Dat bekoorlijke schoftklopje die beloning voor braaf gedrag voor dat behulpzame leven waarover -hemellief- zelfs dit werkje is verschenen. Om het goede voor te leven daar hij veronderstelt dat geen dit merken zal beloont hij vast zichzelf met al dat stergewelf. Alsof dat niet voldoende is herhaalt hij die streek schenkt hij iets sterkers…

waren niet eerder zo dichtbij zoals spreeuwen rakelings net op tijd elkaar ontwijken stil concert van smalle strepen bijeen in hun verzamellust, spelend op een ingehouden lucht moet wel flinterwit geluk zijn dat hier tussen de linden vliegt, de wind en soms de zon erdoor, twijfel aan de duur van dingen, nooit vliegt er een zonder de…

Er mogen zijn met alle zorgen maar ook met muziek en vrienden, met ogen die vertellen van vreugde en van herinneringen aan 't kind dat we ooit waren en toen nog onbewust van wat zou volgen. Kan de stilte ons niet meer boeien of wat stoort ons in een vogel? De harp zingt terwijl we slapen en doet een roos ontkiemen maar ze heeft ook dorens…

Ik heb nooit geweten dat het zo zou gaan met kinderen, leuk en aardig maar ik heb gewoon geen rust en mijn man doet maar half mee, hij geeft een bloemetje op Valentijnsdag, daarom heb ik even iets nodig en neem ik er nog een zo'n pilletje uit de la Dat is mijn maatje het helpt me op een drukke dag Ik bestel een nieuwe portie dan…

Moeder van een niemandsland Dagboek van een vergeten god Er staat in het dagboek geschreven dat hij in een verlaten grot woont Moeder voorbij de horizon Ik wens je zonneschijn nieuwe wensen voor een gelukkige lente zodra je weer in mei gelooft de maand die we vieren en onherroepelijk verklaren dat je in staat was om te baren O moeder…

Omdat de man afweek van de waarheid, doorzichtig antwoorde met fabels; omdat hij vaststaande feiten ontvluchtte, zekerheid hem benauwde, zei de man het fijn te zullen vinden die ene redelijke regel te verzinnen, alsof hij licht zou kunnen schenken met zijn woorden, -zo’n zin die een vrouw nog ziet in de blauwe lucht. Daarom moest de man…

Mijn vingers zoeken jouw rimpelland. Alle dagen, voor het avonduur zijn niet vergeten – alleen verloren in het doolhof van je hand. In stilte verdwaal ik in jouw verhalen.…

de lente ontwaakt bloesemgeur drijft in de lucht tegen de schemer…

Pasen, Pasen, de vogeltjes zingen, de klokken luiden alsof ze iets te vieren hebben. Gezelle staat te juichen dat het jok eraf is, dat de dood de strijd heeft verloren. Maar loop eens door deze straat, Guido. De God is misschien opgestaan, maar de helft van de buurt ligt nog in coma van de goedkope gin van gisteravond. Wierook dampen? Ik ruik…

Nog witte bloesem die langzaam en stil groen wordt fruit wordt geboren.…

Je stem was dichtbij, maar klonk van ver — alsof ik al zonk terwijl jij nog sprak. Ik kon niet ademen, niet schreeuwen; mijn lichaam wist het al, lang vóór mijn woorden. Je ogen zeiden dingen die geen kind verdragen kan. Je handen vonden plaatsen die niet bestonden tot jij ze aanwees. Het voelde vreemd, alsof mijn huid mij losliet…

jij mijn koningin op het schaakbord van mijn dromen ik een voetsoldaat strijdend voor jou omgekomen in een houten kistje beland…

Waarom zou ik afwijken van de werkelijkheid? Een voorzichtige vraag naar fictie. Waarom wil ik vaststaande feiten ontvluchten? Omdat zekerheid benauwt? 't Is fijn om een zinvolle zin te schrijven. Alsof je licht aan lezers te lezen geeft. Kijk, zo'n regel beleef je niet op een zebrapad. Waarom moet ik, word ik gedwongen wonderlijke zaken…

Heldere maan raakt het zwijgend water in nachtelijk verpozen een lucide glimlach grijnst in grijstinten naar de vermoeide vijver je bent onzichtbaar aanwezig voelbaar in het wassen van de ogen van de nacht.…

op de donkere oever onder de elzen waar de stroom vertraagt buigt een vrouw zich voorover krassende raven zwerven boven haar voorbij onder de waterlijn schuilt een onzichtbare rots die verlangens van zich afstoot ze onhoorbaar verpulvert…

Herinneringen vliegen voorbij aan een licht beschadigd hart vol met liefdevolle gevoelens die door de jaren heen onafgebroken bleven schijnen niet verloren zijn gegaan wel verder uit ‘t licht van die ene mooie lantaarn waaronder jonge geliefden hun toeverlaat vinden in niets meer dan zoete dromen van een lang bemind bestaan.…

Er is geen jullie alleen jij en ik in het zijn voel jij de hoogte wanneer jij klimt en groeit in metaforen hoogtepunten die je opschrijft in intieme brieven de essentie tussen jouw rode oren in de kleuren van liefde ik heb je lief in duizend uren.…

Automatisch gaat het niet wel bijna vanzelf, stromend door gladde beddingen om elkaars ongemakken en gevoelige plekjes heen naar stille wensen Alles op zijn vaste plaats dat helpt, en blijven eten natuurlijk, genoeg zon zien om niet te versomberen of weg te dromen in een romantasie van eeuwig jong nog lang en gelukkig van lente…

Aan die ene boom zag ik ooit gewoon de onschuld hangen als dat laatste blaadje vergeten om te vallen klaar voor het nieuwe licht van die aangebroken lente de wind verried iedere aanwezigheid een verijdeld takje met gemak waargenomen liet het hert stoppen mijn hart sneller kloppen we konden gelukkig zijn. Als wolvenkind…

bij het ochtendgloren is het getrompetter niet van de lucht, Canadezen voelen zich buitengesloten, zwanen staan erom berucht zodra een nestplaats is gevonden, vecht pa zwaan hen uit de sloot, de kleintjes mogen blijven, maar al dat groter is dan groot zal er om moeten knokken, wie het sterkste is van de twee, vandaar het droevige getrompetter…