Nergens sneeuw onder de bomen, alsof ze bloed- warme dieren zijn.…

er is perspectief tussen afstand en nabij in een dimensie die zich schilderen laat er is troost zodra de gedachte is gedicht met het woord aan verhaallijn onttrokken dat zich veilig waant en toch de draad weer oppakt…

pennen binnen handbereik in lijn met de typemachine haaks op de stoelpoten die kaarsrecht geschoven aan één zijde van de tafel met vier kanten staan gebrand om elk spiertje precies te laten trillen zoals de wil het beveelt met licht op juiste sterkte geluid tot een minimum teruggebracht in vrijwel volledig platte golven ieder onwelkom…

Er hangt een mysterieuze dikke mist boven de graanvelden op het platteland een gevoel van valse hekserij komt in mij op nu ik uitgelaten over de rulle zandwegen galoppeer op een blind paard dat niet kan schrijven ik heb een persoonlijke brief in mijn rugzakje alsof er een heks is die met me wil praten zonder hevige angst of ernstig overdrijven…

Tranen rollen langzaam als doorzichtige parels langs mijn verhitte, rusteloze wangen Vallend op een kussensloop van verwaterd verdriet, en gekoesterd in stil verlangen Ik voel me als een lege huls in een leeg bestaan waar het hart totaal is verwrongen Geschapen als een sculptuur van ijs en steen, in duisternis bedwongen Wanneer het kloppen…

Toen hij met zestien paarden rossend langs de hemelboog zongeblakerd en verloren al zieltogend nedertoog riep hij in hoge wanhoopsnood zeven laatste woorden tot zijn arme vader Daedalus 'Verlaat mij niet, mijn schoenen raken los!' Na zijn vermetele doldrieste hoogmoed avonturen van een nimmer te herhalen solozeiler hemelvaart…

Het prachtige blauw wist het kruid-onkruidverschil. Hoe dwaas het gehark.…

EEN ONVOLLEDIGE IMPRESSIE 11.000 v C. - 2026 Patriarchaat was niet bepaald natuurlijk Egalitair meer was het samenleven Tot landbouw en grootgrondbezit voorschreven De wetten voor verbetering, bestuurlijk Zwaar was het om te groeien en labeuren De boer kreeg macht over de zwakkere vrouwen Die staken thuis de handen uit de mouwen De man…

In het stadsplantsoen drukt het verre beukenbos zijn vingertoppen: binnen 't oude gras glanzen groepjes bosanemonen.…

Een vlotte eter heb ik mij getoond. Wat ligt er op mijn bord, wat schaft de pot? Verrassend kleine portie, vers genot. Het wachten wordt gelukkig snel beloond. Mijn kiezen en mijn kaken uitgewoond. Een vlug gerief bereik ik met mijn spot. Krijg nou wat, toch nog leven in de grot. Ik laat mij gelden, net en vlot verschoond. Bezieling en bevlogenheid…

Ik kwam uit de oefenzaal van het hotel, jij stond tussen de roesmoezende mensen en wees naar mij Jouw vinger viel mij aan in mijn hart Je liep met me mee en schoot op onze kamer uit Vlug gooide ik een berg zuigend zout op het tapijt Later spoelde ik de rode vlek weg Het is een en al onzekerheid die ons scheidt De overkant is ver…

Goud op kale tak tegen strakke blauwe lucht de lente ontwaakt Het jonge groen breekt trillend door de aarde, een explosie van kleur die zachtjes naar me roept. Wat voor een ander slechts het einde van de winter is, is voor mij een stormloop van beloftes en van licht. Ik voel de spanning in de knoppen van de esdoorn, hoor hoe de sapstroom…

Nu je weer binnenstapt, stinkend naar goedkope cologne en leugens, voel ik het oude vlees weer slap worden, een waardeloze zak met botten. Ik probeer te haten, te spugen op je lach die snijdt als glasscherven in de keel, maar het hart, dat kutding, liegt harder dan jij ooit kon. Ik ben weer die zwerver met doem in de bloedbaan, eenzaamheid…

De koffie is koud in de mok, jouw stoel staat nog steeds leeg aan tafel. Ik snij brood, mes glijdt door als door vlees, en denk aan hoe je vroeger lachte om niets – nu lacht alleen de tv in de hoek, blauw licht op lege muren. Buiten start een auto, iemand gaat weg. Ik blijf zitten met sigarettenpeuken en een brief die ik nooit…

De bar is dicht, maar ik zit nog steeds hier met een lege fles en jouw naam in mijn keel als glasscherven. Buiten jankt de stad als een hond die geslagen wordt, binnen jank ik stiller, bloedend uit oude wonden die nooit helen. Toch steek ik weer een sigaret op, zuig de rook in als laatste adem, want stoppen is voor mietjes en ik ben te…

Geboren aan de Zuiderzee proef ik de smaak van paling. Uit wijde water glijdt zij naar de lokkende rivier. Ongrijpbaar drift vergezelt haar reis, opdat zij zout en zoet bemint. Geboren aan de Zuiderzee proef ik de smaak van paling.…

Gekerkerd in de stad verwelkte ik tussen muren als bloesem zonder tak, en in de rook der nachten zocht ik naar de uren die niet verstikten in het dak van steen, dat laag en doof op mijn gedachten drukte en elke vlucht verbood — alsof de lucht zelf in mijn longen zich verschrikte en ademen verraad gebood. De winter streek door straten zonder…

ik val in licht of licht valt in mij ik zeg aarde maar het antwoordt goud ik zeg goud maar het blijft zwijgen ik val in licht of licht valt in mij hoeven zonder paard klank zonder weg avond die lekt ik val in licht of licht valt in mij Lazarus in mijn borst een deur die niet sluit een naam die terugkomt…

geleidelijk aan beitelt het zich nu bij me naar binnen de kille kamer de ijzige melding de korte, naakte mededeling ik moet het nuttigen dit niet te verteren bericht wellicht brengt een verre dageraad me na verloop van tijd weer wat licht…

In de benen! Aan de slag! Vooruit ermee! Klaar met wachten. Zit je klaar? Dan is dit het begin. Bang mag je zijn Als bijna iedereen Voel je geroepen. Voel je gevleid. Voel mijn vertrouwen. Kom op het is tijd Om lief te hebben Op te ruimen Voor te doen Voor te leven.…