Vingers spreken zacht tonen dragen mijn verdriet stilte omhelst mij Er zijn dagen waarop ik de wereld alleen als klank kan verdragen. Vingers spreken dan zonder uitleg. De vleugel opent zich — ademend, nabij. Elke toets wekt een echo van iets lang verzwegens. Een stil gebaar dat zich uitstrekt naar licht. Bastonen dragen mijn verdriet…

Uitgepraat. Maar ik draag nog een bijbel vol barstende bladzijden, heilige teksten die niemand ooit gelezen heeft. Een universum gilt achter mijn ribbenkast, maar ik sidder al bij het loskomen van de zwaartekracht. De zeebodem — een mond zonder stem — blijft zwart. Ik graaf met handen van rook, maak een graf terwijl ik droom van vertrek.…

gevallen in de duisternis van het leven. geen bodem, geen einde, alleen vallen. de stilte kneep mijn longen dicht, de schaduw hield mijn hand vast. opgestaan in een hemel die niet de mijne was. een plek van licht waar ik niet hoorde. ik was ontsnapt, maar met de geur van as in mijn vleugels. mijn zwarte vleugels — half geplukt, half verbrand…

op tafel de afgesneden bloem stervend in een blauwe vaas in de brief de afwijzing tussen ongeschreven regels door in de arena het tergend trage sterven van een dier onder de rivier de onzichtbare bedding die het water draagt in de vallei de echo’s en schaduwen van de doden het is de tijd die tot stilstand komt als de…

Als ze kon Zou ze dromen Toekomst bouwen Vleugels vouwen Of simpel stap voor stap De morgen ontdauwen Als ze kon Zou ze – al was het maar even Uit dit aangelijnde leven De wijde wereld in stappen Die ze enkel kon aanschouwen Als ze dromen kon Schoof ze de gordijnen voor haar ogen Dicht- of open met haar eigen handen Zou ze buigen…

er komt een dag die niet langer lijkt op gisteren een dag die we geen vandaag noemen, of toeval terwijl de kou warm aanvoelt en de verte heel nabij op weg ons te vervolgen naar waar wij eenmalig waren onbetreden herhalend met intens bevroren stappen rakelings aan wat we nalieten werkelijkheid te noemen zelfs niet bij naam…

‘k Was naar lezing over resonantie, wat een apparaat alles detecteert Héél uitgebreid gaf ‘t aan wat tekort en wat teveel Degene die het apparaat bediende zei ‘t ook op afstand met wat haar, foto, nagel van cliënt Daarna kon ze elke dag wel alle golven sturen Leken leken ‘t dure apparaat te willen kopen Ik vroeg me of we zijn…

In onze vrijstaat van de republiek der meandertaalletteren staat het een ieglijck vrij zijn of haar intergalactische verbaliteiten al dan niet AI gegenereerd mens onteerd stroboscopisch tentoon te spreiden tot welke neopoëticageneratie de awater mens sana in corpore sano zich rekent, zonder overdrijving en exageratie wachten wij…

Je bent geweldig mooi, laat je niets wijsmaken -- zegt hij heel verkeerd.…

Tussen Liefde en Kanker Zes letters. Zes letters. Zes dodelijke letters. Letters die je leven binnenvallen, zonder aankondiging, zonder genade. Letters die je wakker maken uit de droom die je leven heet. Zes letters. Niet zomaar klanken. Maar kogels. Onzichtbare kogels, gericht op je lichaam, op je hoop, op je toekomst. Zes letters…

In het zachte ochtendlicht zit jij, gebogen over papier, letters als dauwdruppels op de rand van je gedachten. Je bladert door werelden die niet de jouwe zijn en toch, met elke zin, worden ze een stukje thuis. De kamer om je heen vervaagt tot een fluistering, de klok vergeet te tikken terwijl je reist zonder te bewegen. Je bent een tijdreiziger…

wat snijdt geen hout maar is wel in steen gebeiteld in beton gegoten zilverwit, zachtmoedig verwacht nog deze dag het voelbare tastbaar te maken laat dit alles bezinken tot elementaire aardkorst waarneembaar in de geur van ruisende populieren…

‘La Vie’ is zo kort, dat het de vraag is of het wel een leven heten mag, zeker als ik jouw ogen houdt tegen de achtergrond van deze hemelsblauwe lucht. Maar ze stralen als sterren bij daglicht, als ik het lastig vind jou aan te kijken, omdat ik je gezicht mis, van toen ook jij wilde, en ik je optilde uit de beeldspraak van dat filmisch…

Schaduw van een Denker Je zegt: "Jij denkt te veel." Alsof dat een zonde is. Alsof mijn hoofd een kamer is waar het licht nooit aankomt. Ik ben een denker. Dat is geen keuze, dat is een val. Niets gaat achteloos. Alles wat ik doe is geplukt uit nachten waar ik wakker lag, nadenkend over het nut van nadenken. Elke fout is…

Nu dan, alvorens mij op Hemelvaart en andere relithema's te gaan storten wil ik mijn woorden juist niet in gaan korten maar botvieren totdat het in je ziel een kundalini vormt, van kruin tot hiel tevreden stemt, aan peace of mind gepaard in rustig water minder onrust baart Doch laten wij de shortcutgeneratie millennials met laptops…

Aartsvader Jacob zegent bij zijn levenseinde alle twaalf zonen Rubens schanddaden uit diens verleden worden daarbij herdacht zelfs als oudste nazaat wordt hem een schrale wens toegekend broer Juda heeft een geschiedenis waarin het slechte zegeviert doch merkwaardig genoeg ontvangt deze kerel de schoonste belofte voor de verre…

elke nacht reizen de zielen naar Gaza zij dwalen in doodse stilte door de ruïnes van verbrijzeling geronnen bloed gestolde stemmen o lakse goden wat talmen jullie? grijze schimmen jullie horen ons waar wachten jullie op? geesten van de grauwe zee waarom dit zwijgen? de zielen reizen niet langer naar Gaza ze roepen…

"Leve het koningshuis!" schalde de tandarts luid, toen de vorst binnenkwam als eerbetoon. Vlijt u maar neer op mijn orthodontistenstoel Wilt u een beugel soms? Of toch een kroon?…

Met aaizachte boks- handschoenen en een lach laat -- ik mijn tanden zien.…

met de pootjes in de fijnste sneeuw zoals ’n leeuw in de hitte pitten kan kan er ook gewatertrappeld worden tussen de ijsschotsen van verlangens ’t is zo fijn om alles weg te wuiven met de grote gevoelens te schuilen achter metaforen en als dat niet lukt boos doses metamorfoses te strooien alle fijngesneden plakjes van ’t hart worden…