Toen je terug keerde, nadat je jaren in de buik van een reus had geslapen zag je hoe de wereld gewoon was doorgegaan Voelde jij je als los zand een samengeraapt zootje opgeslokt door die allesverzwelgende oorlog die jou in stukjes glas brak Je had gezicht noch naam het kostte pijnlijke jaren en tranen voordat het verbrijzelde glas…

Lege fles was je maar vol gebleven alles is inherent en incompleet door grove vergankelijkheid vergeten in het dagelijkse nieuws door deze worsteling met eeuwige dorst mijn baard groeit harder dan mijn salaris er zitten bladluizen in de frisse avondsalade ik laat de moed vooralsnog niet zinken in de badkuip vol met geurig badschuim je…

Geconcentreerd je doel bereiken. Op zichzelf een nobel streven. Maar het moet wél in je zitten: ingrediënten die kennis verrijken. Gaandeweg raak je oververhit. Bepaalde woorden worden onredelijk. Dedain dicteert je dwingend onze zuur verworven luxe te kraken: is het niet zus, dan is het zo, steeds meer moet het explicieter, je bevredigt…

Schrijven om te delen en anoniem te worden gehoord en gelezen Verder niets alsjeblieft Voor mij geen wierook met pluimen, ik deel iets van ons allemaal, ik geef spiegelbeelden van het leven Het zijn stukjes van mijn bestaan, niet van mij Hoogstens een enkele gedachte komt van mij…

Veel gele blaadjes vallen al. (je moet die regel maar eens luidop lezen); Al is de zomer nog maar half voorbij dan voel en zie je herfst vooral. Toch mogen wij ons hier gelukkig prijzen want elders is het heet of valt veel regen; Het is wel zomer ook al voel je ‘t niet maar straks zal weer die tijd verrijzen. Laat ons maar zingen en ook…

De gehate Witte Potvis laat het schip Pequod van zijn belagers zinken iedereen verdrinkt alleen Ismaël redt zich klimt in een drijvende doodkist glijdt dagen en nachten over slokgrage golven niets dan zout water mag hem tot voedsel dienen haaien komen aangezwommen hun bloeddorstige kaken gaan begerend van elkaar de ranke kist dreigt…

. ik zie haar staan, nou ja wat ongemakkelijk schijnt mij toe of was ik onzeker na enig verloop van tijd nader ik haar ze staat immers alleen en wacht op de presentatie van haar eerste boek, gelijk ik dat doe . we hebben wat overeenkomsten, het schrijven en haar geboorteland aan zee het is geen diepgang wat we bedrijven mijn vrijpostigheid…

Jouw kussen smaken Naar honing en marsepein, Jouw borsten zijn zo zacht Als perzik en satijn. Jouw woorden zijn als ’t rijm Van Herman Gorter en Jacques Perk, Jij geurt naar mirre en jasmijn, Geeft ’n gevoel van in d’hemel zijn. Jouw liefde smaakt immer naar meer, Ik kan er geen genoeg van krijgen, Je afdronk is als de mooiste wijn…

Melkweg in de lucht stil glijdt het licht door de tijd geen begin of eind Onder sterrenboog vraag ik niets en krijg alles een adem lang licht Liggend op mijn rug, gedragen door de draaiende aarde, strekt zich boven mij een rivier van glans — een boog van sterren, eeuwen onderweg, stil en helder, als een belofte die ons teder omarmt.…

Hij is het alfa bèta ritme zat het ritueel van matineuze uren van opstaan strijk en zet om hallef acht dan springt de bok met noodgang uit de veren van hun speciaal voor seniorenheren en jonge dames afgesteld matras nee, met dat ritme heeft hij 't wel gehad Zijn bedgenoot zweert bij een talenman een alfa die goed weet waar abraham de…

Een ochtend die mij rustig voorkomt, niet stuiterend op de stoep van de dag zich op komt dringen als ik mijn ogen amper heb kunnen openen om bij het eerste licht op te vangen wat van de nacht nog overgebleven is. Uit de dromen gezeefd meegenomen naar het wezen van dit leven, de beleving van de eigen pijn tegen een achtergrond van verlangens…

in de haven ligt een oude kadering zonder landvasten hij is het vasthouden moe waardig monument in keien vastgegroeid met een boog loop je om hem heen het mensenoog reikt hoog naar de masten de huilende wind laat mast en vlag uitbundig dansen schepen meren aan lussen om bolders gelegd geen touwen om de oude hij is los gemaakt…

Tussen een wikkend hoofd en een onvermoeibaar voortijlende hand verrijzen de magische krachten der vlijmscherpe pen als schier onbereikbare tedere muzen minaretten in dichtvorm in honderd coupletten aan zijn floret ontweken strofen die schrijvenderwijs aan inbeeldend beeld prijsgegeven in dichtwoorden zijn ingelijst…

Als ik in de verte schouw Met mijn ogen dicht, Zie ik het gezicht van jou, Dat in ’t duister licht. Als ik dan m’n ogen open doe, Verdwijnt jouw gezicht Weer in ’t verre duister van toen, Even terug in dit gedicht. Als ’k jou ook met open ogen zag, Zou ’k je altijd bij me weten. Als dat geluk me overkomen mag. Wil ’k daarvoor alles…

Ik zie de late en de vroege mensen in verlichte kamers waar de gordijnen niet dichtgaan Ik zie in het schemerdonker van de ochtend mannen zitten praten op de banken in de kring van het plein dat dan begint te zingen in de bomen die daar wonen Alles gaat maar door van gisteren naar morgen zonder begin en einde Er is geen richting…

Ik wensch u heel veel sterkte in deze allerminst opbeurende turbulente tijden Het wakend oog op morgen moge u tot richtsnoer dienen en in de modderpoel des wereldleeds meer reflectie dan het strekken van uw onderdanen bieden Wat voor een dichter niet is bij te benen zijn alle schermgazellen tot overmaat van ramp in overvloed Aurora…

Wellicht ligt het in het verlopen van de jaren de verschillen in gebeurtenissen in de tijd ook zeer waarschijnlijk zijn de beelden gaan verbleken van een jeugd die het leven genoot de wereld was rond, de zon op grote afstand. De horizon was mijn beperking en de zee onoverbrugbaar en veel te diep ergens lagen hoge bergen tussen dalen waarin…

Door het venster schijnt naar binnen wat in de mode lijkt te zijn: reflecteren op het leven door het licht van het heden, door wel of niet bedrogen ogen die al of niet gespiegeld in zichzelf mogen kijken. Geef ons: geef ons terug wat onze kracht was, de kracht om altijd terug te kunnen, terug te kunnen vallen op onze kracht. Op…

Blad valt in stilte de wind draagt oude geuren tijd buigt en verdwijnt Een knop opent zich in het zachte ochtendlicht, alsof ze zich eerst wil afstemmen op de stilte om haar heen. De lucht draagt de geur van vochtige aarde, en de tijd lijkt even geen haast te kennen. In volle bloei spreidt ze haar kleuren als vanzelf, niet om te overtuigen…

huizen die boven het dal uitkijken lijken ernstiger, alsof ze waarschuwen hoe ze wijs uit hun grote ramen staren dorre bladeren haasten zich de kade af, storten zich ritselend in de stroom onder de brug verzamelen mensen, ook zij kunnen niet meer terug er is enkel de regen; de brug; de mensen; de woorden tussen hen, onuitgesproken…