Examenkoorts, stressfactoren voorbij ingeslagen, weg, verdwenen, rapporten beginnen stof te verzamelen schoolbanken voelen als verlaten Vakantietijd, spelen en schommelen tijd om te overwegen cijfers, uitslagen deemsteren andere talenten krijgen leven de laagste procenten herwaarderen. De dag-tijd is aan 't krimpen, verkleinen weerstand…

mag ik tachtig worden zonder dat alle ziektes van dementie tot kindsheid mij in al die jaren nagedragen en vergelijkenderwijs kijken hoever ik ben voor ze daar echt werk van maken natuurlijk met het oog op mijn welzijn en hoe lang ook zij daar nog mee zouden moeten leven want ja regeren is en blijft vooruit kijken en dan het liefs dichtbij…

Een herinnering uit de tijd toen alles nog zweefde kan zomaar aankomen vliegen zonder enig hoogteverlies kan er windstilte zijn in het hart wanneer rood het verlangen kleurt de geschiedenis daar omheen draait lang geliefden in de armen van vandaag vallen samen verder gaan naar wat uiteindelijk wacht waar de bestemming meer is dan…

mag ik tachtig worden zonder dat alle ziektes van dementie tot kindsheid mij in al die jaren nagedragen en vergelijkenderwijs kijken hoever ik ben voor ze daar echt werk van maken natuurlijk met het oog op mijn welzijn en hoe lang ook zij daar nog mee zouden moeten leven want ja regeren is en blijft vooruit kijken en dan het…

De stormen zijn voorbij – het angstig jagen van nood en drift, van zorg en pijn - 't Is warm op deze zomerdag, geen vragen, gelukkig om jouw vriendschap zijn. Een hond blaft in de verte, vogels fluiten en 't zonlicht draagt wat vrede aan. De kind’ren spelen zoals vroeger buiten en buren blijven even staan. ‘'t Is alles heel eenvoudig heel…

Leiders van het wereldbestuur smullen in de paleiszaal van zeer uitgekiende spijzen waarbij roerige woorden over dreiging geweld verlangde vrede vallen glazen edelste wijn omvat door handen vol spanning dansen met luchtige bogen de fraaie kelken slaken klokkende kreten als gesmoorde fazantenroep geurig golvend bezingt…

Om na de snelweg met haar files in die nauwe straatjes terecht, die ik eigenlijk zou willen fotograferen, maar dan alweer voorbij om dan in wijd platteland te rijden waar bomen, bossen, bloemen bloeien, om aan te komen op adres waar w’ overnachten gaan om dan terug in auto op zoek naar volgende locatie om in een ruime kelder waar…

Elk vogeltje dat door de zon gewekt is Zingt spelenderwijs zoals het gebekt is Doch dit poëem valt daarbij in 't niet Het is geen merel maar een karekiet Een vroege zangvogel zoekt niet naar worm Maar naar een sonnet vol ritme en vorm!…

het licht laat zich dees dag onstuimig zien ' t was toch altijd een vreugd voor onze ziel de zon stemde de mens tot een goed humeur waar binnen vaak de schaduw even wegviel toch is de zon niet zondermeer een zegen daarbij kiest het weder andere wegen schalks gaat het klimaat om met het verschijnsel regen de aardse opwarming gebruikt een venijnig…

Het grote feest zou onder de eik plaatsvinden. Ja, hij alleen was geschikt bevonden. Het was voornamelijk haar familie die het zinde omdat familie rog en vrinden niets zien konden. De bijna even grote beuk vond het niet leuk hij was te donker bevonden, en zonder zonlicht en de kale, dorre grond bezorgde teveel jeuk. Beter was het zachte mos…

Geen fiets meer: met de tram Geen tram meer: op rolschaatsen tot ze kapot gaan Op klompen tot razzia's alles sluiten Geen stroom meer Geen kaarsen meer Geen gestolen olie meer Geen houtskool meer Geen bomen meer Geen boeken meer alleen het vege lijf Geen brood meer: tarwe malen in de koffiemolen Geen tarwe meer: roggekorrels koken…

De late wandelaars achter een muur van strandhutten, blijven deel van de stad. De kleurenstroken van zand, water, lucht, schitteren adembenemend, buiten hen, zonder hen.…

Zomerwind waait zacht door de armen van de struik vlinder blijft zweven In de zomerbries wuift de vlinderstruik zachtjes vlinders komen thuis Geur van paarse bloei trekt een dans van vleugels aan zon kust elk bezoek Tijd lijkt stil te staan bij de dans van paarse bloemen en een vlindervlucht Licht valt op de struik tussen blad en…

Hoe wij elkaar gevonden hebben, Door de stofwolken der vergane’ ; De glorie voltrekt in vertraagde Stappen in beladen voetstappen Die de voorgetreden grootverleden Zompig in druilerig landschappelijk Verdwaalland geschonken hebben. Ons aller mens’lijk leven, deez’ Griekse tragediën; wie den Persona Fitte, lijven als Woninglooze leeuwen,…

het water is muziek het schuilt onder de rimpeling van rietbundels een golvende maat van strijkers aangezet voor een bijeenkomst van genodigde gasten met koetsen tuimelen zilveren beslagen hoefnagels tollen wielspaken een lichte melodie op een wijd blad geschreven waar regels elkaar naspelen op de rug van het water gaat een vliesdun tokkelen…

We weten niet hoe diep onze wortels gaan maar ze bieden kracht en houvast. Afscheid doet beseffen dat we de ander nooit volledig hebben begrepen of bemind. Maar er is leven, ook na de dood en morgen kleurt weer de horizon.…

Slenteren over het rulle zandpad langs de opgedroogde bedding van wat ooit in andere tijden het bruisend blonde beekje was slingerend richting zandheuvels waar een enkele knoestige boom de stoere groeikunst der natuur door echte eenzaamheid verstaat laat in de zwoele zomeravond bij een ondergaande zon wandelen tot het donker is silhouet…

het is enkel de bezieling waarmee ik de taal tracht te tooien alleen het zien van de stomme die mij beweegt tot ongepolijste zang enkel de zon die elke dag nieuw is en ook weer oud die mijn pen schrijven laat alleen de lome lentebui het kruipen van de tijd de sintels van het vuur die mij voortstuwen naar lyriek het is…

ik behoor tot de orde van de ouderdom de erkenning heeft lang op zich laten wachten en wel te verstaan door mijzelf. andere zagen het al lang doch het jeugdige blijft voortdurend in mijn gedachten. de voorbije jaren hielden mij in menig droom natuurlijk heb ik weet van de onderscheidende levenslagen doch de alom aanwezige ontkenning kent ook…

Op een dag nam ik het besluit 's een versje te gaan schrijven zo één die men dagelijks op straten fluit en die nooit als aria zal blijven. Zo'n liedje zuiver voor m'n eigen lol waarvan men zegt; “Dat schreef die halve gare.” eigenlijk is 't veel te dol en toch fluit iedereen 't, dat is 't rare. Zelfs hoorde ik vanmorgen uit de bomen de…