Toen hij smoorverliefd was sprak hij telkens fluisterend haar fraaie naam uit euforie weerspiegelde nuchter zijn lucide dromen naar grotere schoonheid en ondeugende gedachten die ze niet konden weerstaan de liefdesvlam leek eeuwig met zachtere wanen ze liepen langzaam over een lange grenzeloze weg naar een zorgeloze toekomst winterzon…

De Glazen Ladder ​Je klimt tot je vingers bloeden, naar een top die telkens verzet. Je bent vergeten te vermoeden dat de afgrond je enige redding is, in dit zielloze estafet.…

Ik liep op een pad van herfstbladeren, ze knisperden onder mijn voeten. Gevallen bladeren, verkleurde bladeren. Ze zijn nog niet vergeten. Ze zijn nog niet vergeten. De wind speelt ermee, soms licht, soms hard, terwijl ik opnieuw leer lopen tussen takken, tussen bomen, door een bos. Ik klim over een gevallen boomstam en kijk nog één keer achterom…

Reiger wit blinkend zilver dal en beek al de vogels vallen De bomen in de wind gebroken gedogen wild trillend de richting van hun vingers In wrange wortels waardoor de tranen gaan zingt de orchidee vrijwel ongeoefend noch sterker niks wilder niet wilder Alsmede vaagt licht uit alsmede zachterbij Zachte blauwe-lucht-vleugels eerste…

Ik bouw aan een stad voor jou, alsof mijn stenen -- jou kunnen dragen.…

Oogstmaan boven de oude wijk geen zin meer in verraad of gezeik de minnaars van goede vrede bevredigen de zoete stilte zijn hand glijdt over het schaamrood van zijn meest intieme dromendans hij hoort het nachtlied van tedere eenzaamheid en valt eenvoudig diep in voorjaarsslaap.…

Hij ligt als een afgebroken tak. Geen woede. Geen drank. Richtingloos. Alleen het sissen van de beademing die lucht in zijn borst trekt. Ik sta aan het voeteinde kijkend naar zijn bleke, stugge voeten. Zoekend naar de man die pijn deed, maar vindt slechts dit lichaam. Een mechanisme van vlees dat weigert op te geven. De dokter praat…

Ik zal niet zwijgen te midden van het walmende gebrom hoe gênant de bassen ook treden zodat het achterland verstomt; ik zie het aan verdonkeremanende ogen van leden in gevouwen handen van ongeduldige schuld. Bekentenissen op dit podium de zaal waar ik vertegenwoordig in ter zake doende taal die ons allen raakt; Ik zal blijven…

Omdat ik puzzels voor familieleden liet maken, ‘k ‘t leuk vond ze te ontwerpen maakte ik er ook een voor mezelf met de gedachte mijn vriendinnen in kersttijd uit te nodigen, hem inelkaar te zetten, zichzelf langzaam ontdekkend in de collage fotootjes van hen, met middenop de titel als ik jullie niet had… Heb ook daar foto ‘s…

Stil in mij beweegt een reiziger zonder stappen die toch doorgaat Hoe ik beweeg door de dag, door een onbekend landschap waar elke indruk een koers aangeeft en stilte soms de enige wegwijzer is die mijn aandacht behoedzaam bij de hand neemt. In mij lopen paden die zich langzaam maar gestaag ontvouwen, lijnen van herinnering die onder…

Met blanco blik staar ik zelfverklaard naar dit refrein van herhalingen of ik deze cycli doorbreken kon alle woorden vermijden die voortkwamen uit catastrofes danwel overdracht voorkomen door de kunst van het lijden te weerstaan mijn spiegelbeeld reflecterend ingezaaid en wel alle ouwe shit laten composteren ver van het nu en dan…

Als ik hem vragen zou of alles wel echt was zoals geschreven staat wat hij vertelde toen tot op de dag van vandaag met zijn hyperheldere ogen Als ik hem confronteer appeleer aan zijn trekjes waarover hij zo vaak praat hem die spiegel voorhoud zeg dat ik hem niet geloof op zijn verdichte woorden Als ik hem stevig beoordeel hoe hij bij…

Vanaf de oorsprong tot oneindigheid wachtte zij op joris ockeloen die haar ab ovo ad infinitum nieuw leven schonk in anonimiteit vertrouwend op die twee gynaecologen die haar - onwetend - levenslang bedrogen...…

De witte vredesduiven hebben de hoop nog niet opgegeven ze vliegen gezamenlijk naar de zilveren hemelen het gebeurt nu in de late schemering intieme verhalen tijdens een zomeravond dat vliegen boven het zuchtend landschap het hopen op een andere, gezondere wereld. Maar de werkelijkheid is bizar en deels onmenselijk wreed is het gedrag…

Op aanlandige wind sprongen we slootjes, smeerden groene vlekken op blote knieën, water sijpelde in blauwe regenlaarzen, slurpten chocomel onder de brug. We schuilden voor het zwellend wolkendek leunend tegen de Romeinse muur. De lauwe middag vergleed, overschreeuwd door Usipeten, achter eindeloos lokkende queesten. Met handen geboeid…

Laten we de dag beginnen met een lach hoe geniaal het doolhof, de puzzel is verzonnen om ‘t verhaal van ons, ons allen is begonnen, dat te begrijpen, hoe ‘t is ontsponnen Waarom we in dat gezin, dat dorp, die stad geboren hoezo dat ons zo kon bekoren daar terug, bij die familie te behoren Die plek, zo gek, dat te ontwarren…

De vele details imponeren je. Hoe die te ordenen? Kleuren geven je ogen richting. Je valt voor mooie combinaties, beroert nerveus de wolkenvormen... Dit klopt niet. Maar dit grijpt ineen. Even stop je met groeperen. Rechte kantjes wijzen op begrenzing. Niet alle items krijgen de ruimte van het magisch vierkant! De voorstelling kan beginnen…

Eindeloos is de zee Van mijn herinnerende gedachten, Die ik draag met mij mee, Keurig in gelid liggen wachten, Tot ik ze ophaal Uit die eindeloze brij herinneringen. Hoe ouder de herinneringen zijn, Des te vager de detaillering, Maar de essentie komt steeds aan. De mooiste zijn dominant, Verdringen nare en verdrietige, Geven daardoor…

De scores onderdrukken het vak dat ik heb geleerd Ze onderdrukken mijn werk en het plezier, iets goeds te doen Alleen de ranglijsten tellen - de aantallen en de omzet Niet de gezondheid en de behulpzaamheid Dat houd ik niet vol Dat houdt niemand vol die het eenmaal doorheeft en zich afvraagt waarom het werk teleurstelt het zo zou…

Mij trokken stille wateren heel diep De oppervlakte niet bereid te breken Hoe prangend er ook door mij werd gekeken Het steeg totdat het bijna overliep Ver in mijn hoofd was dat er iemand riep Wat is er jongen blijf niet langer steken In wat intuïtief al is geweken Breek met je godvergeten horlepiep Het water brak mijn beeld verdween…