Veertig dagen om te vinden welke weg we moeten gaan; veertig dagen die ons binden om elkaar weer te verstaan. Veertig dagen vol van zoeken, stilte, vroomheid, delen ook; veertig dagen, zeggen boeken, waar er vuur is komt er rook, maar ook licht van nieuwe dagen, kracht van Geest en sterk verhaal, doen ze ons naar zin weer vragen, spreken…

Verholen in ogenschouw genomen Dacht hij dat hij haar wel beminnelijk vond, De ongeremde mollige matrone Met ranke enkels en zinnelijke mond. Toen ze onder pijpestelen moest vertrekken Zei ze op haar typisch temerige toon (Het afscheid viel niet langer te rekken): "Wat ongelooflijk genereus van uw zoon, Hij apporteert uw plu straks weer…

Wie heeft gezegd dat kunst behalve kennis en kunde ook kracht en overtuigingen nodig heeft, bevindt zich gunstig tussen het onbevangen dichtersgilde het samenvloeien van genegenheid kost de nodige moeite en serieuze inspanning nu de weg naar dichterbij plaatsvindt via emoties in de continue nabijheid van een geesteswereld waarin droomavonturen…

Vraag mij niet die weg alleen te gaan die zware moeilijke weg vol gevaren waar ik aan het eind hoop U te zien staan dank dat U mij hebt willen sparen. Die weg gaat over bergen en door dalen een weg waar ik geen mens ontwaar waar ik zonder steun zou verdwalen maar U gaat met mij zolang ik geloof bewaar. Leid mij ook niet over wegen door…

Komt u allen naar binnen, loop de deur maar plat, wij gaan prat op onze gastvrijheid, vrijheid en blijheid is er zat; verwijdt de taal hoe het u blieft, het interesseert ons niet echt wat u wel of niet te melden heeft, niemand hier geeft daar überhaupt om. Wij doen gewoon alsof en geven de grootste prutser het liefste complimentje…

Nu haast de kou uit de lucht is verdreven en, naar mij toeschijnt, op is gegaan in thermodynamische minimicrogolven hoop ik dat mijn alter eega in den vreemde verlost is van honger der magere wolven die des winters in roedels op oorlogspad gaan in Oezbeekse bossen en Kyrgizische beemden Zoönosen kunnen namelijk evengoed zweven…

Gedaanteverwisseling (Mt. 17; 1-9) Tabor hoog verheven, omhoog voor even. Gedrieën meegegaan om recht voor God te staan. Overweldigend licht ontneemt het ware zicht. Kleding die glanzen kon schoner dan licht van de zon. Samenspraak, wet en profeet, Woord dat antwoord geeft. Dit zo houwen drie tenten bouwen voor eeuwig en altijd…

Het voorjaar kondigt de zomerkomst aan, Met knoppen op de takken, Bloempjes nog wat verscholen in ’t gras, Aarzelend schijnend zonnetje. In de wei dartelen lammetjes, Nog nauwelijks onderscheid tussen De ooitjes en de rammetjes, Genietend van klaver en bloemetjes. Rivieren vullen zich met gesmolten ijs, Plannen worden gesmeed Voor vervolgonderwijs…

Nadat zij weer een aanval hadden gedaan, op ingezonden zinnen die nergens op zouden slaan, mogen zij dit snel weer vergeten. Dat is beter; zij hoeven jullie niet per se met huid & haar op te vreten. Een gedicht zou artistiek kunnen, nee, moeten (!), worden weergegeven, dat zou zeker fijn zijn, dan doet een foutje hier en daar niet zo…

De wekker gaat. Hij ligt al wakker. Het raam in de keuken slaat open. Wind trekt door het huis, laat kastdeuren klappen, tilt stof op uit hoeken waar niemand meer kwam. Op het nachtkastje licht het scherm op. Hij kijkt tot het donker wordt. In de straat scheurt een vuilniszak open. Papier rolt over het asfalt alsof iets probeert te…

Wij zagen het al in de verte het gebeuren dat nooit mocht gebeuren al had het wel degelijk plaats gevonden inderdaadwerkelijk nota bene Echter, daar u het nooit had gelezen nooit de kans had gehad zich de moeite betracht om teen zowel als tander in dezen tot u te nemen zal ik het, als ware ik een razende rasverslaggever u van…

Ik raap de engel op en draag hem de berg af Thuis leg ik hem neer op een bed van ijs Aan tafel schrijf ik alles op: zijn doodskreet in de sneeuw de andere engel die hem tegen de bergwand zette en wegliep Daarna ga ik de trap weer af om zijn aardse verschijningsvorm van een uit de hemel gevallen eeuwige ziel te ontleden Vanaf de hals…

beschadig me, breek me, bespot me, met de wreedheid van een god die speelt bespuug me als stormregen op een dorstig veld, verneder me tot ik niets ben dan lucht maar keer terug pijnig me, splijt me, steek me met je stilte verwond me met je afwezigheid vertrap me als aarde, die smeekt om jouw voetstap maar kom terug bestuif me als asregen…

Het is tijd dat we praten. De kamer is leeg, de geheimen opgebruikt. Vergeef me de vraag, maar veeg de tranen weg— ze breken het zicht op wat komt. Soms wil ik de tijd stilzetten, de val verzachten nog voor de grond bestaat. Een gedachte op een rand van zink. Zwaartekracht onderhandelt niet. Ik zat op het dak en zag de dag sterven…

Voordat je weer een aanval doet op een tekst Wat volgens jou is fout is geschreven Moet je niet vergeten. Dat een gedicht ook artistiek kan worden weergegeven. Een fout hier en daar is zo gemaakt Maar een note wat precies zo staat Is een interpretatie van zijn creatie Het hoeft niet perfect te wezen of compleet ABN . Er is nog iets als…

Naar hoe hij zijn aangelegenheden runt Noemde men hem achter zijn rug "the cunt" Met de gevolgde roeping tot massage Die de gage d'amour werd van zijn blamage Sinds hij van blazoen en titels gestript Op verdenking van schending van functie Door zowel adelborst als plebs werd gewipt Liet zijn geheugen hem in de "punctie" Beschermen enkel…

Het kan zo lekker wezen sommigen doen het voor hun brood zo heerlijk tussen twee werelden hangen nog even sluimeren voor je weer in de pas loopt deze dommel kan ik waarderen maar sommige doen het tot hun dood ze zitten maar wat te rond te hangen met een scheef hangend hoofd soms slaat het hoofd naar voren gebogen in een stram en oud lijf…

Zo ver van mij vandaan Geen rust om thuis te zijn Je wilt de wereld in en jouw werk is de mantel waarin je reist Overal, te weinig bij mij heb je even een thuis en steeds minder een plek waar je blijven wilt ook al is er alles wat je nodig hebt, hier bij mij, samen met mij niet ergens ver weg waar je in welvarende steden een aangename…

Rimpelloos water de storm in mij wordt stilte ik ben weer thuis nu De wereld buiten raast in schreeuwende kleuren, een storm van prikkels die de dag doorkruist. Ik zoek de oever waar de wind is gaan liggen, en de chaos in mijn hoofd langzaam bedaart. Het water ligt daar als een onbewogen plaat, als een zachte uitnodiging om naar binnen…

In een scharlakenrode weide vol krokussen en paardenbloemen hebben ze een prettige en speelse gewoonte samen. Zie ze schitteren vol vuur en vurige verzen als de woede van een storm en figuren die uitroepen; zie uiteenlopende bedoelingen van tegenstellingen in antipoden ontstaan. Zeker buitengewoon somber van soort.…