Hallo vijand. Alles is gewoon verontrustend als niemand anders bestaat in een wijde omtrek. Vrijwel geen vervroegde nalatenschap die luidruchtig is vergaan. Hallo tegenpool. Zij verdween ongeveer omtrent vóór of nadat jij te zien was in werkelijkheid. Het lawaai is onverstaanbaar uit haar handen geglipt. Niet herinneringswaardig…

De cirkel draait, het haakje sluit, het woord krijgt weer stem en hout. Wat Gutenberg ooit heeft gezaaid, verdwijnt nu in het schermpraat. Vijfhonderd jaar lag alles vast: in zwarte inkt, in lood gegoten. De schrijver sprak, de lezer zweeg, de wereld leek haast dichtgespijkerd. Maar telkens als de taal verandert, begint ook iets in ons…

Terwijl de dichte deur klapt met de ram van een slagboom valt enerzijds de bekende tongklank in anderzijds de kleur van lippendienst het verhaal herhaalt zich een vluchtalarm gaat af er rinkelt een bel in een hoofd iemand leest de ongelezen krant van voor haar geboorte het bericht vermeldt: er is een onbekende fout 4013 opgetreden…

Het huis heeft zich groter gemaakt. Een bloemblad valt op de vloer. Kattenogen kijken door de ramen. Niets passeert. De uitgestorven straten. Het licht verdwijnt achter de bomen. De onaangekondigde dood. De dood is stil.…

Met een stuk of vijftig collegas .....(over thuis, series en werk) pratend passen we de regels aan .....(voor anderen natuurlijk) want er zijn er nooit genoeg .....(ze zijn nooit goed genoeg) dat weten we allemaal .....(men glipt ertussendoor) ja, er is zoveel dat niet deugt want dat is de vrijheid .....(iedereen gaat zijn gang)…

Het lot is nu eenmaal wat het is dat is wat het lot is anders zou het iets anders zijn Als een steen op je pad ligt kun je proberen te duwen tillen en trekken terwijl alles verandert voor je ogen waardoor je kijk op de wereld verkleurt Je kunt dreigen en stampvoeten hoewel het verstandiger is om na te denken verantwoordelijkheid…

Hij stofzuigt en poetst tevens de wc en neemt de badkamer mee doet de vaat met de hand de was in en uit de Miele hangt, vouwt maakt alles netjes aan kant Hij lapt de ramen boent de vloer de trap en het gat verzorgt vers voer en andere benodigdheden om eenvoudig te leven Hij loopt alle dagelijkse ronden ook al is het hondenweer plakt…

Woorden zijn geen keuzes. Een nasleep van iets dat zich al voltrokken heeft voor het begrepen kan worden. Wat “ik” noem is meestal te laat. Een registratie dat al geschreven werd in de marge van bewustzijn. Soms lijkt het op betekenis. Maar betekenis is sloom. Te traag voor wat hier gebeurt. Dus corrigeer ik niet. Ik laat het gebeuren…

Soms sta je stil, of liever, je geest, bij wat je ogen zien, terwijl je leest, met je geestesoog, mentis oculo hoewel dat woord zelfs voor Deus A.I., god der kunstmatige intelligentie niet bestaat, niet te vinden, ongedocumenteerd een neologisme dus, onachterhaald een soort Lof der Zotheid maar dan in 't kwadraat voor Erasmianus Roterodamus…

Toch is er hoop, ondanks de stilte, het wachten op reactie die ik vroeg, maar ooit zal wel een antwoord komen maar nu is misschien nog niet de tijd. Mocht toch mijn ziel het wachten dragen en weten dat er straks weer zon en licht zal zijn en oeverloos verlangen en dat er appels aan de boom gaan hangen. Durf wachten, vragen, zoeken en vertrouwen…

Lekker gegeten? Voldoende gedronken? Bijzonder contact gehad? Jouw muziek speelde het klaar. De entourage was exact gekozen. De juiste bloemen stonden op tafel. De avond viel romantisch. Men had begrip voor elkaar: gedichten werden volkomen begrepen! Kunstzinnigheid schept voorwaarden. Daar was men het over eens. Betekenis geeft dan…

In het duistere onder van de toren vangt alleen het koord licht, heen en weer onder het luiden van de klok Meteen komen er mensen af op het schreeuwende geheim / Er is nieuws, het laatste nieuws / en ze becommentariëren het touw (nette mensen zijn ontmaskerd hun nevenbelangen onthuld en ondergrondse netwerken ontknoopt) maar…

Hier lig ik, leeggetrokken grond die doorgeploegd werd wachtend op weer nieuwe zaden. Ik ben in mijzelf gekeerd luchtig omgedraaid in verhelderend licht zonder rancune onder het oppervlak. Mijn bodem is behoorlijk bereikt wat groeien wil bezwijkt hier op en in mij waardoor kunstmatige shit stromen moet uit die spuiten van de mens.…

Dorstig van honger lees ik toppen van achter naar voren in het bos onder een valwind geprint beklim ik het woud van roterende klonen waarin ik essentiële bomen vind bloedend tot op de sokken gekapt blader ik mee met het volk van Kronos lees van de oude Skoda van Janos, het dronen van molens, dispenserende vrouwen verwaaiend op het recht…

Is een herinnering als eenmalig uniek onherhaalbaar moment in de eeuwigheid verdwenen zodra die de schatbewaarder van neuronale memorabele etsen eraan herinnert dat hij nog staat als wachter aan poorten van weliswaar fictief-spatiële doch onder normale omstandigheden voor hem niettemin onuitwisbare sporen op een rots? Welneen…

Té bont zal hij het nu niet maken het blauwspectrum laat hij derhalve -kortstondig- buiten beschouwing want hij heeft al zoveel kleuren bevuild vergelende tanden gezet in allerhande goden en (half)dode taalwichelaars vuurrode tussendoortjes vuile-handen-hapjes als zandstrooiers uitgestreken smoelenschotels van de dag… ‘Een zon die…

ik heb haar begraven legde haar geruisloos ter ruste in diepe donkere aarde ik heb haar ter aarde besteld zwijgend in het zwarte zand grondeloos zoals zij was ik droeg haar naar de grafkuil spitte haar lagen om dekte haar leegte toe zonder woord of bloem heb ik de taal begraven naakt zoals zij was…

Op school ben je echt een karakter, de leraar zweert, je bent een sieraad. Maar bij de voordeur breek de meter, alles stoort en de sfeer wordt kwaad. Die paardenbloem was wild geplukt beveiligd tussen de tassen en de stress. Nu mist er één blaadje en je bent gespannen, dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat. Je kijkt niet zomaar…

´s Morgens vroeg God aanroepen toont pas ontwaakte wolken vol stralende gouden glans om de komende uren opgewekt tegemoet te gaan midden op de dag onder felle zonneschijn zware lucht of onweer de Heer om kracht vragen geeft zegen bij het daagse doen en voor wachtende verte ´s avonds laat de Hemelse Vader danken je te mogen geven…

Dag mijn vriend. Het was vreemd, geruststellend dat iemand als jij bestond in dezelfde tijd als ik. Niet iedereen laat iets achter dat stil blijft bestaan. Dag mijn zielsverwant. Jij verscheen op het moment dat ik langzaam onzichtbaar werd voor mezelf. De stilte was ook een taal die jij beheerste. Dat vergeet een mens niet.…