Nadat mijn lief ging heen, Had ik nog een heel goede vriend, Die ook uit ’t hier en nu verdween, In stilte erom gegriend. Ik ben nu een tijdje alleen, Niet dat ik me erdoor verveel, Of eenzaam ben, integendeel, Ga liever saam ergens heen. In mijn gedichten ben ik omringd Door al mijn dierbaren, Is ’t alsof ze hier nog waren, Ben ’…

Hoog staan de cipressen tegen het bleke avondblauw ver van hier drukt hitte op de stad waar jij woont denkend aan van alles misschien aan mij misschien aan jezelf weerspiegeld door mij Alleen omdat, juist omdat jij het niet weet, niet kunt weten, weet ik dat jij het weet, dat ik het zie, het weet wie jij bent,…

De geest van Picasso roert in mijn zak, die zo de Nachtwacht gaat restaureren. Nu moet het Melkmeisje nog wat veren die haar tere mond zet aan een melkpak. Haar borst kan voluptueus worden neergezet, want ze past perfect in een grappige klucht. Maar eerst moet de Nachtwacht worden gelucht en daarna strakgesnoerd in een corset. Zijn kwast…

zoals elke lezer inmiddels wel weet brengen mijn buien geen verlichting mee van de niet verschoonde zeeën voor jullie hoogst bedrukkend lijden maar uitpuilende ideeën die omdopers doorlopend niet van wind voorzien zinnig commentaar zelfs verdommen het fijne tegengeluid dus verstomt is? tegen tegenstrijdige feiten erkennen tegenover hen die…

Zit ik hier weer, alleen, met een stijve, omdat zij haar vingers liet glijden over haar beeldschone scherm. Het permanent kietelen van fantasieën; mijn krullen kriebelend op haar heuvels vol lust, kracht voelen opkomen, om hellingen van genot verbonden te bestijgen; met elkaar mee, gedwee. Bergen van verlichting bedwingen met z’n twee…

Elke ochtend staat ze voor de spiegel en kamt haar grijze haren. Heel precies zet ze een wrong met spelden vast. Zorgvuldig de make-up ogen lichtjes met wat blauw. Een opstandig wenkbrauwhaartje wordt verwijderd. Het parelen collier de zijden blouse. Met opgeheven hoofd wandelt ze door de gangen waar haar geur blijft hangen. Langer…

ik stond vol in het leven werk, plannen, dingen om naar uit te kijken en toen zei de dokter het dat ik ziek ben. ernstig ziek en dat het niet meer goed komt alles stond even stil ik dacht: dit kan niet maar het was zo sindsdien is alles anders niet meteen, maar langzaam de tijd voelt anders alsof je ineens weet wat hij waard is ik…

Was het alleen de nacht die ons dichters dichter bij elkaar bracht, waren het slechts boze dromen die ons overkomen, konden zij helpen stoom af te blazen van het leven. Was het alleen de nacht die donker en stilte omarmt, verbleven eenzaamheid en leegte enkel onder de maan, gingen zij voor elke dageraad als vrienden hier vandaan…

================ zie ze gaan, ruim baan, suizend door rotondes tegen de wind. chicky achterop, bruingebrande kop, alles is voor nop — geef het maar op. accu vol, accu leeg. generatie X, generatie niks. vroeger moest je theoretisch slalommen, een gordel en een helm, verzekerd en verzorgd, op de snorfiets, met gevaar voor eigen…

Hij riep tot één wereldreligie op Nam onze vooroordelen op de schop Destijds door vrijwel niemand onderkend En zette een spiritueel precedent Zijn prediking was ongeëvenaard Van wereldse geleerdheid gevrijwaard Krachtens een onaflatend aantal verzen Kroonde men hem honend "God der Perzen" Velen misgisten de dief in de nacht Die niet uit…

als ik dood ga mag mijn playlist niet lang zijn er wachten nog zoveel doden in de rij achter mij geen wierook geen ruimte geen tijd voor bidden op het tapijt waar is het stil hummend liedje dat in samenspraak met de ney als een rouwende moeder de tranen teder verklankt mij troostend leidt naar de overkant van de brug…

Rusten zonder tijdverlies rondspringen, ervaringen eten, 'Alle Dagen Feest' Samen proeven, en verteren bij het licht van de maan, ook al interesseert die jou niet De dagen zijn te kort 's winters is het koud en 's zomers nog licht wanneer ik moet gaan slapen (maar uitzonderingen maken we ongeacht de consequenties) 'Alle Dagen Feest…

Protestsongs mochten niet baten slechts druppels op gloeiende platen de gordel der grachten is een enclave onbereikbaar voor het arbeidsethosgilde dat zich in arren moede voortzeult om via ondoorgrondelijke omwegen ter bestemde plaatse te komen, onderwijl in wereldtergende wanhoop de hemel vervloekend Stik in je blik! lazen wij…

Als toegewezen vaandeldrager, met dank aan het grote inzicht van de bladzij; de rebellenclub gedragen in ’t geel-zwarte hert. Als altijd met de verwachtingen, hoger dan de Eusebeuse zijn wil: haar schil verbleekt als de heuse aard van de heimers aan de Rijn, als het water aan de lippen komt; als je oneigenlijke schuld opsomt. En blijf…

Ik zoek je, Ik zoek overal, Ik zoek je in stad en land, Ik zoek je overal. Ik blijf zoeken, Mijn leven lang, Ik zal je eens vinden, Ik zoek je overal. Ik heb overal gezocht, Ik heb je niet gevonden, Ik blijf je zoeken, Ik zoek je overal. Zal ik je vinden, Jou ik zocht overal, Degeen ik niet kon vinden, Degeen ik zocht overal…

Je bent onzichtbaar maar in alles om mij heen adem je nog mee Je hand lag stil in de mijne, alsof je nog iets wilde zeggen — een laatste gedachte die zich terugtrok in kalmte, alsof de woorden niet meer nodig waren. En toch bleef je daar, in de ruimte tussen wat was en wat is. We liepen door de dagen zonder te weten hoe herinneringen zich…

Reed jij ook op het blakende asfalt van de ringslangen A10 en 9 verstrikt in een kringloop van wegen zonder eind of begin, zonder halt? op een dwaalspoor door het labyrint van de stad die onthoofd is, verzengd in de gloed van een fata morgana als ogen met zwarte mascara weerspiegeld in glazen van wijken in tinten die op elkaar lijken het…

"O, ego!", verzuchtte de oude eik, "Hoe ver van hier kan het verleden zijn als de wild verlichte grond en jong blad aan ranke vingers zo groen zo helder nog voor ogen staat? Nog ruik ik de wildgroei van zachte bedden klaver en mos het grote donkerbos veilig ver weg. Broeiend in de hoge zon druppels gevallen uit de hemel op mijn kruin…

de mens wordt geschapen en verliest de ware binding met al hij groeit vanuit een enkel moment en verschijnt allengs in een eigen variëteit eerstens aards aangelengd, van na-apen tot een tot een eigen vorm van zijn wasdom, zo hij al daartoe is geroepen. tot een bewust zijn met volwassen trekken alhoewel het bestaan slechts deels vaag voor…

In hoeverre het retoriek is hetgeen je dikwijls beweerde zo dichter bij de afgrond kan ik je niet vertellen onder deze projectie van de zon lijken alle metaforen te smelten in een landschap zonder horizon zijn mijn woorden nutteloos is iedere discussie decadent zo lang er zoveel kinderen sterven.…