Kasseien zwijgen, spreken in hun smalle straat van een verleden, dat onverstoorbaar tussen de huizen blijft waren.…

Winters Pergament In mistig inkarnaat vuurt de lage zon te zelden, duisternis daalt neer, het vroegste uur te laat. Zwarte bomen staan als spoken in het gestraal, witberijmde velden melden winterse waak. De grond is wit, de nevel wit, onverwacht, bomen houden stil zich in de rijp beijzeld. Geen takgetril breekt het kristallen kunstwerk, stil…

Winterstilte in het laagland In winters ijzig hart stort de hemel neer, grijs gewaad wurgt aarde in sluimer, velden wit doorsneden, rivieren kristal graf. Bomen verminkt in kou, armen wanhopig naar bloedende zon, sneeuw raast in ballet van verdoemenis, verscheurd door tijds klauwen. Toch laait vuur in hel: vogelspoor bloederig, haardgloed verslindt…

Je naam fluistert stilte weeft door mijn dagen licht blijft in de schaduw De stilte in de kamer draagt je naam, niet als een leegte die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag. Ik tel de sporen die je achterliet in mij, de woorden die nu wortels zijn geworden. Het gemis…

Als ik s morgens op fb filmpje zie van hond, met ogen vol mededogen, luisterend naar peuter, die hem brabbelend voorleest uit prenteboek, ik daarna zes kinderen èèn prachtig werk op piano zie vertolken, dan vrouw yoga zie doen haar volle gewicht op èèn hand steunend, vervolgens recept van avocado pit die goed voor knie zie, in Parijs…

Arbeiders helpen de weidse kathedraal op te bouwen. Wellicht hun leven lang zwoegen ze met mateloze werkdrang, versterken langzaam aan de stedenpraal. De sjouwers geven het hart helemaal aan edel werk, kennen niet het belang van streven naar eigen eer of lofzang, zorgen slechts voor gaven tot de Hemelzaal. Vergeten zijn de talloze namen…

I een dartel veulen was ze tussen anemonen hyacinten narcissen in de verte loopt een spierwitte koe tussen ranonkels seringen tulpen violieren chrysanten toen brak ik de grond open verscheen ik in een helderzwart licht zo ging ze naar de geesten die in de onderwereld gevangen zaten en at ze een oneven aantal granaatappelpitten…

De woorden vormen een klank- paleis, met ocococo en ocokroko: Rocococoncert en Orinocokrokodil Het geheugen is geen paleis het is meer een huid waar indruk na indruk in getatoeëerd wordt De huid is het grootste orgaan en toch kun je meer informatie bewaren in de hersenen met talloze bruggetjes automatische ezelsbruggetjes zoals de Engelse…

Elke keer opnieuw moet ik woorden vinden om te schrijven wat mijn hart ontlucht om weer vrij te ademen. Woorden waarmee ik de regels schrijf die mijn verlangen verbinden en het slappe koord vormen waarop ik het wankel evenwicht zoek. Steeds weer behoedt het vangnet, bij klunzige misstap, het tedere omhulsel tegen breuk en schade.…

De wereld wordt weer groen Na dagen winters wit De ijskristallen smelten Het sprookje is verteld De bloemen zullen bloeien De tulpen en de rozen Met geuren en met kleuren Het verhaal zal verder gaan Liefde gaat altijd verder Over paden, over zeeën Door bossen en door bergen Er is geen eindbestemming Er is alleen de liefde…

Reactie op 'de simpele cirkel van het eenvoudige leven' door Judith van Zoomeren * Maar wie zijn wij humanoid op de rok van 't zich almaar uitdijend heelal Mens is geen abstractum elk mens is uniek wat zou het saai zijn the girls all alike, like the boys from brazil Klonen en avatars zijn geen iconen life is for learning…

Dit kan ik niet dragen met taal. Alles wat volgt is afval van een poging die al dood was voor ik begon. Woorden zakken door als nat karton. Ze houden niets. Ze breken precies waar ik hoopte dat ze zouden dragen. Wat hier leeft wil geen betekenis. Het wil blijven wegen. Het wil drukken tot zelfs stilte moe wordt. Ik schrijf omdat…

Ik verzin niets groots. Geen kastelen, geen licht. Alleen een plek waar jij niet vertrekt. Waar de deur niet zacht dichtvalt maar open blijft uit gewoonte. Waar afwezigheid geen geluid maakt. Ik bouw die ruimte uit gemis, laag over laag, tot het niet meer snijdt maar draagt. Daar hoef ik niets te verklaren. Geen sterke schouders,…

Het spel begint waar de regels ophouden, een plotselinge ren door het gras dat kraakt van licht, voeten die de aarde kietelen tot ze lacht. Takken worden zwaarden, dozen paleizen, een handvol modder is een heel heelal dat ronddraait op de palm, nog niet wetend van zwaartekracht of verlies. Stemmen botsen als bellen in de wind…

Ik lig wakker. Mijn lichaam wil slapen, maar mijn hoofd weigert. Gedachten cirkelen, trekken me terug naar jouw stem — die mij kent, en mij toch niet redt. Ik zie wat overblijft wanneer beloften hun betekenis verliezen: een hemel die uiteenvalt, en een hart dat geen geluid meer maakt. Wat ik nog gezond noem valt langzaam uit elkaar…

De zee klotst voort in eindeloze deining, maar nu zonder daglicht, zonder spiegel van de ziel; zij draagt stilte als een mantel van zwart fluweel, en haar golven, klein en gedempt, fluisteren slechts wat ze niet meer durven zingen. In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem, bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;…

Het gloort in de dagen  welke reeds lengen  doch nu woedt het in dromen  en Insomnia's nachten  Niettemin komen heden naar omstandigheden gewis betere tijden zeker en vast! Het ruist in de zomen der Maenadenrokken het sluimert in testines en ingewanden het maakt ze niets uit  waar of ze landen in krommende tenen in vleermuizengrotten…

De stilte die je naliet is geen lege kamer, maar een kamer die zichzelf heeft dichtgevouwen als een blad dat nooit meer openspringt Toch groeit er iets tussendoor, een dunne, zilveren draad van licht die niet durft te spreken maar wel blijft trillen wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt Ik tel de seconden niet…

*173-II* de aarde draait niet om mij maar de conclusie dat ik om de aarde draaide leidt tot kansloze confusie over de rol ‘t perspectief waarin ik mij dan bevind wanneer woorden gelezen over leven worden ‘t zijn wacht niet op mij maar de poging om te achterhalen of ik op ‘t zijn wachten zou heeft onnozele verhalen…

stijf bevroren sneeuw krakend in ‘t gravenbos onder warm gedragen harten de wordingsgang van verder leven van hen die na zijn heengaan bleven in diepe verbonden liefde vol overtuiging van zíjn streven al heerst de winter ijs breekt gezwind de natuur de echo van de vlinder wil aan eenieder van ginder tot hier alle ruimte…