als jengablokjes op mijn hoofd gestapeld lagen vissen slapend in de middagzon het moment om tot mijzelf te komen vrolijk te vernaggelen veracht hoe mooi dat eruitzag in jouw ogen waarin het beeld van mij bollend gespiegeld ontiegelijk kunstzinnig op mij overkwam zoals we over kunst spraken kan het weleens gebeuren dat ik door ga…

Ik slaap, de stilte omarmt mij. De wereld ben ik, eenzaam en alleen. Mijn dromen zijn leeg zonder jou. Jou missen verlangt naar wat ik dichtbij mij weet in de stilte van de slaap, waarin ik verdrink. De dagen duren, duren steeds door. De mensenmassa verdampt zonder een sprankje hoop op weerklank, zonder hoop op weerzien, vaarwel. De duisternis…

heel wat water door de rivier langs de bomen aan de kant al dat gras aan de overzijde van de duimdikke dijken onbespreekbare bloemen de zon en de regenwolken als die nachten op de dagen van het donkerste naar licht door muren van bordkarton met verse verf aan kwasten verre sterren als verbeelding van de ordening van ruimte het gebied…

Ooit weet ik waarom ik het zeker weet over die stille bloei onder de boomschaduwen in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden psychiaters, dominees, critici, politici ze zijn voor mij te kil, te liefdeloos berekenend in het doorzagen van mijn dagelijkse geneugten in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden omdat door deftigheid zoete…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Wie ziet niet de blauwe lucht tussen de wolken of het zonlicht door zwaar wolkenveld. Wie hoort niet de zachte vogelzang boven zware stormvlagen of de traan van het geluk zacht vallend op blanke boezem. Wie herinnert zich niet de vreugde na somber verdriet vrijheid na verdrukking opluchting na gevaar. Alle goede tijden.…

Schemering sluit de dag af onder grijze wolken waar mensen, onbegrepen door domme tijdelijkheid dwaze schimmen van een stoute droom vertolken nuancering van gisteren vormt nieuw decor fraaie kleuren dansen op het innige refrein in schemerfantasieën willen ze teder lieven sierlijke vormen zorgen voor magische realiteit.…

Ik noem het daglicht Omdat ik weet van het donker Ik moet op de tast gaan Ik sta op de uitkijk Ik staar naar de horizon Ik lees de krant Over het aardse, het gerommel Gebarentaal van dieren in nood Over vogels die op de vlucht slaan Het heeft geen naam Ik noem het droogte, ik noem het hitte Ik noem het tijd op mijn horloge Ik noem het…

De boer kijkt uit over z'n land. Zijn koeien staan aan de kant van de sloot, zijn schapen staan op ’t droge te slapen. Ik kijk naar een aquarel met kleuren zonder smet van schilders kleurenpalet. De blauwe hemel verdwijnt in het licht van de zon, schijnt zo fel, dat alle kleur wegkwijnt. De boer keert terug naar zijn hoeve. Daar wacht…

Woorden uit een ver verleden, gesponnen als zachte zijde, dragen nog altijd de warmte van stemmen die niet meer spreken, maar niet verdwenen zijn. Zij rusten op perkament, verplaatst door handen, gedragen door inkt die zich voegt naar vele tongen. Soms helder, soms verdraaid, waar bedoeling wordt bezoedeld. Er zijn woorden die de geest…

Ochtendkou siddert, drijft weg met wolken, waarna stadslicht alles warmt.…

twee stoelen een kale kamer waar niemand lang verblijft twee krukken aangerukt zitten dan maar weinig woorden voor het vonnis een vlieg rust op het heldere raam licht en warmte van buiten trekken troostend aan facetogen zien geen barrière in het vensterglas…

Als niet de feiten tellen niet eens de mensen maar geld en macht onder de vlag van vrijheid gelijkheid of geloof zwaar wegen in de zakken van de senatoren en landverraad het verwijt is aan ieder die keer op keer zou willen protesteren wanneer herhaald wordt dat Carthago vernietigd moet worden .....dan falen de verstandige woorden…

...geven wij kennis van de geboorte twee jongetjes, amper voldragen, en ook nog een meisje zij sloegen de trom, maar niemand die hen geloofde tot zij erna kwam, al jokkend haar valselijk wijsje Voor volk en vaderland slaan wij 'n piketpaal in drijfzand en modder - symbolischer kan het eigenlijk niet het land zat muurvast…

als ik al mijn stemmen van afgelopen maand hardop voorlezen zou intro- en retrospectief zéér zelfreflectief door een bril van nu nadat zij zijn waargenomen in levens gekomen op eigen zinnen zijn gaan staan boven- en onderstromen weer vertegenwoordigd hebben gezien als toen elke opgebouwde fabel ieder minuscuul detail gemakshalve…

Wat als afscheid nemen slechts vellen papier waren, volgekrabbeld in een roes zonder dat je wist wat ik vastlegde. Een stapel wit die langzaam zwart trekt van het gemis. Ik sta aan de rand van verlies. Niet dramatisch. Administratief. Moet ik afscheid nemen van jou, of van het deel van mij dat ik zonder ontvangstbewijs in jouw handen…

..."Altijd die mythen met hun moord-moraal altijd die grieken met hun oorlogstaal ja Atlas, jij en ik, wij allemaal zijn met dat zaad behept, bebaard of kaal wij zijn europa's grootste hinderpaal al ben ik sterk als archie, man van staal verwacht van mij geen stoere mannentaal"... * Zoals je weet, mijn beste wereldAtlas zit…

Beeldschoon was hij goddelijk geraakt voor liefde gemaakt de jacht was zijn leven geen nimf kon hem vangen hij hield zich verheven vrij van verlangen Echo bleef treuren treuren om hem kwijnde weg en verdween in galmende oorden werd woorden na woorden ze vervaagde tot stem Het meer was kristalhelder toen hij zich boog de natuur hield…

Luister, kind van een al te groot hart, wij hebben de last gevoeld die je draagt. De wilgen buigen voor je smart, hun bladeren trillen van begrip, hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen. De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren. Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde. Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…

vandaag krijgen we de rekening op een ontgroenend blaadje als vers gepresenteerd menu voor de toekomst welke nog immer ongewis is in het schaamteloos wit van haar ogen haar strakke kaken en lijnen gehuld in olijf- groene bestaansonzekerheid van die dingen ja van die dingen hocuspocus die heren in het zwart bont en blij blauw gedogen…