Fluitenkruid een ode aan het verborgen voorjaar met het stille lijf in grauwe grond waar ze ooit het leven vond wacht ze geduldig met ijzig kille kluit, op een teken, … een geluid wanneer een vroege vogel het voorjaar fluit trilt de grond weer met genoegen. het opwekkend fris geluid vloeit vurig onder haar nog koele huid…

Zij zonken weg in hun diepste ik het besef kwam bij de papierfabriek waar zij onder walmende rook struinden zinnen vol vragen verzonnen een cruiseschip afzakken zagen naar de Blauwe Kamer ‘und weiter’ afwaarts Waar deze tijd al wel niet voor staat - wat weet Kubrick over de landing? met Star Trek groot gebracht luisterden zij op I-pads…

De zee woont in mijn adem al sinds mijn eerste dag ik groeide op met haar golven haar stormen en haar zachte lach waar de horizon de hemel raakt daar voel ik mij het meest thuis en zolang de wind mij dragen wil blijft de zee mijn huis want in het ritme van het water vind ik telkens weer mijn rust alsof de zee mij stil omarmt met elke golf…

Tussen borders in groen en gouden glans, waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans, daar ligt een tuin in volle pracht, die al het wintergrijs vergeten doet Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt, waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft, klimt het groen omhoog, omlaag, opzij, een symfonie van bladeren, wild en vrij. Het gazon ligt…

oeverzwaluwen zwieren natuurlijk laag over het water de lepelaar waant zich een ware Jezus met zijn poten diep in de drab een uitstrekkende zwaan kijkt toe hoe ik hier rondstap langs rietsigaren onder de rook van de mens en talloze boterbloempjes voor mijn neus gedrapeerd een meidoorn weer en rollend door de klavertjes zie ik…

Lentebloesems licht een trage wind tilt ze op stil valt de dag neer In het zachte trillen van je jonge blad voel ik hoe het voorjaar opnieuw begint, hoe elke aar van roze bloei een stille ruimte opent waarin mijn aandacht zonder haast mag landen. Onder je brede, lichte kroon verschuift het licht vertraagd, alsof de dag nog even…

Het kleine bosmeer ligt stil glanzend en roerloos. Somtijds klinkt opeens kikkervergadering op, uitdagend en veeleisend. Rododendron bloeit, omringt het waterleven, zondert het lieflijk van de hele wereld af, schept betoverde ruimte. Dode bomen staan rechtop, hebben jeugd in zich, baren wezentjes, die het ven en diens oevers met…

Wie de natuur in algemene zin dus niet alleen het zichtbare der bijen plantages sawa's boerenlanderijen waar men teelt in groene kwekerijen de citrusvruchten en mediterrane magnolia's naast al dat subterrane graaf- en vraatzuchtminnend beestgewoel noodzakelijkerwijs beschut en koel onzichtbaar doch uit puur natuur ontstaan laat ook dat…

Ook als wij de vogels zouden verstaan de bloemen begrijpen, het beest in ons verslaan de rijpe vruchten der bomen en hun dromen doorzien al het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten het gif uit onze aderen persen, deze grond waarop wij leven teruggeven aan de aarde onder onze voeten ons heilige moeten gunnen diep tussen wortels…

het groene gras groeide grootser dan gister water uit de hemel daalde traag neer op het veld en de oevers van de milde meander had gestaag iedere druppel geteld stoffig was wel het zandpad waarover ik liep het zal dagen kosten deze droogte te vergeten ik ontmoette een uitlaatgenoot en riep; ben je al door een adder gebeten het is sporadisch…

wat je nodig hebt is moed de velden achter je te laten voor wat zij zijn of worden en zelfs die groene blaadjes zullen heus wel verkleuren zonder jouw betrokkenheid de schoonheid van de linde zal niet minder zijn dan wanneer jij haar aanschouwt tot je plotseling beseffen zou dat bloemen jou niet zien elk leven zonder jou kan dat…

Tussen vieren en wegkijken gebeurt niet veel tussen half vijf en zes des te meer als het meezit en niet tegenzit met het weer dan hoef je alleen je oren en niet coûte que coûte maar eventueel je ogen de kost maar te geven genieten van ochtendgezang van de merel maar dat laatste dat kon je wel raden dat kon ik ook weglaten of overslaan…

Viburnum opent tussen roze bolletjes valt het lentelicht Sneeuwbalstruik staat weer in lichte bloei, haar takken dragen de ronde trossen, open in roze en wit. Lentezon strijkt langs bloempjes en laat de tuin glanzen. Elke bol lijkt een belofte te dragen, een kalme plek, uitnodigend voor bijen die komen en oplossen in de warme lucht.…

In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan twee meertjes van elkaar, die door verzakking van weiland met moerassige omranding geroepen werden tot krachtig bestaan. Luchtige pijnbomen en dennen staan aan de oevers, geven waterwelving een dansspel van springende schittering, waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan. Het vroege kikkerkoor wekt…

Buiten roept een uil, de dag is voorbij. Ik droom dat ik een boom ben, alleenstaand, weemoedig in een dicht beloverd bos. Mijn kruin huilt als de wind, mijn takken knakken, mijn bladeren rillen. Het bos rondom mij hoort mij niet, het is zo veraf, onbereikbaar. Maar ondergronds roeren zich de tongen van duizend schimmeldraden. Alle bomen…

Alom staat het fluitenkruid op springen te fluiten, boterbloemen uiten zich door los van elkaar geel te zingen. Het stroblonde riet is zover nog niet, wel ontspruiten haar felgroene sprieten Geen haast heeft groot hoefblad met haar wijde blaren, de paardenbloem en het madeliefje lieten zich als eerst begroeten, brandnetel blaren vouwen…

Ochtenddauw op blad stille adem in de rust aarde spreekt tot mij In het vroege licht ontwaakt de aarde, elke grasspriet draagt een stille boodschap. Mijn broze huid luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid. Langs het water beweegt wind als een oude gids, niet sprekend maar wijzend in rimpeling en rust. Mijn adem vindt…

Getrimde zeilen een zachte golf raakt het hout stilte draagt de boot De wereld trekt aan me, voorbij in een stroom van golvende indrukken die me meeslepen. Ik blijf staan waar drukte oplost en alles zich uitvouwt tot een zachte ruimte. De breekbare stilte legt zich neer als een lichte sluier over wat nog trilt - een uitnodiging om dieper…

De aarde herinnert zich wat ze was voor wij namen wat we nodig hadden. Een worm draait zich om in het donker. Niemand ziet het. Het telt toch. De kers bloeit drie dagen. Daarna fruit of niets — ook dat is een antwoord. Ik sta in de tuin zonder conclusie. De grond is zacht. Dat is genoeg.…

Mist over daken de stad houdt haar adem in licht zoekt contouren De stad ontwaakt in een sluier die alles verzacht. Daken verdwijnen, net voorbij hun eigen vorm, en hoog boven mij staat een toren stil te wachten, alsof hij luistert naar wat nog niet gezegd wordt. Uit schoorstenen stijgt een trage warmte op, een stroom die zich zonder…