plannen en keuzes die mochten ze maken had hij zijn hersenen maar laten kraken had hij eerder beseft zich gerealiseerd niet geloofd dat het haar eigen schuld niet betreft eerder gedane afspraken stonden prioriteiten die voor beiden golden akkoorden verbroken verklaring verdrongen geen vonnis gewraakt haar beloftes gebroken…

Klein bolletje dons zingt vanuit de kale tak koning van de kou De wereld is een vlijmscherp canvas van wit en grijs, waar elk geluid als glas tegen mijn slapen tikt. Ik zoek de stilte in de diepe plooien van de vorst, terwijl de koude lucht mijn zintuigen zachtjes sust. Dan breekt er iets open tussen de naakte takken, een trilling die…

*027* de winterwind speelt met witte wilde haren en zilverlicht dwingt als ingewikkeld garen tussen de bladerloze ontwortelde dromen door tot de haarvaten van ons levensidioom ook de wolken zijn stil uit de onwil tot breken in aanstekelijk huilen of meesmuilend gejaag wat de vraag oproept of dit heden wel bestaat door een onhandigheid…

Ik ben een Bard, ik dien de muze èn het publiek; Ik sta in een lange lijn van woordkunstenaars die mensen in merg en been, in hart en ziel weten te raken als ware tovenaars, die met hun woorden magische werelden dromen vol gevaar en heldenmoed, waar verdriet, haat en liefde ongeremd stromen; healers die de pijn verzachten door de smart…

Onder uitwaaierend neonlicht was zijn blik gekluisterd aan een illuster gezelschap in de hoek, waar rook als mist hen omgaf. Een laconieke glimlach krulde langs zijn lippen, als een jager met prooi in het vizier. De muziek pulseerde laag in zijn borst, glazen vingen flarden van stemmen. Hij bleef waar hij was — wetend dat elke stap iets…

Ik ben een marktknecht, in goud en in nood; bekijk de tafel die roestig ijzer lust. De auto moppert, want hij is uitgerust met handelaars, ringen, en dik bruin lood. Wat ik niet nodig heb, slaapt in mijn bed; leer leven met stof en schroot uit mijn klas. Het liefste wou ik dat zij hier nog was, die al het schoons op tafel had uitgezet. Het…

Ik kijk in de lege verte, ontwaar alles overal, ik zie overal leegte vol met herinneringen. Mijn gedachten zijn gevuld, Met alle herinneringen, verdampt in ’t lege al, komen, gaan, elke keer weer. In dromen wolken vol met gedachtebeelden van weleer. Verdriet en vreugde vullen samen mijn verlangen. Ik zie in de verte, vol met verdwenen…

De droomfabriek likte je voeten, kocht je per gewicht: omtrek, klatergouden lokken, de gespeelde onschuld in je gezicht. In lange rijen werd heimelijk gezucht, met inhalige blik je lippen gekust, de grijpende handen gestrekt naar een beeld van leuk karton. Teneinde weer Norma Jane te worden: Gerimpeld wijf waarin de kanker vrat, minder…

Ik krijg een hand, eindelijk ben ik van de wachtlijst af en mijn eigen wachtkamer uit - bij iemand die net als mama naar mij luistert om me houvast te gaan geven wat mij helpt, wat er kan werken bij mij, iemand die van tijd tot tijd Actie! en Stop! mag roepen, zodat ik uit de baan van de vicieuze cirkel raak die ik beter ken dan mij…

Het is vrijdagavond. De auto ruikt naar jouw parfum en koude lucht. Je legt een warme hand tegen mijn wang, je vingers rusten op mijn huid, maar ik tel de lantaarnpalen langs de weg. In de stad brandt licht achter ramen. Mensen bewegen hun mond. Glazen gaan omhoog. Alles lijkt op geluk vanop afstand. Ik kijk in je ogen en zoek…

Terwijl de zon in kinderogen om de aarde draait kijkt luna ons eenmaal per maand vol aan in het gezicht Terwijl de Moeder in haar goedertierenheid de dieren en de mensen baarde streden de goden met titanen In Gaia's grotten schuilen de geheimen der voorzienigheid als ware zij dea sive natura Doch geen Adam uit haar ingewand een…

De muren spreken niet, de verbeelding daarvoor schiet jammerlijk tekort; de tranen voelen niets, geluiden dringen voor in de wirwar van herinneringen. De hemel mag dan sterven, ongedierte blijft smetteloos voortbestaan; leven is lijden, geloven de dwazen, alsof zij onvermijdelijk zijn. De aarde spaart de mensen vooralsnog, doch…

De wereld in 64 vakken gepolariseerd in zwart en wit. De droom van Aletta Jacobs over de koningin die zich verder kan verplaatsen dan haar gemaal en zich niet laat schaken. Politiek correct, van elke kleur één uit de begintijd van de televisie. De Indische olifant, een onbekende figuur daar maakte de politiek haar entrée. Niet passend…

kijken naar een slak op een vensterraam slakken kunnen hangen in de lucht slakken kunnen zweven traagjes in slakkenzweefjesvlucht zij dromen zich een weg naar buiten in hun fluisterende regentuin…

Dus ben je in dubio, beheerst jou een veelkoppig vraagteken. Moet je dit wel of niet doen? Aangrijpen of afzien? Moedig of laf zijn? Zin hebben of wegkijken? Zit daar niets tussenin? 'Doen én laten' oppert Herzberg. Klinkt als een capitulatie. 'Laat toch zitten', poogt de psycholoog, zo voorkom je narigheid.' Twee-in-een-gezichten…

Toen alles nog vrijelijk stroomde in het wijd gelegen rivierenland kwamen ongenood de bezetters maar zij hielden geen stand in menig lied beschreven de woorden vrijheid en moed over dat opstandig zijn verweven zit in ons eeuwige geuzenbloed samengaan betekent niet alleen tijdens elk mooi opkomend tij ook met omslagen in ‘t gemeen…

Waar gaat het nou eigenlijk over? We zetten ze maar op een rij niet zomaar lukraak at random naar willekeur onwillekeurig van alfa tot omega (z) wat het waarheidsgehalte betreft van de jonge en oude gedichten der goegemeente, hier present in vol ornaat purpergewaad rozevingerig als de dageraad narcissus die steeds navelstaart niet…

Door mensenhanden uitgehold strijders en bataafse boeren neem wat onontkoombaar is maar laat mijn kinderen Gods wil. Als kiezels verweerd en uitgerold druppels ingesleten rondjes draaien voelt de eeuwigheid een tel daar zal geen haan naar kraaien. Waar gletsjers smelten, morenen traag vooruitgeschoven zullen holbewoners nietsontziend…

Twistend over de representaties van ook onuitgesproken irritaties zijn het op internationaal niveau de aan de borst gehouden inundaties het achter ondoorzichtig glas en wimpel gevoerde overleg met obligaties vooralsnog sporenvrij van malversaties de UN Veiligheidsraad aller naties…

zijn dino’s definitief uit je kamer verdwenen. Ook ben je sinds kort te cool om buiten te spelen. Kalme nonchalance lukt al wat beter maar je springt stiekem nog steeds de laatste treden naar beneden. Je ouders zijn nog vrij normaal (dat komt later pas). Je kijkt met een half oog naar dat nieuwe meisje in je klas. En de dood…