als ik al drijf in de schaduw van het verleden en het mij voelbaar ontbreekt aan innig gerief wordt het ademen haast kwetsbaar beleden roept de rust maar komt de nacht als een lief niet dat ik door haat ben aangeraakt of vast de wakken tel voor morgen, door deze of gene wordt gelaakt neen, de ziel zal mij mythisch verzorgen ik bouw voort…

In het diepste geheim wordt de Ark voorbereid Zo veel mogelijk dieren, van sommige twee, van andere slechts één De wezens van licht uit een andere dimensie helpen mee Noach redt zo veel hij kan Zijn kennis is van groot belang Een samenwerking op het allerhoogste niveau Er is ook al een planeet gekozen waar ze de hele boel zullen…

Mensen overschreeuwen zichzelf bang voor de zinderende zon nog ziek van eigen wanhoop maar het belang van Uw woorden is met geen eerzucht te herhalen de zoete droom van waarheid zal in hen dalen met Uw tranen was het geen verlaten verdriet waarin de stilte oorsprong had was het niet de schreeuw om liefde die alles zag en overwon toen…

de paarse leguaan ligt bovenop me ik praat door zijn poten en staart hij eet duizend cactussen met zand de hoogste rots kruipt naar beneden wordt vloeibaar zwart in een rivier mijn maag vult zich met de leguaan ik word de leguaan beweeg mij voort trek grote sporen door het zilte zand golven komen en gaan, ik braak mij uit en zwem meteen…

De zon komt op Het licht jaagt op de schaduwen. Volg!, in de schemer het lijnen spel.. daar fluisteren, daar fluistert.. hoor! je weten is er, je weet.. ik zie je.. ik kijk mee.. tussen twee tijd momenten in.. bezinning en verheldering.. lijnen spel, buigen, tijd kromt boogt tussen zon op.. en onder, de lijnen duidelijk lossen weer op als wolken…

Ik verzin niets groots. Geen kastelen, geen licht. Alleen een plek waar jij niet vertrekt. Waar de deur niet zacht dichtvalt maar open blijft uit gewoonte. Waar afwezigheid geen geluid maakt. Ik bouw die ruimte uit gemis, laag over laag, tot het niet meer snijdt maar draagt. Daar hoef ik niets te verklaren. Geen sterke schouders,…

Dwarrelend brengt sneeuw licht in mijn droom en de straten voeden zich met deze nieuwe stilte. Het water in het park roerloos (ondanks mijn adem), niets beweegt zich, behalve de droom. Glinstering wordt geboren in het lamplicht over de straten, moeiteloos springt mijn aandacht van de ene naar de volgende en volgt zo een pad door de niet…

Op Breda s en Princenhages grond ontwaakt een veld van rust, ontvangt zerken, waaronder na s mensen leven en werken, het gebeente wacht op d Eeuwige Stond. Somtijds klinkt klokkenstem plechtig in het rond, geleid door luchtige zangvogelvlerken, wil eerbiedig het bezoekersbrein sterken, dat hier vragend schouwt, of om verlies gewond. Twee…

Vriend, hijs het zeil Negeer het gekletter van de storm Er is iets dat het zoeken waard is En ik heb je nodig, ik heb je… Mijn hart is een verlaten haven De bomen verliezen hun schors Er komt een koude wind aan En ik voel je, ik voel je Hij is in aantocht. Hij keert steeds terug Een nachtschaduw op een zilveren boot Gevolgd door…

vleugels van stralen geweven dragen mij zo effen en zacht licht zonder schaduw te geven dwaal ik rond in lucide vacht beschermen zonder te slapen stil waken en onzichtbaar nabij wacht op de komende taken zonder mij geen dag voorbij gedragen door licht van liefde waar angst en pijn verdwijnt was ongeloof dat mij griefde tot je bede aan…

Er ligt een lijn die niemand ziet, licht trilt zacht in vroege gloed. Grens en schaduw buigen, bieden rust, stil glijdt alles waar de schaduw vloedt. Vormen glijden over stille lanen, hun schaduw kust het witte veld. Woorden vallen, zacht en teder, dansen op de rand van wat nog telt. De einder gloeit, maar voelt geen pijn, reikt naar wat…

ik voelde vlammen zonder vuur een vonk verstopt in veen de wind wilde woorden die ik nog niet kende maar al wel verlangde ik liep langs lijnen van licht die leken te leiden maar lazen mij niet mijn huid hing aan herinnering mijn hart hunkerde naar houvast ik was een echo op eigen grond een roep…

ik brak maar niet open ik brandde maar bleef in as de echo die ik was verstomde in het vallen wat ik vasthield viel wat ik volgde verdween de weg wist mij niet meer de wind keek om maar keerde niet ik liet niet los ik verloor zonder weten wat ik won stilte bleef maar sprak niet meer mij toe…

(voor Jotie T'Hooft) Jotie heeft het Rozenkruisersmysterie ontrafeld, het residu tot zich genomen, ervaren, doorstaan, tot hij, als ongeschonden Phoenix, als ware Kelt, zich wist te verweren tegen iedere mensenwaan. Als ingewijde en wetende zag hij het eindgevecht, dat ver voorbij ons zonnestelsel zal gebeuren, als een ware ziener stond hij…

Waar de zon nooit schijnt Daar woon ik. Bij de omgevallen boom, In een hut onder de grond. Niemand kent mij, Maar ik heb weet van al En iedereen. Ik zie met mijn derde oog Knarsend de wereld aan. En zeg de mensheid: Keer nu om! Het is nog niet te laat. Maar niemand luistert naar een zonderling Met een vergiet op zijn hoofd…

als een blanco cheque lig jij voor me een onbeschreven blad ongeschreven woorden voor wat komen gaat maar nog niet bestaat voor deze druk op de spatiebalk als ware het ratelen van de regen de getikte letters elke zin vormgegeven als een zegen voor de aarde iedere strofe doof voor de stilte van lucht tussen bedachte stormen door beroerde…

Loop voor den Duivel, zwart van list, waar maanlicht koud zijn schaduw kust. Hij fluistert zacht in nacht en mist — wie hem bemint, vergeet de lust. Zijn oog is zoet, zijn hand is wreed, hij geeft wat sterft, en neemt wat leeft. Hij weeft van as een zilvren droom, waar ziel en zonde samenstroomt. Hij kent uw wens, het fel verwaand, en…

Met mijn rug zit ik stevig tegen de stam mijn billen op de grond tussen de wortels; Diep verbonden met de Aarde die me draagt ik wortel in diepe lagen de oude lagen waaruit ik voortkom waarin het zaad van mijn bestaan ontkiemde dat geeft me m’n basis de Aarde voedt me via m’n wortels stromen haar gaven naar stam en kruin; Ik voel…

De nacht ademt sterren, ze fuisteren mijn naam in de wind. Schaduwen wiegen de stilte, alsof de tijd zelf slinkt. De maan streelt het pad met zilver, elk blad draagt een glinstering mee. Ik loop tussen werelden van stilte, waar dromen de richting wijzen. Een uil kijkt toe, alle geheimen dicht, het bos houdt zijn adem vast. Ik verdwijn…

De hemel gloeit in rood, een zeldzaam teken de bloedbaan rijst met brandend licht zij werpt haar schaduw, zwaar en dicht een wonder dat ons allen stil doet steken. De aarde fluistert zacht van oude dromen het firmament weerspiegelt haar gezicht en sterren knikken eerbiedig in het licht als boden uit een tijd die eens zal komen. Zo…