De kleine witte bloem van de late winter hangt losjes aan haar steel treurt licht om het getij vol gebrek en grauwheid zij zal bij een sneeuwbui krijgshaftige aard tonen zich een gang boren door het vijandige wit zon in grijze wolken gevat brengt op het reine klokje een geluidloos schimmenspel van jaargetijden die elkaars komen…

Buon giorno signore Scrittore! Nog niets geschreven behalve 1 reactie op een nieuwkomer aan het front lichter dan laaiende lichtende verten aan de eindeloos uitdijende dichthorizon las voorts weer nieuwe producties van signore Lorenzo met de magische toevoeging M die staat voor het eerste duizendtal op de site waar het aantal…

De tram op de heuvel zingt geluidsgolven langs zijn baan in de verte zacht weerkaatst door de bomen, ik tuur en luister naar hun respons De wind voert het lied de hemel in, ik zweef mee in het volle licht waarin de uilen zich stilhouden, nergens klinkt hun grauwe roep Vesting, Noord- en Zuidhuis Monnikendorp, Uil, Westveld Een zoemtoon…

Stilte lag als glas in verslagen handen, geprezen om de schittering, de diepere betekenis. Krachteloos verdronken in de leegte van verwoesting, afgronden van verlangens, waar het licht ook komen mag; schemering betekent slechts dat de duisternis indaalt. Geworstel met schaduwen, dankzij die overdaad, de bekende achtergrond…

*283* De nachtegaal kwam voorbij, niet voor de eerste laatste maal, door frasen als zwanenzang, langzaam beslissende zinnen, op ‘t witte sterfbed tollen als in ‘n sterrenhemel. De knoppen niet uit te zien rollen, opkomende bollen niet laten knakken onder volle billen, knokige knieën diep in de grond gedrukt; tenen niet in vechtstand…

Ikzelf ben onverschillig eerlijk, maar toch zou ik mij kunnen beschuldigen van zulke dingen dat het beter was geweest als mijn moeder mij niet had gebaard: ik ben zeer trots, wraakzuchtig, ambitieus, met meer wandaden op mijn wenken dan ik ideeën heb om ze in te verwerken, verbeelding om ze vorm te geven, of tijd om ze uit te voeren.…

Wat de nacht te bieden heeft als de geluiden roepen vanaf de rivier, zijn voeten zich vastklampen aan het glas dat zwaarder wordt dan het wachten; alles wiegt, gelaagd in de golven. Waar de duistere tijd op zijn curriculum staat, in het licht der waardeoordelen van dag en dageraad, die samenzweren onder bescherming van de onbezonnen…

2006: op weg naar Compostela lees ik geboeid 'De omweg naar Santiago'. Wat een gecultiveerde heer! Tot ik later de pijn en de afschuw hoorde in 'Het Laatste Woord' van Liesbeth List. Ging Nooteboom in zijn boek de weg naar Canossa?…

Wat het is: hij vulde de leegte op, overschreeuwde de stilte, maakte de badkamer schoon, liet het licht nog een keer weerkaatsen op zo goed als witte tegels. Misschien kon hij, tussen zijn gemijmer door de traptreden meenemen, gedachten scherpen op de plinten, waar stof sinds jaar en dag wachtte, klaar om zich in te verdiepen;…

De kop van jut staat er voor elk wat wils tussen mas que nada en saudade op een steengril afstand van cantina In de ware jacob drinkt een bobo op haar, met zonnebril en zwarte pruik en vraagt dan, glaasje madeira my dear? bestelt een hap in cannibale royale zegt haar na het dessert hasta la vista same time tomorrow, in papa's loft…

Eenzelfde kamer als zovelen, het afgetrokken behang daargelaten mag men best tevreden zijn; niet de drukte van een winkelstraat, maar een kapotgetrokken trailer voor het betraliede raam; het uitzicht op de steeg, het vermelden niet waard als leeggetrokken beeldspraak. Maar al die lijven steeds weer, losgetrokken spreien, stijfgestreken…

De dood heeft onze liefde onafscheidelijk gemaakt omdat je in mijn hart woont is er geen afscheid of vaarwel het blijft in de herkenning je leeft gewoon in mijn herinnering jouw andere stem tekent mijn rivieren blijft bestaan in mijn levensmaanden verwelkomt mijn nachten ademt in serene sfeer en laat jouw doodse zwijgen niet ongehoord…

Tot ons middel zitten we op de top van de berg midden in de zee waarin onze huizen borrelend en het vee blatend en mekkerend verdwenen, de vogels moe in neerstreken en doornat gezonken zijn Mijn dochter houdt haar baby voor zich uit, de voetjes zijn nat Ze dompelt hem onder Het zal niet meer lang duren dat we verdrinken, we willen niet…

Dat lijkt me toch bepaald geen sinecure wie zou zich nog in adamsoutfit wagen laat staan de hand van naakte eva vragen zij legt hem met gemak zo in de lure Straks zijn we met QR-codes bedekt en stiekem ongewild ook nog gehackt!…

In hotel La Belle Aurore schenkt hij twee glazen wijn in en gaat naast haar zitten "Wie ben je nou echt en wat was je vroeger Wat deed je en wat dacht je toen?" ...niet echt uit het veld geslagen zegt ze... 'We hadden toch 'Geen vragen' gezegd?' ...herpakt zich en zegt op luchtige toon... "Op jou - want ik kijk je graag…

De chronische ziekte van jouw oude vader schilderde nieuw verworven heimwee aan de zilte zee papieren schepen op golven van een onzichtbare wereld de aftakeling, zijn dementie, het verliezen van zijn geest Lethargie was een overlevingstoestand omdat rouwen onverteerbaar bleek geen strategie of prille wijsheid een korte stilstand om te overleven…

Licht raakt de aarde groen ontwaakt uit grijze slaap stil begint de dans Wereld draagt nog haar grijze jas, gesloten en koud, terwijl de kalender zwijgt over wat de aarde al weet. Ik sta stil en laat de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp. Het is de toon die verlegt, nog voor de kleur ontwaakt, een vogel die zijn…

Hemelse Vader naar Uw woord zal eens over heel de aarde vrede komen een belofte van U op Uw erewoord jongeren zullen gezichten zien, ouderen dromen. Heer wij bidden dat U Uw schepping spaart U als schepper van alle leven op aarde hebt reeds dikwijls tegen rampen ons bewaart schonk ons gaven van hemelse waarde. Heer, Schepper van aarde, hemel…

Ik stroom langs beide oevers voorbij heidevelden, hooilanden en houtwallen metaalblauwe weidebeekjuffers komen langszij baltsen vrolijk als boven mij een woelmuisje gespietst wordt waar doornig struweel gedijt door een baars verstoord dwarrelt en danst, als een wolk het lemige zand, waarop een zomerse bui tikt en trommelt op mij…

Ik zie ze marcheren, heldhaftig van karton en valse hoop. Ze zweren dat het kort zal duren, maar de leugen kleeft aan hun lippen als stof van de weg. Tienduizenden vertrekken om een getal te worden in een spel dat hen niet kent. Strategie is de taal van de winnaar. Het graf is de taal van de soldaat. “Maak je geen zorgen,” zegt men…