Ik laat je, een stukje van me nemen, een fluistering van mijn hart, een trilling in je hand. Moge jij daarin de rust ontdekken, die ik zelf zo vaak mis. Toch vrees ik stil, een dag zonder jou, een leven naast het jouwe, waar ik slechts, een verre schaduw blijf.…

op mijn zoektocht naar de geschikte metaforen kwam niks bruikbaars uit de toren van boeken of het web naar voren geen god is voldoende op zijn hielen gezeten of beknellende monsters die intens genoeg waren als vergelijkingsmateriaal reflectief bekijkend zal ik zelf rakere beschrijvingen meer diepte aan personages en gruwelen moeten…

Groen varenblad krult stilte ontvouwt zich langzaam hier kom ik thuis Het licht breekt hier in vele bleke scherven door het bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt. Elke ritseling vertelt een stil verhaal zonder de noodzaak van harde woorden. Mijn huid herkent de…

In een weelde van onaffe schakelingen bouwsteen voor steen over de tegenstellingen zie ik hem meester der rangschikking vliegen en hij ziet mij opstijgen uit beteugelde beugels wegschieten in alle ruimte op vleugels door verbrokkelende muren afgronden als verblekende redenen bij samenzijn Ik riep ik adem met jou toon de tintelingen…

Het zachte fluisteren van sterren in dit onmetelijke heelal, waar hun licht mij vreugde schenkt met een glans van kristal. Zij dwalen in kosmische vreugde door wolken van gas en stof. Een beeldende compositie ontvouwt zich in een uitgebreid galactisch doolhof. Uit sterrenstof zijn wij opgemaakt, in bewustzijn ontsproten. In de gretigheid…

Tijdens een leefbare droom met als zielgewichten wind, maan en sterren filosofeerde hij ijverig over de kleine genoegens van zijn werkzame leven alsof hij de vitale kwast nog in zijn oude hand had gedreven en onbevreesd onderweg naar het doek dat spoedig zou vallen naast de bomen die hij had geschilderd voor het drama van het wilgenwoud…

Zing. Mijn stem kraakt bij elke letter. De lamp boven het bed flikkert, het blijft toch branden. Mijn schoenen nog aan. Veters half los. Op het nachtkastje een glas water dat ik niet aanraak. De klok knipt minuten kapot. Ik draai haar met het gezicht naar de muur. Zing. Niet luid. Gewoon genoeg om het tikken te breken. De gang…

Wanneer ik meega naar de vuilnisbelt om er pornoblaadjes te zoeken omdat de poses van de vrouwen me betoveren, hoor ik erbij Maar verder word ik gedoogd Mijn klasgenoten vinden me vreemd Ik loop raar, alsof ik voorover val En als ik gelijk heb, wil ik het ook krijgen Dan ben ik de prof of de Brave Hendrik Ik praat te veel, weet te veel…

Er was eens, lang geleê een zekere nimf D.; en ene god A. getroffen door het gif van een loden pijl uit de koker van de welbekende C. die D. werd al gauw omgetoverd tot laurier door en naast haar pa de verraderlijke P.; Uit die schaduw van D. aan de dubieuze rivier de P. en dat gelauwerde hart van A. verscheen, lang geleê…

In flanel diep gedoken op mijn beslagen raam zie ik wazige murmuraties – elke seconde is gebroken Cactussen wonen op mijn tong, in een opgedroogde krater terwijl de radiator stomende liedjes zong Pendel ik tussen Ecuador en Polen klopt de hete watersnood druk de knop bij elke halte ijsblokken tegels worden zolen Het kreunend, kwijnend…

O rijkdom van het onvoltooide oscillerend diagram der atomair vibrerende interpolaire elementen van metallurg Mendelejev hij gaf de elektronen vleugels liet hen stijgen in de beugels en weer dalen in het zadel en zette tekens in het zand van boterzachte exfoliatie palladium en peroxyde elektronenconfiguratie quadripolaire inundatie…

wij kijken naar de brokstukken van onderwaterruïnes als we boven het plaveisel zweven verkenning van verstilde resten van een verzonken stad Pompeï in gefilterd licht vroeg of laat komt alles boven water weet Thalassa moeder van alle leven in zee dralend in de tijd van onze laatste onderwaterdagen zoeken wij de weg naar boven…

Altijd als ik ga wandelen wordt mijn denken handelen tot ik na een tijd thuiskom ik loop mijn gedachte om ik ben vaak een echte held zo verkrijg ik heel veel geld ik klim berg en duik diep zee ooit vloog ik hoog met vogels mee naar de verste bestemmingen zonder grenzen of remmingen bereisde ik de wereld wegen niemand hield mij…

Struikelend schuifelend aan de vloedlijn der hondsbossche zeewering waart setengah belanda als de tolk van java in warrige deemstering door Indische duinen ongenood gaat de gast pa triot uit de tropen zonder vaderland - een vloek die hier niet wordt geprezen - doch niet afkerig van eigen wezen zijnsweegs tot de schemer in het duister…

De soldaten komen plotseling, ze schieten de straten leeg, wij vechten niet, we schuilen en kruipen door de kamers We verbergen ons en doorstaan de aanval, bang te sterven dromen we van dood en ellende Smeulend wordt het stil Slierten rook, honden ruiken aan buiken likken aan lippen aan koud braaksel in de goot, een gouden ring…

Deze dagen dwaal ik vaker door woorden, door nauwe stegen van letters, op zoek naar een woord dat ooit door mijn aderen stroomde, een boek dat de slaap terugbrengt in mijn ogen. Ik loop door de verzen van Ferdowsi, en rust daarna in de schaduw van de poëzie van Forough Farrokhzad. Ik trek langs de straten van Nederlandse dichters…

In milde winter die spoedig verdwijnt staan geurige viooltjes en frisse heidestruikjes samen dubbend bij elkaar verwelkomen de sprookjesstem welke geen jaargetijde kent onverwoestbare bloei bezit.…

Een schoonheid die ik niet kan vatten, die raakt aan 't diepst van mijn gemoed: muziek van Mozart, bloemenkleuren en zoveel dat me danken doet: een avondzon, een witte vlinder, de dageraad met parels dauw, de held're vriendschap tussen mensen en liefde die niet wijken wou. Ik weet: er is ook veel ellende, de schepping is in barensnood -…

Je bent een gekookte kikker als je een prinses ontmoet die je aan een poot omhoog uit de hete pan tilt Ai, je bibbert en je trilt het is veel te koud. Oude modderstromen laten je in je dromen wegzinken in vergetelheid liefde perst zich door de kieren maar het is de stilte die je zo vertrouwt.…

Je zegt dat drank mijn tong scherpt, dat ik snij waar ik streel. Vanavond zit ik tegenover je met een glas dat zweet in mijn hand. Ik lachte luid. Ik raak je knie onder tafel alsof het per ongeluk is. Even later buig ik naar je toe alsof ik iets geheims vertel. “Je bent het mooiste wat ik ken.” Het komt uit dezelfde mond. Dezelfde hitte…