Weten en gevoel van sterke vreugde zweeft over heel de wereld wil een ieder strelen bezoekt het rijk der weelde even graag de armoede dringt door paleizen en kleine woningen veredelt schuren en stallen brengt zijn geest in hemelbed smalle matras of strozak die gezamenlijk het alles belovende van de legerstede scheppen.…

ooit spraken wij helder woorden met betekenis bouwden zo gedachten die bruggen bouwden nu zweven wij mistig in zinnen van lucht verdwaald betekenis in doolhof strandend waar taal anker was een baken van houvast drijft zij nu in wolken wollig alles verhullend wat glashelder was is nu damp op de ruit de zinvolle stilte sterft in…

Ik heb geen kwaad in de zin, kijk maar ik lach je toe Niet zo uitbundig, nee Blijf nog even kijken Uit nieuwsgierigheid wat ik je te bieden heb met mijn aanzet tot een lach, tot contact ja, van verre, maar op het scherm dichtbij waar je ook bent En jij lacht terug, al jaren lang, de oude fotos heb je er op aangepast…

‘Wij verstikken onszelf door verkeerd aangeleerde maniertjes. En als wij dit groepsgewijs doen, noemen we het cultuur, en moet het beschermd worden voor invloeden van buitenaf; vooruitschrijdend inzicht is niet aan ons besteed, wij wentelen liever nog dieper in de eeuwige stront van anderen en uiteindelijk ook in dat van onszelf. Waarom…

We zien de bossen razendsnel vergaan Zodat het land wordt klaargemaakt voor zaad Of aanleg van een weg de ‘Liberdade’ En niemand lijkt hier echt bij stil te staan Een mens gelooft graag dat het nodig was, tot droogte ook zijn achtertuin verrast.…

een ruimte die mij niet aankijkt waar stilte ondersteunend blijft muren adem dragen van anderen de tijd die niets van mij verlangt ik voel hoe ik hier mag rusten als een vorm van aandacht licht door hoge ramen valt stil ligt op steen en hout ik hoef niet meer te worden dan wanneer ik uiteindelijk opsta de ruimte in verstilling verlaat…

*173* ‘De wereld draait niet om mij maar om dan te concluderen dat ik om de wereld draai zaait onnodige verwarring omtrent de baan waarin vanuit willekeurig perspectief ik verkeer in het heden wanneer deze woorden tot leven gelezen worden. Dat leven wacht niet op mij maar om dan uit te proberen of ik op dat leven wacht bracht overbodig…

Eeuw zestien stond mijn voorgeslacht bekend Als zijnde ongewone sneeuwsculpturen Brusselse winters konden weken duren Ons uiterlijk was niet altijd decent Een dier, erotisch naakt, gebocheld boers, Figuren, bijbelse, en Griekse helden Een winterfeest dat iets wilde vermelden Na Middeleeuwen komt een nieuwe koers Een beeldenpark gevuld…

In het vervallen kasteel liggen de ingewanden van rode ratten die er wellustig speelden met de geheimen van minder bedeelden en de muizenissen van een onmenselijk sprookje in lichaamstaal zonder intelligentie over liefde en oneindige decadentie over lust in overdadige frequentie.…

Beau-Beau zweeft hoog in de kroezeboom vangt er veel wind maar houdt het meestal droog bij tegenwind schuilt hij onder stevige takken en twijgen met mooie langwerpige blaren Een schuilhut voor als het te stevig gaat waaien en stormen en moessons zijn haar verfomfaaien hoog in de boom hoeft hij niet veel te doen dat moest er nog…

Gouden licht breekt stil glans danst op eeuwenoud hout zachte wierook zweeft Even stilstaan bij wat hier is, zonder uitleg te zoeken of richting te geven, in een ruimte die mij niet aankijkt maar wel ontvangt, waar stilte niet leeg is maar dragend aanwezig blijft. Muren dragen gebeden en adem van anderen, lagen van tijd die niets van…

één roodborstje en mijn sneeuwtuin heeft een warme gloed…

Natuurlijk, het is geen culinair hoogstandje dit brouwsel in mijn sterrenrestaurantje ...maar het werd, in tegenstelling tot die prut van de Viking geweerd, oftewel: gecensureerd! VIKINGS TEPELHOFGATE Welk een niveau - belabberd, nivellerend heeft onze vrijdagse snelsonnettist dan werkelijk niks aan zijn kop dat gist en…

Als onze oogdichtknijpende redactie alhier wel oproepend tot maar ziende blind intussen de meest gore infantiele onzin plaatst zet ik uit frustratie en in arren moede iets voor de gein tegenover ter leringhe voor nitwits ende vermaeck voor de rest * Wat dacht je bijvoorbeeld van de luie v.i.- en tv-addict die ons elke vrijdag…

in levende lijve is daar de gedaante minder hard en hoekig dan het naamloos heden dat opvalt door zijn korte duur als gebrekkige gelijkenis met ouders en hun kinderen tezamen een geheel als som der delen gaan we tussentijds ons allen op een naijlende voormiddag exponentieel verwijderen buiten het object dat zich ontvreemdt…

Kozijnen doen veel in huis Ze besluiten over banken en kasten, welke modellen er binnen mogen tafels, bedden, pianos wiegen en baden achtbanen wijzen ze spottend af Kozijnen kiezen voor iedereen wat iedereen zou moeten kiezen want mensen streven naar normen kaders voor hun leven ISO ASA EN NEN wij zijn allemaal gelijk en deuren…

Tussen te veel dood en te weinig leven. Verstild wachtend om te worden opgetild. Een zwart-wit drama vergeeld door de tand des tijds. Als kruimels weggeveegd voorbij de pagina’s van een beduimeld schoolboek. Scroll scroll scroll die boot. Drifting down the stream.…

Hij staat waar niets van hem gevraagd wordt, tegen muren die gewend zijn aan zwijgen. Niemand mist hem daar. Dat scheelt. Hij ziet mensen praten zoals men praat om stilte te vermijden. Lachen is sneller dan eerlijk zijn. Aandacht werkt kort, berekend, uitgedeeld als wisselgeld. Wie te lang kijkt, valt af. In gezichten leest hij…

En toch waren er twijfels, gevoed door de afstand; het pad dat Hij gekropen had, kende vele openbaringen omtrent de opgelegde waarheidsbevindingen uit bevlogen tijden. (Hoe diep liggen de wortels van het zijn? Ja!: waaraan danken wij het leven? En ook: was er al leven vóór de oerknal; was er maar eentje? Zou het niet veel logischer…

Elke namiddag zie ik hem thuiskomen. Gebogen gestalte. Klikt het fietsslot dicht. Ik spring van de vensterbank, trippel blij naar de deur, hoor zijn stap op de trap. De deur gaat open. Ik gelijk op mijn rugje. Kroelende vingers onder mijn kinnetje. Dan veegt zijn voet mij ruw zijwaarts. Kan ik wel gaan prakkiseren waarom, maar al vergeten…