Die trucjes kennen we, van Yezilgöz Ze maakt van één post heel eenvoudig twee Defensie en, jawel, vice-premier Verdeel en heers is haar sterkste kant, dus Hoelang doet er niet toe, dat is de vraag Robs nagel aan z'n doodskist blijft een plaag...…

De zon komt op Het licht jaagt op de schaduwen. Volg!, in de schemer het lijnen spel.. daar fluisteren, daar fluistert.. hoor! je weten is er, je weet.. ik zie je.. ik kijk mee.. tussen twee tijd momenten in.. bezinning en verheldering.. lijnen spel, buigen, tijd kromt boogt tussen zon op.. en onder, de lijnen duidelijk lossen weer op als wolken…

Toen waren wij samen in de nacht handen en voeten ogen en lippen Toen waren we samen één adem één ritme in het hoge gras uitgestrekt boven de wolken tot in in diepte van de zee Toen waren wij samen de tijd vooruit gevlogen hebben we veel gelachen wijn uit de aarde gedronken Toen waren wij samen dag en nacht dansend moe geworden…

Het naakte feit heeft haar eigenzinnige jas opgehangen aan de kapstok van dit onzinnige bestaan zonder jou is het leven als de schemering mysterieus zonder de helderheid van jouw lucide gedachten en ik weet niet zeker of het me kracht geeft dat ik zonder jou verder moet in de woordenstorm vol informatie over wat goed is om beter te…

Ik hoor hoe de wind zachtjes woorden draagt, met een oorsprong in het verleden. Zij fluistert deze als echo’s die tot mij komen, zonder oordeel en zonder reden. Altijd dwalend door de eeuwen, totdat zij uiteindelijk abrupt ontwaken in het moment. Daar waar de wereld zingt met een verwachting vol hoop, en de wind fungeert als haar instrument…

Winter is voorbij tussen takken van een boom verschijnt de vink weer…

Bij het krieken der dageraad kraait er geen haan naar het zwijgen der klokken in de leien kerktoren Ach, liet de acanthus der genus galanthus maar een goudzilver bronzen geluid in de velden en wegen der camino horen…

Voor het inslapen verschaffen de doden troost: de eeuwige rust.…

Bemerk ik hier niet bij het smullen van strofen de blinkende tintelingen? het goud dat er blinkt het zilver dat zingt het brons van de muzen die zingen? de duizendste milliseconden in brainwaves van dichters die doen wat ze konden? barstend uit voegen nauwsluitende pakken na de streep in een flits opengeritst? tonend haar torso…

De stenen rillen. Onder mijn voeten jaagt het ijzer zijn eigen hartslag na. Licht nadert zonder gezicht. Ik bal mijn handen tot ze iets voorstellen. Nog even, denk ik, alsof tijd zich laat kneden door wilskracht. Met gesloten ogen zie ik het kind dat ik was, en het andere dat ik achterlaat. Stemmen lossen op in het geweld van geluid…

Hoeveel zouden we willen? Veel, meer, of zuchtend toegeven dat we beter weten, de wet van oorzaak en gevolg kennen Gezonde geest, gezond lichaam dat we schoonheid niet verslinden en alleen in de lente van ons leven zoals de lente leven, groeiend tegen de verdrukking in, de winter verdrijvend met de levenslust van talloos velen…

De wereld draagt niks en onder het ijs hoort hij zekers te weten zijn eigen bloed ruisen de zuchtende aarde neemt hij niet waar Hij voelt de ochtendkou pijn in lijf en leden minder dan gisteren de lucht is milder de zon alsnog verborgen -kon hij maar.. Sneeuwklokjes zijn niet te horen zij kunnen niet klingelen hun witte kelken…

laat ons het vochtig gras verruilen de tintelingen van het snelle lopen smuilend inkuilen in versgespoten sneeuwtoppen het zweet en de tranen bevriezen op ijzige banen der milliseconden de sporters voor ronde plakken in nog strakkere pakken proppen maar laat ons nooit verkiezen te stoppen met zotte bedottende bodems in zinnen als archeologische…

wij kennen de verhalen niet die zij delen hooguit zien wij heel misschien iets van warmte in de stilte door dat leven samen zijn hand op de hare waar hij nog altijd graag verdwijnt in haar ogen verstarren wil aan haar stille bedrand zij schijnt door hem heen naar de kale beuk te kijken als de geurige wind levendig streelt door…

Subtitel: 17, met noedels en verdronken 1. Zwart-wit, raam, lichte spiegeling Zij is hier 17 en bloedjemooi Zij staart, in gedachten. Zowel hemel als hel Lijken aan haar ogen voorbij te gaan Zij weet dat zij ooit samen zullen zijn Net als hij weet zij echter niet wanneer De onzekerheid druipt van haar gezicht 2. Hoog…

Ik zie het voor me dit vochtig ritueel in de ochtend hoe een haastige vrouwenhand het zadeldek inderhaast gereed maakt voor de jacht naar haar witte ridder op zijn stalen ros met engelgeduld wachtend op haar komst * Mijn ogen werden vochtig bij het lezen van het druipnatte druivenvers in eldoradische sferen werden haar…

Rivieren stromen overstromen het stormt in hoge bomen. Gedachten stromen in mijn hoofd, fantomen gevormd tot loze dromen. Elektronen stromen niet, kaarsen genomen het donker door te komen. Kansloos mee laten stromen door Leonardo, niet te ontkomen zelfs nu hij is afgenomen.…

Elke keer dat ik lach, krimp je. Vreugde is verdacht geworden. Een scheur in je glas waar je je vingers aan snijdt. Bij jou lijkt het altijd feest. Een doorlopend licht. Ik sta buiten, zonder uitnodiging, en leer het ritme van de muziek aan de trillingen in de muur. “Deze fles,” zeg je, Heeft mijn plaats ingenomen. Want jouw stem heeft…

trump is volledig van de pot gerukt maar die hem steunen bovenal want zij besmeuren wereld en heelal hun steun maakt dat het hem steeds lukt geschiedenis herhaalt zich niet maar rijmt verdomde vaak dát zichtbaar maken is mijn taak want er zijn velen die zien het niet dus vraag je af: hoe zou het toch komen dat we zuchten onder financiële…

De stad ligt in een gedwongen refrein van mensen die de weg kwijt zijn het lijkt steeds vaker net als in mijn mysterieuze dromen alsof het allemaal spontaan verzonnen is een grijs gebied van kromme gedachten waarmee alles opnieuw naar lentebloesem verlangt omdat jij het zwoele leven aan het beeldhouwen bent met het magische spel van…