Opa is dood Opa ligt in de kist, en met hem een lampje en een sterrenkaart daar heeft kleinzoon voor gezorgd want er is iets wat hem zorgen baart het heelal is namelijk erg groot en of je nu levend bent of dood je kan er makkelijk verdwalen vandaar deze handige sterrenkaart waarop in hanenpoot beschreven staat hoe opa het snelst…

onze dromen komen overeen met de levensmogelijkheden meebewegen en overwegen vrolijke stemmingen als opzwellende snaren zullen wij verwaaien over onweerlegde grenzen van toets- en tastpartijen boven planken zweven stuiterend getrommel najagen als was het de wind zelve over de uitgestrekte vlakte van het plat pratende land hand…

Men noemt de Alpen het dak van Europa´s grond. Maar vergeten wordt het Kaukasusgebergte: de iets hogere dakspits.…

(voor Salomé Ureña Diaz de Henríquez) Zij ging ten onder door tuberculose, de koningin van de Dominicaanse poëzie, een Waterschapsheuvelkonijn met myxomatose, maar elegant tot de laatste melodie. Geboren en overleden in Santo Domingo, waar een standbeeld haar grootsheid eert, zij staat daar als een charmante flamingo, die haar ziel binnenstebuiten…

Zoals altijd dwaal ik af tussen de woorden, alsof ze het laatste zijn dat me nog vasthoudt. Een stil stel uit Suriname zit tegenover mij. Hun zoontje doet me denken aan de jonge koning van Nederland, maar dan met een donkere huid. Hij weet niets, denk ik, van het verleden dat hem achtervolgt. Hij draagt de zon met zich mee in…

Ik hang hier maar wat rond in huis helemaal voor mezelf de pot thee, de tafel de kamers van ons huis met zijn nieuwe ramen de krassen in de kast al de cadeautjes die ik aan jou gaf en de poster van het schitterende water aan de horizon met de schim van een schip Ik hang hier maar wat rond in jouw afwezigheid niet in staat tot actie…

wij letten er niet op als wij ongemerkt substantieel contact maken met passerende niet geziene die de mensen vaak ongemerkt raken en eren zonder direct verbinding te maken of anderszins te communiceren het schijnt veel vaker voor te komen dan wij ooit dachten velen vinden dit raken normaal zoals met overledenen en ook…

Plotse schemering goud glijdt langs stille velden alles ademt zacht Wanneer de zon verzinkt, onthult zich een van de meest intieme gebaren van de aarde: de lucht transformeert in lagen – van blauw, via goud naar vurig oranje, paars en rood, in talloze schakeringen. Het zijn niet enkel tinten die mij beroeren, maar ook wolken die traag…

De wijde wereld is te groot Om van haver tot gort te kennen, Maar ’t stukje dat ik ken, Is haast te mooi om waar te zijn. Maar op films en plaatjes Zie’k nog zoveel moois op d’aard, Wat is ’t aanschouwen zeker waard, Onverlet ’k nog niet zag! De wereldwonderen Zag ik alleen maar op plaatjes, In werkelijkheid geen. ’k Heb dus nog…

Vaak wil ik me verschuilen in iets moois, iets lekkers of iets blijs, iets anders zoek ik, vrijs in plaats van de tragiek van de herfst die komt bijvoorbeeld, wereld dramatiek Ik wil het lichte en het luchtige, mijn ogen wil ik dicht voor ‘t moeilijke, verfoeilijke mijn eigen troep, mijn werk Ik wil allemaal niet weten dat we voor…

Ze praten over corrupte politiek liegende ministers en falende ambtenarij ze vertellen over oorlog en vrede defensie en de wapenwedloop de dood, een traan en een lach het bederven van vergane glorie vergankelijkheid in al zijn verschijnen ziekte en oorlog en hebzucht als belangrijkste verdienmodel de handel in aandacht economie van verdriet…

de gedachten verglijden als de zomerse wolken boven de uiterwaarde stromen als de beken tussen de platgewaaide vroeggemaaide velden door naar de rivier waar het plezier al van af spat in aanwakkerende wind hier vindt helder denken de oersprong naar diepte van verdronken verhalen in alle talen langs oevers als moeders van woorden…

Het leder is van zijn voet gesneden, aan het uiteinde huist breekbaar steen; zijn tegenslag dwaalde in wat verdween, de herfst heeft zijn huid tot nu gemeden. Een rap tempo kon hij niet meer inkopen; nu dolen gestrompel, verdriet en leer; zijn oude huid komt nog niet in verweer en blijft op een voorspoedig herstel hopen. De winst kon men…

We hebben geen goud gemaakt en zitten in de stank van 50 emmers urine Trofeeën om ons heen uit de kast met zeven sloten als geschut om ons geluk Vanavond lenen we luxe voor een schuld aan later en drinken we op vroeger Afgekloven botjes stoppen we als sieraden in onze neusgaten We eten troosttaart met slagroom Het feest loopt ten…

In de zomer wandelen we bij zonsondergang, langs koeien en paarden, stil grazend wolken uit de blauwe hemel. Elke dag lopen we samen rond het Roege Bos. Soms fluisteren we over onze herfst en vragen ons af: op welk land zullen wij vallen? Gisteren, onderweg naar huis, struikelde ik plots en viel zacht in de bladeren. Ze hielp…

Ik kreeg een nieuwe rugzak van mijn zoon Hij zei, ik had gezegd mijn oude viel maar uit elkaar Toch kon ‘k hem nog niet weg zoveel met hem geheen en weer zijn gaatjes stopte ‘k elke keer Ja soms zijn dingen zo vertrouwd en je verknocht, zei hij ‘k Liet nog vier and’re zien Een 60 liter, die onder stof, merk Carymore, gekocht…

Wat houd ik van de herfst, de mooie luchten, het afscheid van de zomer nadat de bladeren gevallen zijn, maar eerst in vele kleuren nog even schitteren en dan vergaan. Zo zijn ze beeld ook van ons menselijk bestaan dat klein begint, dan groeit en bloeit maar eveneens weer losgelaten wordt. Een afscheid van dit leven, na lach en traan. Toch…

Er ligt een mooiere zuivere beschaving dan die van de prille vormgeving in mijn beperkte denkwereld op een elitaire schrijverssite van dit groene kikkerland waar mens en mening waarheid mennen de zilvervis de meeuw in de bek leert kennen als blauwe avond stil de zwarte nacht ontmoet een diepte ver van hier in het duister van…

Hoog in de wolken vliegt De rode wouw zijn rondjes rond, Het briesje blaast de zomer, Het koren wuift in de zomergloed. De trekker ploegt over d’akker, De leeuwerik zingt het zomerlied. Fietsers zonder helm Genieten van de buitenlucht, Een Porsche komt aangesneld, Fietsers genadeloos geveld, Sirene doorklieft de rust, Dan is de rust…

de korrel zand en de eerste sneeuwvlok lachen elkaar uit in een snel ontmoeten komt de vlok niet verder dan wat wat vluchtige kristallijne groeten want het zand heeft hem uiterst snel weer weggebrand nog is het strand een zomers relikwie omspoeld met een heerlijk wit gekuifde zingende zee…