met doffe huid gingen wij door geweld door ijzer en ijs duizendmaal gaven we tol om door te kunnen gaan onze ogenglans was gebroken we zagen een gouden schijn op de vleugels van de roofvogel daarboven we braken bloemen in het gras we zouden wachten op het rijzen van de dag op het wijken van de tijd de tijd was iets en niets…

beminnen wij elkaar als vroeger nog zijn wij twee lichten nog van één licht passen wij samen nog in één gedicht of minnen wij enkel maar de weemoed weg zijn wij samen eenzaam nog of zelfs dat niet meer…

Ik veeg het tuinpad, verstoor het liefdesleven van wijngaardslakken.…

mijn tweelingbroer die nooit tot leven kwam was goed in wiskunde mijn hele jeugd woonde hij op de stoffige zolder ik dacht vaak aan hem hij vloog zich te pletter tegen gewapend glas daarna werd het stil gelukkig hadden we boeken uit de bibliotheek die ik hem voorlas poezen die ons kalmeerden met zachte warmte en rustige ademhaling…

je keek mij lachend aan handen open armen uitnodigend warm gebogen alsof jij er niets aan kon doen dat het leek als vragen om een eindeloze zoen niet hulpeloos dat gebaar maar juist heel bijzonder om in zoveel vertrouwen je hart te laten zien hoe dat met tedere liefde iedere slag voor mij over had…

Hij beklaagt zich, maar ik weet dat hij liegt, misschien -- is dat wel grappig.…

Je keert je om uit een droom om een zure werkelijkheid als een vent te aanvaarden in de nacht staat hij op onder een sterrenhemel vergezeld door vleermuizen voorzichtig modelleert zich een verlegen mens uit het stille duister de dag begint in aarzeling in beweging krijgt hij vorm eenzaam als een schaduw dankbaar voor het licht.…

dat je wakker schrikt de zin probeert af te maken die je als laatste droomde dat je altijd dacht dat het volstond je tuin te verzorgen te genieten van je vrouw blij te zijn met je kind er te zijn als het nodig was te helpen waar je kon dat er onheilspellende geluiden klinken aan de andere kant van het tuinhek dat je kind in de politiek zit…

In zijn droom tast hij naar haar en ook de nacht zoekt -- waar ze zich verschuilt.…

De surfers werden heel hoog opgetild door wind, wij, wandelaars bijkans niet vooruit, elkaar niet te verstaan, kozen ander pad dat op en af door bos en duin en tussen blauw slangenkruid, geurende liguster, scheen de zon ook aan en af waterpartijen verlichtten, op ‘t laatst een bui met poncho aan, van Katwijk Scheveningen in bracht ik haar…

we liepen juichend het verborgen paadje in naar onze geheime bloemenplek waar alles altijd bloeit ook nu een half zonnetje en samen even vrij los van de wereld in samenspraak alles begroeten de stand van zaken opmaken wat zijn schoonheid heeft gegeven wacht nu overleven alles heeft vrucht gegeven voor weer een nieuw leven…

als je de pijn van het afgesneden zijn voelt in zijn volle venijn drink dan uit mijn mok als je de pijn van het afgesneden zijn voelt in zijn volle venijn leg dan je hoofd op mijn kussen als je de pijn van het afgesneden zijn voelt in zijn volle venijn trek dan mijn wintertrui aan en laat het schurende schrijnen…

Wij moeten hier en nu op deze stek op doordeweekse en doorweekte dagen op maandstonden in even schrikkeljaren onszelf ontdekken door te blijven vragen juist ons verstand te boven gaan - verkennen iets authentieks, een eigen revelatie je brein resetten, ook al is het wennen op onze dichtkunstplek meer variatie Wij moeten het wij zijn…

Er hangen torso’s aan de keldermuren van jonge goden van het witte doek. Bart wacht en tekent aan een nieuwe broek. Publiek verschijnt hier in de kleinste uren. Hoe kort ons scheppend ogenblik mag duren, het is genoeg, om dit cafébezoek voor altijd vast te leggen voor een boek dat later mijn geheugen bij kan sturen. Bart zal wel mooier worden…

een klein verhaal toen we elkaar vonden juste une petite histoire liefde droeg ons naar une belle histoire we hielden elkaar vast hoge ramen weerspiegelen de tere wolkenluchten ik zing een gewichtloos lied soms luister je even dan weer niet ik zing une chanson belle et petite ik zing je ik zing je tot leven…

In mijn vak of sombere kunst Beöefend in de stille nacht Als slechts de maan woedt En de minnaars neerliggen Met al hun pijnen in hun armen, Dan zwoeg ik bij het zingend licht Niet om te streven of voor brood Of voor de steun en hang naar de Bekoring van ivoren podia Maar voor ’t gewone loon Van hun geheimste hart. Niet voor de trotse man…

ben jij dat dr wim in je ziekenhuisbed met twintig knoppen waarin je toch je draai nooit vindt denk je aan je kinderbedje waarin je een kruik kreeg als het koud was of aan je schoolvriendje elke dag alles en toch zo spoorloos aan het kantoor waar je werkte en dacht dat het altijd zo zou blijven aan vakanties met je eerste vrouw je tweede…

Aan 't buffet staat een man aan te schuiven, met enig charmetalent, "Klopt het dat de koffie hier gratis is voor elke aantrekkelijke vent ?" de kassajuffrouw, hip en roodharig, knikt en zegt ietwat meewarig "Helemaal juist, meneer ... voor u komt dat dus op 3 euro en 20 cent !"…

we drinken onze thee de tuin aangeharkt tot nader order wonen we binnen kaders in huiselijke kring om zoals gebruikelijk in samenspraak ons hebben en houwen uit te dragen…

panisch gestommel een rat in de kamerkast at bankafschriften…