De vlinderstruik staat in volle bloei, vlinders dartelen in het rond. De zon schijnt verblindend fel, de bladeren lichten blinkend op. De zomer zomert als een carrousel, draait en draait maar door. De winter is nog eindeloos ver ver achter de zomerhorizon.…

De avond valt. Bossen slikken licht. Ik rijd op de rand van wat mijn hart nog kan dragen. Bomen flitsen langs als geesten in de schemering. Geen pauzes, geen remmen. Alleen de zwaartekracht die mijn brein overneemt. Excuses voor de muren die ik achterlaat, voor de brokstukken van wie ik was. Ik wil vallen. Een klap die alles stopt.…

In een flink Fries dorp vinden veel mensen hun weg naar nieuw werkgebouw. Talloze handen maken scheergerei, dat leeft dankzij stroomdraden. Deze werktuigjes van zoemend ronddraaien en snijden reizend voort. Ze verspreiden zich door heel Nederland, zoeken over de wereld. Grote bedragen vliegen voldaan op stormwind naar hun…

Nog groene sprinkhaan op open paardenbloem zacht de wind houdt zich stil Ochtend komt aan in stilte die nog ademt, licht dat zich uitspreidt over zachte grond, alles lijkt even te wachten zonder haast, alsof de wereld zichzelf weer wil voelen. Een sprinkhaan rust op een open bloem, klein aanwezig in het gewichtloze nu, zonder drang om…

Het vreemdste wezen dat ik ken is wel de mens in mijn ogen alhoewel ik er zelf ook één ben al heb ik moeite elk te gedogen. In hun aart zijn ze niet zo slecht ook ikzelf maak wel een slipper 't gaat niet altijd krom, ook wel eens recht niet elke roeiboot is een klipper. Is de ene mens goedheid in eigen persoon de ander zou je op willen…

Diep in de oceaan Daar woont zij onder golven En spreekt met de wind haar eigen woord Zij is de schoonheid zelf En laat een spoor na De zeeman is innerlijk geroerd Waar hij ook vaart Daar zegt hij tot haar zijn ademloos gebed En als de avond valt… Maar nee, zij geeft zichzelf nooit feil Tot grote hoogten is zij gestegen En in het rijk der…

In dat ene ijzer vastgeklonken aan de muur valt alle pijn niet ondersteboven gebroken in vrijheid zocht ze mijn hand waar in de vroege ochtend zij de mooiste zon zag komen de vogels harder floten dan gras dansen kon…

Tussen veld en kust begon hij klein, een schommelkind in zonneschijn. Aan de ene kant: mijn vrouw, mijn licht, haar hand die blijft, niet duwend, niet trekkend, maar aanwezig in de boog. Aan de andere kant: stilte die niet wacht. En ergens daaronder geen plank, geen bodem, alleen terugval in de lucht. Sinds mijn kindertijd datzelfde…

Ik wil niet mooi schrijven over het ongemak van zijn leven en het succes van zijn plannen om daar een eind aan te maken Het is verschrikkelijk Voor mij klopt het niet Voor mij had het anders gemoeten Samen, op de een of andere manier Ik herken hem soms in een voorbijganger die mij ontglipt Zelfs als ik meteen op hem af spring en een kus…

Sleutels snijden in mijn hand. De drempel ligt voor me alsof het verschoven is vannacht. De deur staat op een kier. Binnen beweegt iets— jij, misschien. Ik blijf in de gang staan. Tocht langs mijn enkels. Je kamer voelt anders. Alsof elke stap die je zet mij verder naar achter duwt. Ik leg mijn hand op de klink, en laat los. Er…

Alom staat het fluitenkruid op springen te fluiten, boterbloemen uiten zich door los van elkaar geel te zingen. Het stroblonde riet is zover nog niet, wel ontspruiten haar felgroene sprieten Geen haast heeft groot hoefblad met haar wijde blaren, de paardenbloem en het madeliefje lieten zich als eerst begroeten, brandnetel blaren vouwen…

Op oude leeftijd aan pech van vroeger denken... Dat kon Gods hand zijn om erger te vermijden of zorg voor later geluk.…

Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn kan ik het leven niet in arme woorden vatten, maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten te schitteren, verheven boven angst en pijn. Slechts één keer leven wij en gaan de bloesems open, dan komt de vrucht als wij door ’t licht ons laten dopen.…

Toch huist er achter het struikrovershelmgras een vreselijk oorlog-en- vredelievende mooie stad achter Indische duinen waarachter bezuiden de grote rivieren tompoucen in moppendozen met pisangtaarten zich vermommen als reuzen in monumentale kathedralen gelijk de nazaten van djenghis khan waar el kader atollah benali zich king…

Zij klapte Niet uit enthousiasme Zij klapte Niet uit de school Zij klapte Niet om eenieder bij de les te houden Zij klapte Niet onafgebroken Zij klapte Wel op de vuurpijl Zij klapte Gewoon dicht Dat leidde geenszins tot applaus Dat leidde slechts tot medeleven Dat gaf haar weer een goed gevoel Dat gaf haar de nodige zelfverzekerdheid…

We vieren het einde Met school en de leraren kijken we in de toekomst plakken pleisters van beste wensen op de wonden van vriendschappen beloven niet te krabben ....We vertrekken met bloemen ........en gaan elkaar missen We vieren het einde Dag collegas, op jullie gezondheid en geluk! We praten en lachen zoals altijd alsof het…

wij neologische tijdfluisteraars wij goedkope kontenbrommers wij goochelspiegologenbrokken wij zeven uit zwarte zwaarte taal wat geurend van bergen daalt naar waar wij weer verdichting zien van alles hier razend als stieren in klotennoodpijn wat niet past bij de spreidingsmaat der basisneologen als fluisteraars van tijd ook plichtplegingsdichters…

Deze woorden waren, ze waren toen ik ze schreef, ze waren toen je ze net las. Vergeet ze gerust, ze zijn betekenisloos vergeleken met jouw oneindigheid. Want al waren deze woorden, jij bent, zoals je altijd zult zijn.…

Wij nono's op het wereldwijde web Wij onbezoldigde bevlogen profs Wij trucendozensociobabbelaars Wij scheppen uit het niets bedachte woorden die leiden om de tuin naar buitenboorden waar ik meer dichter ben dan wat ik heb Geïnspireerd door lappen aan de laars die afwijkt van de standaarddeviatie van doorsnee nono's op het world wide…

Ochtenddauw op blad stille adem in de rust aarde spreekt tot mij In het vroege licht ontwaakt de aarde, elke grasspriet draagt een stille boodschap. Mijn broze huid luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid. Langs het water beweegt wind als een oude gids, niet sprekend maar wijzend in rimpeling en rust. Mijn adem vindt…