stil…

Schoppend en mopperend door zompige modder voortploeterend ontmoedigd door regen laag tegenlicht een gebrek aan stilte “Ook jij, lelijk herfstblad!” Hij zou willen kunnen schreeuwen die eeuwige pijn verleiden hem te verlaten zonder erover te praten als het zover komt zij gewoon verdwenen is…

Het laken ongevraagd weggegrist Mager en stijf in een blankhouten kist Met de ziel uit zijn lichaam vertrokken Door de knieën zakkend geschrokken Aanschouw ik zijn stoffelijk omhulsel Bestemd voor meug van wormen en maden Lijkbleek en uitgemergeld nu slechts vulsel Ongeacht betrachtte deugden en daden Of om het iets genuanceerder te zeggen…

Zie daar! De liefde heeft het leven menselijk gemaakt het linnen doek wacht voorzichtig en verlegen vol van verlangen naar een leeg geknepen tube doorwinterd alsof de oude kerstboom status geeft okergeel is in de mode, doe dan maar paars en groen olieverf – beweer je en ik geef je gelijk er is tijd voor nodig om de natte ziel te drogen…

stil het huis houdt de adem in alsof de muren meeluisteren naar wat jij net nog dacht en de lamp brandt lager dan gisteren niets zeg maar niets meer laat de woorden liggen waar ze vielen op het laken, in de hoek van de kamer ik ken ze al vanbinnen voordat ze de mond bereiken de avond schuift dichterbij zonder gehaast te zijn zacht…

Heer Bommel geniet bij zijn reisavontuur van een machtige, ongezonde maaltijd door de kundigste meester-koks bereid, dienend onder oosters vorstelijk bestuur. Bemoedigd met laaiend ontdekkingsvuur raakt onze vriend Ollie het stuur kwijt, komt op vreemde plaats, soms in and 're tijd, ervaart onverwacht een wonderlijk smuluur. De tafel van…

Er is zoveel meer dan samen gelukkig zijn Er is een wereld vol leven, en wensen Er is genot er zijn stralende ogen armen die mij zoeken en toch wankelen door een woord alleen Er is mijn eigen weg gaan naast een ander Ieder met zijn gedachten kwetsbaar en verdrietig alleen Er is zoveel meer dan ruzie, dan niet vertrouwen wat mooi…

snijdt de schaduw open en daaruit kruipt een vogel zonder veren zonder naam stenen praten in het riool ik hoor hun natte tanden de straat buigt als een rib onder een te zware hemel ogen groeien aan de lantaarns zij knipperen rood en monniks een kind eet wind uit zijn hand en spuugt sterren terug ik stap in een plas die dieper is dan…

Herfstige regen op groen blad rust één druppel de wind houdt zich stil Op de zachte boog van een blad ligt een druppel te rusten, een heldere aanwezigheid die niets verlangt en toch de aandacht van de ochtend naar zich toe trekt. In zijn broze lichaam verzamelt zich een wereld: de hemel die aarzelend openbreekt tussen wolken, schaduw…

de droogkap draait op volle toeren buiten trekt de vorst zich terug op het porselein van transparantie schijnt een gletsjer ongemoeid een scheur loopt door het oude ijs de winter staat op losse groeven de dooi zet vroeg in, het seizoen kent geen vaste grenzen buiten schuift een zwaluw voorbij, binnen wordt de wereld opnieuw ingetekend…

niets lijkt op elkaar geen heelal geen planeet geen snelweg zonder afslag wijzelf niets is constant alles dijt uit alles veroudert ter vergelijking -er passen pakweg 1,3 miljoen aardes in de zon dit ter relativering alles is wat we niet zien donkere materie donkere energie het verschil met gewicht ieder ander staaltje van lichtelijke…

Nee, het is geen prettig woord wellicht het lelijkste van al smerig als stront bitter als gal het zal mijn woorden niet bezitten want het zal overal tussendoor glippen als parasiet of niet het is hier ook naar binnengeslopen Ja, je kunt proberen te ontwijken door perfectionistisch te leven zonder zon, zonder vlees maar gek genoeg sluit…

spiegel van zoveel de aarzelende hemel komend en gaand licht…

Was Finkers níet tot grootste Twent verkozen maar Willem Wilmink - nu helaas op twee - dan had ik daar geen enkele moeite mee daar had ik echt niet veel voor uitgeplozen Als Tukker zag hij 't levenslicht in Enske trok naar de hoofdstad en het randstadwesten raakte verzeild in kleinkunstcabaret gaf les als universitair docent Kom daar bij…

Het heeft niets om het bibberende lijf – ergernissen die ik alleen doorsta – gaan altijd als nerveuze muizenissen het leven door – mij achterna – een horizon verkennen, in verte en in drang brutale mannen huizen in dat nare donker, zo naakt en onbevangen staan zij daar, gewekt door lichte dingen die jij zegt. Ik kijk ernaar met een vreemd…

De autocraat in zijn ivoren toren zijn rode hanekam in volle glorie autokraait non-stop victorie dat is kras wat kraai je mooi kraaien alle kraaien en slaan meteen aan ‘t papegaaien de schapen slapen ondertussen hun herder laat de schaapshond los huilend met de wolven in het bos kakelende kippen pikken zijn gekukel terwijl de vos de…

De wind raast om het oude huis, de regen tikt op het raam. Het weer is grillig, wild en luid, en kent nog geen vaste naam. Ik lees het nieuws met grote schrik, de aarde warmt, het ijs verdwijnt. Ik knik bezorgd: ‘Wat erg, wat triest, dat onze wereld langzaam kwijnt.’ In het hoofd een zacht gekraak, twee gedachten op ramkoers. Wat ik vind…

de messen van de ochtend snijden het licht tot scherven een vogel hangt ondersteboven in de keel van de wind de straat is een open wonde waarin stoelen drijven als botten ik tel de tanden van de regen zij bijten zacht in het asfalt de stad draagt een jas van roest en onder die jas loopt een kind met een mond vol glas en appel het kind…

Ik neem het de regen daarbuiten niet kwalijk dat ik binnen naar close-ups van het verleden kijk Niemand rekent mij de herinneringen aan dat oorlogen jaar in jaar uit bestaan. Ik begrijp dat witgekalkte muren de gestolde pijn die uit de potten en scherven sijpelt niet bedaren kunnen. Het uitzicht in kaders bevroren vervormt de werkelijkheid…

tegenwind ervaren we in schaduwen van ons bestaan ze duiden op onze kwetsbaarheid men wordt allengs bewust van komen en gaan maar zeker, rijkdom van een enkel moment kan naar een waardevoller gevoel worden geleid van wat achter het ongeziene ligt; het is de tijd, die vraagt om inzicht ook al lijkt zij ook op uittrekbaar elastiek; onze…