Wil je winnen om in de schijnwerpers te staan opdat iedereen zien kan hoe goed je 't hebt gedaan investeer je veel tijd, geld en al je talent want zonder die gave heeft het geen zin Pas na bloed zweet en tranen van maanden en jaren is daar dan dat moment dat die plak om je nek hangt voor iedereen zichtbaar Is je wens dan vervuld…

Woorden van eindeloze zee strekken zich in kalmte van golven stille heimwee is ontvankelijk voor zwijgende taal in het voorafgaande ligt ontwaken opstaan uit een diepe rust plotseling de ogen open Onze ontmoeting tekent zich aan horizon van gelatenheid je fluistert over liefde dat is natuurlijk dwalen waar het hart spreekt van waarheid…

"Wat ik zeggen zou, als ik de kans nam, over mijn leugens en andere verwijten; hoe ik mijn takken in opgewekte wind, en mijn bladeren, laten ratelen wou; of wat mijn wortels, in verreikende grond, nou werkelijk wilden met jouw bezwijken. Wat ik zeggen wil, als ik spreken zou, los van de waarheid en die saaie eerlijkheid…

Tussen eindeloos brekende golven, in het kielzog van haar uitnodigend lijf, kiest de zwemmer - op gevaar van leven - op goed geluk af te duiken. Als wrakhout, van water doordrongen, laat hij zich naar haar bodem zinken. De zwemmer, een naamloze knoest, proeft enkel water: nat, met schurend zand. Over haar nooit verkende diepten drijft hij…

Met striemen op mijn lippen, staar ik, ogen dichtgeknepen. Is mijn knokkels’ bloed verdwenen rondom ijskoud roestig staal. De benen die mij dragen hebben wiegen tot kunst verheven. Schreeuwend geeft de dief een stem, aan de Noordpool van mijn dromen. Waar ik in het zand leer kruipen zijn de afdrukken vergaan. Tastend zoek ik rebabs klanken…

Dan maar met Samaritaans engelengeduld  met het gif in de beker van Socrates laten vervloeien  doodgemoedereerd als verfoeilijke symbolen  op de steen van Rosetta  af laten drijven  beginnend met de w  van waanzin en weerwoord en zonder l van leugen  eindigend op ijven... tot zij lamgeslagen en verlamd weerloos in de muil der wrake…

Drachtens museum bewaart weergaloze rijkdom van wat gebeurde en gedaan werd in het reusachtige dorp dit gebouw wil zich echter nóg groter maken is bereid zijn zalen en muren spoedig te verruimen deze woorden geschreven in de maand Maart van het jaar tweeduizendzessentwintig kijken vol zwellend verlangen uit naar de tijd waarin…

Eenzaam maar niet alleen verhief hij zijn stem vervreemde pion met om zich heen de ruimte van zon verblindende muren tegen rotswanden sprak hij riep in de woestijn pion vol courage zag slechts een mirage van een duistere moen een djinn, duivelin diabolische sater een wildvreemde weerklank hun antwoord op vragen in veelvoud herhalend…

Er is zoveel leed, er is zoveel pijn maar kinderen zijn de toekomst op aarde. We bidden en hopen op vrede en rust al kan die er nu ook nog niet zijn. En toch komt er lente met vogels en licht, een glimlach misschien door dit kleine gedicht. Er is zoveel leed, er is zoveel pijn, maar laat ons proberen toch hoopvol te zijn.…

Ik droomde dat ik vrede zag ojee, de mensen zijn van slag: volledig onberekenbaar ze delen alles met elkaar! Maar toch, wat men er ook van zegt mijn droom is echt wel echt mijn droom is echt wel echt Ik droomde dat ik vrede zag en liefde als bij toverslag wordt zonder dwang of overmacht vrijwillig in praktijk gebracht: het pleit lijkt eindelijk…

een hand kan zacht zijn een blik vertrouwen geven woorden opbeuren nabijheid een veilig gevoel een huis warmte een bed voldoende rust voeding ook verbinding een band kan hecht zijn een kus motivatie geven daden belonen dankbaarheid voor aanwezigheid een hart liefde een hoofd zodoende lucht kennis dan verdieping…

Ik laat je, een stukje van me nemen, een fluistering van mijn hart, een trilling in je hand. Moge jij daarin de rust ontdekken, die ik zelf zo vaak mis. Toch vrees ik stil, een dag zonder jou, een leven naast het jouwe, waar ik slechts, een verre schaduw blijf.…

op mijn zoektocht naar de geschikte metaforen kwam niks bruikbaars uit de toren van boeken of het web naar voren geen god is voldoende op zijn hielen gezeten of beknellende monsters die intens genoeg waren als vergelijkingsmateriaal reflectief bekijkend zal ik zelf rakere beschrijvingen meer diepte aan personages en gruwelen moeten…

Groen varenblad krult stilte ontvouwt zich langzaam hier kom ik thuis Het licht breekt hier in vele bleke scherven door het bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt. Elke ritseling vertelt een stil verhaal zonder de noodzaak van harde woorden. Mijn huid herkent de…

In een weelde van onaffe schakelingen bouwsteen voor steen over de tegenstellingen zie ik hem meester der rangschikking vliegen en hij ziet mij opstijgen uit beteugelde beugels wegschieten in alle ruimte op vleugels door verbrokkelende muren afgronden als verblekende redenen bij samenzijn Ik riep ik adem met jou toon de tintelingen…

Het zachte fluisteren van sterren in dit onmetelijke heelal, waar hun licht mij vreugde schenkt met een glans van kristal. Zij dwalen in kosmische vreugde door wolken van gas en stof. Een beeldende compositie ontvouwt zich in een uitgebreid galactisch doolhof. Uit sterrenstof zijn wij opgemaakt, in bewustzijn ontsproten. In de gretigheid…

Tijdens een leefbare droom met als zielgewichten wind, maan en sterren filosofeerde hij ijverig over de kleine genoegens van zijn werkzame leven alsof hij de vitale kwast nog in zijn oude hand had gedreven en onbevreesd onderweg naar het doek dat spoedig zou vallen naast de bomen die hij had geschilderd voor het drama van het wilgenwoud…

Zing. Mijn stem kraakt bij elke letter. De lamp boven het bed flikkert, het blijft toch branden. Mijn schoenen nog aan. Veters half los. Op het nachtkastje een glas water dat ik niet aanraak. De klok knipt minuten kapot. Ik draai haar met het gezicht naar de muur. Zing. Niet luid. Gewoon genoeg om het tikken te breken. De gang…

Wanneer ik meega naar de vuilnisbelt om er pornoblaadjes te zoeken omdat de poses van de vrouwen me betoveren, hoor ik erbij Maar verder word ik gedoogd Mijn klasgenoten vinden me vreemd Ik loop raar, alsof ik voorover val En als ik gelijk heb, wil ik het ook krijgen Dan ben ik de prof of de Brave Hendrik Ik praat te veel, weet te veel…

Er was eens, lang geleê een zekere nimf D.; en ene god A. getroffen door het gif van een loden pijl uit de koker van de welbekende C. die D. werd al gauw omgetoverd tot laurier door en naast haar pa de verraderlijke P.; Uit die schaduw van D. aan de dubieuze rivier de P. en dat gelauwerde hart van A. verscheen, lang geleê…