Ik steek iets aan dat eenvoudiger is om uit te leggen, waarom mijn handen trillen zonder iets te vertellen. De rook weet meer van mij dan de mensen naast me. Ze blijft even hangen, doet alsof ze luistert, en verdwijnt dan zonder ruis. Elke trek is een klein akkoord tussen adem en stilte. Niet om te sterven, maar om het leven even…

De zee breit haar golven en getijden, kluwt in de voeten van het witte strand, ze boetseert het schuim en het akkerland, die langzaam aan in het donker glijden. In haar handen spannen zich de golven, die in de vezels van schepen snijden, soms de ankers van hun ziel vermijden, en onder vloeken worden bedolven. De horizon trekt zich langzaam…

In hoeverre je echt bij me bent wanneer je leeft in mijn gedachten durf ik niet uit te leggen door middel van de geschriften oude mensen die me brieven schrijven over dauw van de zee en breekbare liefde die een ieder bij zich draagt, zo schrijven ze terwijl ik eenzaam verder lees over toekomstige natuurverschijnselen rampen die elkaar…

Winterse wind waait schaduw van kale bomen ademt stille rust Onder de lage, nuchtere hemel zie ik de aarde ademen in ge- dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen. Het licht aan de horizon is een dunne, oranje belofte die snel wordt ingeslikt door de dag. De bomen staan…

Muze - je gaat geweldig tussen de letteren. Wat je ervaart en ondergaat, zal je inzicht bevestigen. Je woorden staan prima verpakt. De Poëzie zij gediend, de kitscherigen voor hun blikken mond gestraft. (Nóg raast hun echo voort, herhaalt wat zij niet weten.) Duizenden meningen in het klad maken waarheid nog niet waar: te vaak vergeet men…

De tijd is geen rechte lijn maar een spiraal waar einde en begin kruisen onderweg schijn en zijn bedriegen elkaar niet wat ons bezighoudt is van tel maar de lijn van er te zijn de vliedende curve dat is de tijd een afgemeten stukje oneindigheid…

Gedachten gaan te snel voor de taal — ze schieten door me heen als vonken in een lekke kabel. Mijn hoofd rent vooruit, sneller dan woorden kunnen vallen, sneller dan zinnen durven breken op de rand van mijn mond. Ik probeer te spreken, maar alles struikelt — letters botsen tegen elkaar als vogels tegen een gesloten raam. Gedachten…

"Ego sum pauper", zingt hij luid en klaar "Nil habeo, ergo nihil dabo Sum pauper ego!" ...maar is dat wel waar? Volkomen legaal en zelfs officieel te boek staand als burger die 't leeuwendeel zijner tijd beidt doch 't liefst met zijn krachten nog smijt fingerspitzengefühl und wortspielerei staat die pensionado nog altijd…

Nog kan de Friese leeuw bevlogen, fierfragiel de volle manen zilver als de sneeuw die wit in volle vlokken viel op zijn helderziende ogen bogen die hem nimmer en te nooit belogen in pure brute kunst gezogen voor eeuwig jong van hart en ziel.…

Heel in de verte waert zij rond daer aen den rand der ochtendstond waer zij mij om heur vinger wond 'k was haer mascotte, lieve hond die zij mij aen heur zijde bond een vreemd en mysterieus verbond dat ooit in heur paleis ontstond himmelhoch jauchzend, mond op mond wat niet voltooid werd maer inbond door tand des tijds - die ons heen…

Mede namens Drost van Dassenburgh met welgemeende dank aan Coen van Meerenburgh voor zijn ontgoochelende rijmdicht...of versrijm... 't is maar net welke naam je deze 'amentia hallucinatoria praecox' wilt geven... en aangezien ook blaaskaken en gedeformeerde kankeraars als K deze kunst met een kleine K niet beheersen heb ik mijn brein moeten breken…

Mijn grote broer wil de grootste zijn Hij voelt zich gauw tekort gedaan Ik zou bij hem in het krijt staan Wanneer ik het niet met hem eens ben krijg ik verwijten alsof ik hem verraad en samenspan met onze zussen Al naar gelang het hem uitkomt scheldt hij me uit voor meneertje (fascist) stiekemerd (geheim agent) moederskindje (communist…

Hij moest het met zijn leventje bekopen De Canis Lupus van de Lage Landen Hij zette immers hongerig zijn tanden In benen; had een trauma opgelopen Een geestelijk gezonde wolf zal mensen Vermijden en beschouwen niet als prooien Zich naar zijn aangeboren schuwheid plooien Totdat door bijvoeren het hem verwensen Ontstaat, hij zijn schroomvalligheid…

Op een dag als deze krijg ik van hem een foto van de plek waar destijds alles echt beginnen kon Mijn verlangen brandend als de zon wat ik had bedacht landend in zijn ogen op dat zomers strand Van buiten naar binnen zoals dat heet geblakerd als het vers ontdooid zuiver vlees op die smeulende hitte Van zo’n toen dat nooit meer…

[terwijl het kunstzinnig ontworpen slim verrijdbaar paneel van het toneeldecor vervangen wordt door fluweel] [Rindr] “Jij in mijn droom, o Morpheus; jij stond in vol ornaat, pontificaal voor mij! Je keek me aan, bewoog je linkerarm naar mij, zei iets wijs. Je droeg een okerkleurig pak, klein van stuk, duidelijk een mixgezicht…

Wie wat waar, wellicht wanneer waarom... willen wij weten waar willem wever woont, willens en wetens wijzend naar witte wieven... was willie wortel waanzinnig of would be wetenschappelijk wellicht... willen wij weten waar wilhemina's wensdromen wezenlijk waarachtig worden, wellicht. ..…

Als ik dromen mag, blijven ze leven. Druk en angst, laten mij herbeleven. Van schrik sta ik op, en begin ik mijn dag, maar in wezen, heb ik geen gezag. Ik val van een moment, waarin ik alles kon. naar een herinnering, waar alles begon.…

Niet te kunnen erkennen dat je een banale banaan bent geweest. Eén bonk lomp gedrag antwoord moet zijn op een onschuldige vraag. Werkelijk niets begrepen heeft wat 'reviewen' inhoudt. Ja: Jouw tirannieke vlag! Wat men periodiek beweert - jouw houding een bot mes is - wordt vloekend in de pan gehakt. Laat je poëtisch nakijken, man.…

Bijvoorbeeld dat van Zuiderzeepad En je in Blokzijl, in ‘t Mauritshuis met koffie en met soep begint Dan door niemandsland in Nederland verzeild w’ omlopen moesten vanwege Natura 2000 tussen riet en zon en schachten, grachten, waar bootjes, fiets hun vrachten brachten Dan Kalenberg waar tweede soep Verderop het pad tussen struikgewas…

Ik ben het ongeboren woord, al wel geregen letterkoord dat verlegen promptverloren aan de linguaeinder gloort. Wie - of wat - geeft mij de kans in ieder geval in het Nederlands om die verdomde Van Dale te halen voor - bij vergetelheid gesmoord - nooit iemand ooit van mij heeft gehoord?…