De week voor Pasen Van oudsher de Passieweek Een week van diepgang Passie is lijden Tevens diepe emotie En ook verlangen Op weg naar Pasen Betekenisvolle tijd Neergaan en opstaan Dwalen door dalen Kou en regen laten gaan De Lente breekt aan Hazen in de wei Koning Winter neemt afscheid De wereld krijgt kleur Ostara…

Tussen doornen groeit een knop in stille adem lente ontwaakt zacht De lucht draagt de geur van ontwaken, een lichtheid stijgt op tussen de takken, hun knoppen fluisteren als beloftevolle gedachten, terwijl zacht zonlicht mijn huid beroert. Onder mijn voeten zingt de aarde van groei en begin, een warme adem stijgt op uit het gras, stilte…

Hun huis is vol, rijk ingericht, met een hoekje -- waar ze kamperen.…

een kleine overwinning als een lucifer in een storm hij hield zijn adem vast alsof gedachten zuurstof nodig hadden alsof zij een brand was en hij eindelijk as kon worden zestig seconden lang was de wereld een lege kamer zonder haar stem tegen de muren maar tijd is een sluwe smid slaat herinnering terug in vorm nog voor de minuut koud…

Hoorde hij de schelpenzee door zijn oor; ongeholpen luisterend doet hij dat, mompelen; vergeef de verhalen hun achtergronden. Was zij de zonnebloem van verre en of, boven zwevend de wolken op de tijger haar rug: de bevrijder van dromen voor deze eindigheid. Gevallen was hij desalniettemin knie- en kleedloos als kansarme als stof in haar…

Ik sta op het perron van mijn leven, en zie de treinen van mijn verleden. Ze razen niet meer— ze glijden langzaam voorbij, alsof ze weten dat ik eindelijk durf te kijken. In elke wagon zit een versie van mij, sommige lachen zonder reden, anderen staren uit het raam alsof ze iets verloren zijn dat nooit echt heeft mogen leven. Een trein…

Schrijvend in stilte — stilte die ademt, die wacht, die weet dat jij komt. Concentratie is onontbeerlijk, ja, maar een kus van jou is onontbeerlijker. Natuurlijk mag jij mij storen. Natuurlijk. Dat weet jij. Dat doe jij.…

Van het meerlagig verhaal vol conflicten ontging mij de paradox destijds helemaal zonder tegenspraak belandden haar elegantie en gratie in het gevang maar bleven hoe dan ook zonder kwade bedoeling ondanks de tegenslag Ik verkeer in duisternis van de waarheid en mijn geest wordt heen en weer geslingerd Was het een buitenaardse…

Het loopt als een tierelier maar je ragt veel te hard jouw brein in het rood oostindisch inktzwart klinkt niet als een kwinkelier zet nou eens een andere plaat op, die smart en jouw ego die boeien mij als niet-egotrippende lyrische bard met rede begiftigd weldenkend dier hoegenaamd niet, sterker nog en het klinkt wellicht hard…

Ik geef werk uit handen Hij moet het precies doen zoals ik het vóórzeg sneller dan ik het kan en het langer volhouden Dat gaat goed Met uitgebreide instructies en een extra batterij laat ik hem steeds meer doen al kost het me veel tijd om te leren van zijn fouten en die stap voor stap te voorkomen Op onvoorziene omstandigheden loopt…

Een luchtige open gordel van bosanemonen in beuken- en eikenwouden kronkelt vol blinkend wit met licht roze vermengd om het statige Breda werpt zijn ene uiteinde over Nederlands grens laat het sierlijk landen in het Mariapark van Meersel-Dreef.…

de kooi is roest en goedkope jenever, tralie snijdt in mijn tong, de vrije vogel doopt zijn vleugel in oranje zon en pist op wormen. maar in deze kapotte borst kolkt een oceaan — zwart water, soms moorddadig, mirakelvis die wild flitst in donker zout, mijn bloedwater laat hem dansen als gods vieze grap. toch rijs ik op, klootzakken, stof en…

Kleine opening licht wacht tot ik echt waarneem en blijft even stil Hoe ik kijk naar de wereld, door een kleine opening waarin licht zich verzamelt als een vloeibare belofte, en elke vorm zich toont alsof ze even bij mij wil blijven stilstaan. In mij ontstaat een ruimte waar beelden zich laten benaderen, lijnen die zich ontvouwen als…

O, Gij goedgezinde zon, geklommen boven nog kale bomen; haagbeuken tunnelen een verleden met blijvend blad; durven floreren in contradictie. Moeder van de toehoorder, spreek met mij, zo wij nader geraken tot elkaar; deel uw smaak, uw verlies in familiaire kring. Tel de ringen van omgezaagde telgen, laat u zien; basten en schorsen, geloste…

vergeef me mijn kille woorden zo waren ze niet bedoeld, ik verkeerde in koude oorden waar warmte vanzelf was bekoeld nu ben ik terug in de haven terug uit die ijzige zee, diep heb ik die woorden begraven en mijn warmste zin breng ik mee geloof me, het vuur zal weer branden ik stuur je oprecht mijn pardon, mijn warmte ligt nu in jouw handen…

Als wij opwaarts stromen, twintig vingers in één hand verschuiven kiezeldromen. Onder kruiend ijs liggen wij wang-aan-wang ontdekken het koren aan de bron. Waar goden samenscholen als oude wijzen zwijgen. Daar ligt de dam verzonken. Verdrinken mijn lippen in jouw haren, groeien wij dies natalis uit het riet omhoog.…

De deuren van de stal zwaaien wijd open telgen van het runderras verdringen elkaar wild na maandenlange opsluiting rennen springen en stampen op de ruime weide waar elke grasspriet feestroes en vrijheid roept de dolle dieren werpen al hossend de stalgeuren van hun huid door zuiv're lucht over bloemen reuk kringelt en windt op stijgt…

Eer zij de kamer goed en wel betreden kon, hadden de Geachte Heren, tevens vaste leden van het welkomstcomité, hun mening al klaar. "Mevrouw, bij nader inzien dit en dat, maar wacht eens even, hier is geen touw in rond te weven, dit tart ons aller mannelijkst verstand.” De kloof tussen hen en haar lag precies daar, in die ene…

Geen alledaags maar een meerlaags suspense verhaal onder een verflaag was mij ontgaan in 't deinend voort schrijden van de tijd zonder dank en weerwoord zonder omzien en genade weerloos en zonder begrip voor haar wandaden naar de toedracht van de kille feiten achter tralies liet zij met stille trom mij raden naar de naakte…

wit de muren zijn te wit veeg niet weg wat niet mocht bestaan blijf de dokters glimlachen ik poets hun tanden met mijn ogen beter niemand zegt wanneer gangen verschuiven en ik tussen deuren die me volgen ze komen riemen een spuit ik heb mijn handen aan de muur geplakt.…