Ver na middernacht, het weekend niet Een REM-slaap zonder droom, zonder publiek In stilte, achter een geheime deur Waar dichters zweven met hun hoofd vol dromen Daar loog ook ik de waarheid in mijn lied *) Dat veel bezoekjes had gegenereerd En wel acht sterren geproduceerd Van musiclovers en anglofielen Doch die de redacteuren niet bevielen…

Denkt stilletjes terug aan een toen een vroeger uit een ver verleden de woorden-zwerver in zijn onderbroek zijn oude bril beslagen voor zijn ogen een brok verwijten in zijn stille denken nu de zilveren spiegel boeken schrijft hij niet langer kan ontkennen dat de waarheid meer beklijft dan het toneelstuk van beminnen zijn antwoord is…

Heel de nacht wakker sinds ik de deurbel hoorde -- Zoekt er iemand hulp?…

Ik zag een zwangere vrouw Maar meer nog zag ik een kind Ik zag het in haar ogen De glinstering van het kind Ik zag het in haar ogen Het kind wordt nu al bemind…

het mag soms ook gewoon een landweg zijn waarlangs de bloemen nog wel bloeien tenminste als de juiste tijd aangebroken is en dat hij die dan toch wild plukt stuk voor stuk met zorg en liefde tenzij er niemand is om ze aan te geven dan zou hij een smoes kunnen verzinnen om de lezer niet al te somber te stemmen teneinde de verbintenis…

fluister tegen me tijdens dit woordenkuurtje in de regen waar ik niet bedank voor de grote tranen maar ’t valse janken van de wolven toesta met mijn gitaar als ‘n zegen- instrument voor onbekend Sirenenwerk van sloeberbands in uw neo-Amsterdamse uurtjes (ook ‘n veeg teken) de remmende suikerslaap skippend als ik door nachtkrochten glippend…

atomen zijn als letters waarmee alles is gezegd in codes geschreven geen onsterfelijkheid geen ziel de dood is nihil onze waarneming is feilbaar liefde overgewaardeerd er is geen godheid maar atoomleer ‘Athena, plaga venit, de plaag komt!’…

stenen dichter het laat je koud des te meer het beeld dat je beschrijft het kolkende water dat je koel, met denken naar de oppervlakte verdrijft… stenen dichter je hield het koel maar het beeld begon te schuiven het kolkende water kwam omhoog langs de scheuren van je denken en even warmde iets in jou de oppervlakte aan… stenen dichter…

Het landschap gaat bewegen vol van leven als de wijdse wind het glooiend goud doet stuiven worden de zandvlakten steeds weer herschreven. Nachtzwaluw, boomleeuwerik, heivlinders zweven over paarse velden, vennen en groene wuiven van boswilg, beuken en eiken, soms verheven dan weer bedolven, de duinen verschuiven. Ree en dassensporen in het…

Stenen onder voet een vleugel streelt de stilte niemand die het merkt Hij zit niet op applaus te wachten, schuifelt zacht tussen de voegen van de straat, alsof de stad voor hem alleen werd uitgetekend. Een windvlaag tilt zijn veren op — een fluistering van herinnering. Langs gevels waar oude namen vervagen, kent hij elke stoeprand, elke…

toen mijn handen stilte raakten huilde ze ik hield je niet tegen je hoofd verborgen op mijn borst de jaren telden achteruit wees voorzichtig — alles breekt in die dood het brak je hart toen de mijne huilde — wij samen toen het buiten kil werd en donker zaten we samen in een bed vol bitter luisterend naar het krassen van…

Dans in de regen omdat daarna de zon weer schijnt in heldere boog van kleuren duistere wolk verdwijnt. Dans in de regen geniet daarna van zonneschijn zonder regen komen geen bogen overheerst het somber grauw daarna zal de zon ons drogen. Dans in de regen wees vrolijk en blij straks zal de zon weer schijnen dan ben jij daar ook bij…

Een papegaai spreekt over waarheid de snavel moe door eigen retoriek vanaf het moment dat je inziet dat ik iemand anders ben dan jij tussen depressies en droeve wanen nabij zoete dromen en wild verlangen vanaf het ogenblik dat je begrijpt dat jij iemand anders bent dan ik voorbij alles nabij het tegenlicht ben ik echt met mijn vedergewicht…

op deze plek waar de tijd seconden meetbaar wegtikt dicht zij in haar hoofd fluistert zij de strofen haar verbeelding stroomt ononderbroken van binnenuit haar tijd is la durée in de duisternis van haar cel de echte tijd het is alles wat haar beweegt op deze plek…

Zou ik je hier ter plekke deelgenoot gaan maken van mijn stream of consciousness dan zou eenieder denken - more or less dat is toch William James, niet Sophokles bewustzijnsstroom als panta rhei der geest die was er voor de Grieken al geweest maar die zijn drie millennia al dood... tenzij je iets inhoudelijks wilt melden van bacchus…

Aphrodite tilt amechtig haar verstarde armen als een plechtig uitstrekken van pseudopodia Daarmee benaarstigend de tere kunst van de onaardse associatie apotheose Hoor, de heraut van Hydra zwelt op in holle bombast en de Sirenes snerpen hun frou-frou flardenformules Apophis spuwt uit deze retorische ruimterimpels gelauwerd door galactisch…

Mijn ruimtereizen zijn tragisch, ik ga zo ver -- en kom nergens aan.…

nooit wenste ik deze lucht te verlaten een zilte zucht jouw zoute haren weer en wind zullen niet bedaren maar voor ik wereldwaarts ga laat ons nog één keer de beloftes waardevolle betuigingen en verklaringen herhalen want ogenschijnlijk onaangedaan besef ik toch de kracht van aantrekking en de macht ik om wie hij lacht zacht waren…

Ik hoef niets te zijn om gewoon hier te mogen in dit blauw te zijn Soms lijkt het alsof ik het leven voel vóór het gebeurt, de sfeer van een kamer, de toon, ruimte tussen woorden. En toch verlang ik naar eenvoud, stilte zonder vragen. Ik hoef geen antwoorden, alleen momenten waarop ik niet hoef te schuilen voor mezelf. Waar het gezoem…

Zo vlak na elf uur 's avonds hoor ik pas dat mijn oor ergens welkom wordt geheten waar of ik ben, of ik iets heb gegeten en of ik al halfnaakt aan 't luisteren was of ik bij haar op kussens heb gezeten achter de ramen van de tropenkas waar mister x z'n smartphone was vergeten dood als een pier en werkloos achter glas…