Hoge bomen en bruine kroegen haveloze zwervers die zwoegen over oude straten en ronde pleinen soms zelfs met betoverde konijnen in groene parken en rode tuinen waarboven grijze wolken bazuinen grauwe stenen en stevig beton een vrouw kijkt vanaf een zonnig balkon naar oude kerken met nieuwe banken en een tongval van religieuze klanken…

Ik hoor zo graag de vogels zingen in kruin van eik of den in het bos barst elke ochtend hun concert los ik geniet van al die mooie dingen. Nachtegaal, fitis of wielewaal in elke bos zijn ze te horen ode elke dag in 't ochtendgloren dank aan de schepper in eigen taal. In eerbied vouw ik ook mijn handen dankend voor vrede, geluk en rust…

Zij zijn hier met niet minder dan acht mannen Is zij, de Muze, enkel nog AI Die opduikt in de Nacht der Poëzie Zijn dichteressen met opzet verbannen? Is humor iets voor borreltafelheren Waar snoeven onderling meer wordt beloond En elke lichte toets wordt weggehoond? Onder de gordel kan het soms verkeren Schikt elke lezeres zich naar hun…

En dan kwam hij, de moordmachine Achilles. En Alexander — hoe groot? — die weende, omdat geen wereld meer te winnen viel. Door zijn schuld. En Xerxes, die de zee vervloekte omdat hij hem geen rustige oversteek bood. De Hellespont geselde hij slag na slag terwijl de zon in zijn schande wegzonk en beval de berg Athos uit de weg te wijken…

(voor J.B.) Mijn gebroken stem poogde jouw hoogte blijkbaar te bereiken: ‘Jouw licht breekt door de wolken als ik mijn ogen open schitter jij als het lichtste loof dat ratelt in vertraagde wind.’ Met Marsman in gedachten wandelde hij over verbrede kleidijken alwaar ijdele populieren met rukwinden mee bleven waaien; als het…

Struiken beschutten de achterdeur gespierde portiers sluiten de grendels Wij wonen verborgen in het midden rondom het vierkant van de hemel boven de put op de binnenplaats Soms hupt er een mus op mijn hand Allemaal tellen we de jaren af We zijn vrouw geworden zonder het te mogen zijn voor iedereen die knielt voor het vuur van de aarde…

Weids is mijn uitzicht over de zee, Meeuwen kijken met me mee, Golven rollen op het strand, Rallen tekenen letters in ’t zand. Kwallen drijven rustig op d’golven, Tot de branding ze werpt op ’t strand, Blijven als gelatinepuddinkje in ’t zand, Ze door schelpen worden bedolven. ’n Jutter scharrelt tussen de schelpen Of er iets van z’…

Luchtstromen boven het Vierwoudstrekenmeer worden licht samengeperst binnen hoge rotswanden dalen gedwee op het wijde water schenken heilzame adem aan de stad vol oude pracht en krachtige toekomstbloei geven op het wijde plein hoge bonte bloemenzuilen de wenkkracht om overal in steden en langs de oevers steeds meer te ontdekken…

Er valt wat te kiezen, Zeggen de logen die Het zeggen te weten. Eenvoudig is dat niet - Kopstukken prediken vrijheid, Wij zien onvrijheid, waar je ook kijkt. Kopstukken prediken gelijkheid, Wij zien ongelijkheid, overal. Kopstukken prediken broederschap, Wij zien individuen hun eigen broeder zijn.…

Hij zag jouw zielige gezicht in waanzinnige radeloosheid tussen wollige wolkenkastelen en lichtgevende luchtspiegelingen jouw gelaat stond afgebeeld op het gescheurde etiket van een in de hals slanker wordende glazen fles waaruit hij een donkerrode drank had gedronken tijdens het achteraf dromen over jullie vrijpartij waarbij jullie niets…

Soms is de zin van het zijn mooier en voller van tekens als een libelle zich vleit voor je neus op het zadel en daar roerloos blijft zitten net als jij tot je weet het is zij, die mij aankijkt het is zij die mij wenkt de liefde van toen die zij zelf had verloochend terwijl haar gang naar de kerker zich sloot was jij haar knight…

Onberispelijk als de final act van z’n body, is hij een bedenkelijke believer in factories gemaakt van gold, waar hij no struggle kende tegen bedbugs uit z’n lazy ass. Terwijl de times memories als dirt wegblowt, is hij dressed in permanente shame; like a notebook voor de bucket list, tastend op zijn bare feet, als vanity die de…

Hier komen maar af en toe mensen Ze brengen geld, dag en nacht staan de voordeuren open versierd met vergulde sneden Ik heb gehuild bij het afscheid Papa's handen op mijn schouders Mama's kussen op mijn hoofd Een uitverkoren kind was ik maar ik huilde niet van vreugde ik huilde om al de jaren die ik wijd aan het vuur in deze tempel van…

Het bruin blauwtje rust op zacht geel boerenwormkruid licht danst op mijn huid Soms is het genoeg om de zon op mijn huid te voelen dringen, het licht door bladeren te zien spelen, het zachte zoemen te horen van een bij die even bij me blijft alsof ik deel ben van dit ritme. Ik hoef niets te verklaren, alleen te ademen in de warmte, waar…

Geen dag gaat voorbij of ik ontmoet mijzelf 't zij in spiegelglas in water van heldere stroom of in gelijkende medemens. Steeds weer vraag ik mij af waar of wie ik ben en of mijn spiegelbeeld zich ook in mij herkent. Ik ben niet de enige die naar zichzelf zoekt. Maar elke dag loop ik mijzelf voorbij in de overwelgende massa.…

In de zeilmakerij van Achiel danst hij als een schip op de golven Zijn lange armen wapperen als grootzeilen in de wind Meeuwen kabbelen als lachende oude mannen Geen zee gaat de danser te hoog hij voelt ritme tot in zijn vezels Neem een kathedraal zingt hij hoog in de lucht breed in de buik Zet er wat masten op de liefde voor…

Je probeert ruwe lelijkheid te pareren van boze mensen in het herfstige park sublimeren in kwetsbare schoonheid alleen in jouw vervuilde ondergoed op de groene bank naast de door westenwind getergde oude kromme hoge boom je ziet de vrije vogels foerageren de bomen aan de waterkant zwijgen de heldere zon breekt door sombere wolken verdwijnen…

Opa is dood Opa ligt in de kist, en met hem een lampje en een sterrenkaart daar heeft kleinzoon voor gezorgd want er is iets wat hem zorgen baart het heelal is namelijk erg groot en of je nu levend bent of dood je kan er makkelijk verdwalen vandaar deze handige sterrenkaart waarop in hanenpoot beschreven staat hoe opa het snelst…

onze dromen komen overeen met de levensmogelijkheden meebewegen en overwegen vrolijke stemmingen als opzwellende snaren zullen wij verwaaien over onweerlegde grenzen van toets- en tastpartijen boven planken zweven stuiterend getrommel najagen als was het de wind zelve over de uitgestrekte vlakte van het plat pratende land hand…

Men noemt de Alpen het dak van Europa´s grond. Maar vergeten wordt het Kaukasusgebergte: de iets hogere dakspits.…