We hoeven elkaar niet simpelweg te winnen, geen woordenstrijd, geen glans van gelijk, maar een zachte blik, ruimte voor twijfel, liefdevolle rugwind voor ieders verhaal. Laat de ander anders zijn, laat het hart zich openen: niet de drift tot overtuigen maar het spreken zonder eisen, het haken naar respect, heel gewoon…

Kleine paddenstoel buigt onder oude bomen leven fluistert stil Geworteld in het vergeten van tijd, ons ruisen leest de wind als geheime namen. De maan bewaart onze zilveren dromen, de aarde fluistert haar tijdloze verhalen door onze wortels. Ondergrondse draden raken elkaar zacht en traag, dragen slapende herinneringen van steen, regen…

========== =============== oude mannen zonder tanden ze kijken plaatjes ze doen geen kwaad, ze doen geen daadjes, maar murmelen zachtjes in hun huis vol boekenkastjes, hun eigen gedachtjes in parmantige praatjes, publiceren het op plaatsjes. zie mij, houd van mij, begrijp me toch. =============== ==========…

dit wordt er nooit bij verteld bedacht ik dus door die nat wordende schoenen op een grasveld tijdens zo’n laatste hondenronde terwijl ik keek naar Cassiopeia trachtte me te herinneren om hoeveel kinderen mooier dan de drie Nereïden en zonder blauw haar getooid zij, een moeder haar eer in de strijd om erkenning en waardigheid (weer…

uiterst omzichtig benader je de nacht in de slaap ben je immers het meest wakker wat volgt is de messcherpe ontleding van deze dag hier wordt niets herinnerd hier wordt stilte herhaald in hoeveel pogingen demp je verdriet hoe vaak verstop je je achter hagen van eenzaamheid hoe voel je je in een landschap van haat even…

Wie van de vergeten godenzonen heeft, badend in de zonovergoten dodenzee, de bliksem in Carus’ hoofd geschoten, -waarop niks meer uit de hemel kwam? Een vergeten verhaal wat de ronde deed, langs een fluisterkring, - de herinnering van de donkere schim van een kiel van een schip, grauw water waarin verwoestende strijdlust ontwaakte –,…

Zon der rechtvaardigheid Oorsprong des levens Glans van het eeuwige Licht in de duisternis Allerverduldigste Minnaar van zuiverheid Waarheid en schoonheid en eeuwige wijsheid Minzame hoeder der broeders van zonden van stenen des aanstoots van ledigheids oor kussen listen des duivels van onkuise deernen en vallende vrouwen Zon…

Mijn ouders zijn weg, we kunnen naar bed gaan, maar ik durf niet eens met een smoesje richting mijn kamer te gaan met jou of zonder iets te zeggen je hand te nemen, want wil jij wel, en hoe moet ik er bij kijken? Daarom zijn een hele rij buren onze getuigen dat we de gedachte aan blote kussen en licht in liefde zweven laten vliegen…

De zon der rechtvaardigheid laat nog op zich wachten de week blijft nog grijs als ik naar buiten staar zij zal het mensenleed hier niet verzachten doch hopelijk gaat zij als Zon der Rechtvaardigheid wel blijvend schijnen in de ogen der gijzelaar uit elk beider kampen - Joden en Palestijnen…

Ik droomlig onder de hemelboog, 'n Azuurblauwe peilloze diepte, Waarin ik verdrink, herboren Terugkeer in mijn etherische droom, Ontvangen door orkestraal vogelgezang, Toegewaaid door ’n zacht briesje, In de stilte van d’avondstond…

Toen de zon, twee jaar  verduisterd schuilgaand achter wolken stof vanochtend weer  werd vrijgelaten, ging schijnen  in de van eerwraak bloeddoorlopen  ogen en angst  voor de dood     van door nachtmerries  en trauma's  levenslang gegijzelden  zag de wereld de mondgesnoerde hoofdrolspelers dramatis personae wachtend op godot…

Ze vroeg om ‘gewoon een boek’, waarin exact en punctueel voorgeschreven staat, op basis van een geloofwaardig feitenrelaas, verwerkt tot haalbaar bulletplan, waaruit zij dan stap-voor-stap destilleert, -dat is hoe zij leert-, hoe het leven te begrijpen; hoe zij zich in de wereld verplaatsen kan, door de ogen kijken van de hond,…

Dat je je niet los kunt maken van een fijne gebeurtenis Je telkens teruggaat in dezelfde film Alsof dat het belangrijkste was Dat alles wat je nu doet daardoor gekleurd wordt Dat je niet naar politieke podcasts kijken kunt meer Alleen maar die zon Die mooie weggetjes Alleen maar de grappen maar ook de ernst, met jou Dat alles zo…

“Ik, de hervormer, deel dit wereldse rijk, deel deze woorden met allen die toehoren, de strijders uit de verzen; ere Maximianus! De stenen mogen rollen, tollen voor de ogen van zij die volhouden dat Het Ware ondeelbaar voor hen alleen bestaat. Bouw de baden, bestier de heuvelen, breek het verband tussen hemel en aarde.” “O waardige…

============== =================== De woorden, ze zijn gekomen en gegaan, ik zit hier ziek te wezen. De telefoon gaat over, de katten slapen. Ik hoor Linda aan het stofzuigen. Wachtend of ik moet leven, wachtend of ik moet sterven. Ik wou dat ik iets meer van moed bijeen kon rapen, van de kat gebeten worden of van de hond: te zijn of niet…

In bloedverzachtende doortastendheid, welteverstaan: “Zie de kapitein achter bergen aan blijven gaan!” En suizen deed ’t: tekort schoten woorden na elkaar, vervaarlijk opeenvolgend, uit zijn comfortabele ruimte, uit zijn sprekende mond die verzuimde te pruimen wat de wereld aanbood, nooit echt inbond, doch niet echt van zich afbeet…

Wie ik ben, mijn grapjes mijn woordkeus en mijn kleren dat alles lijkt wel belangrijk maar achteraf weet ik elke keer weer dat het niet beklijft, dat maar een vaag beeld ervan overblijft bij vrienden en bekenden en het niet de vastheid heeft van mijn gezicht, dat het alleen iets betekent voor wie-weet-welke mensen die ik niet ken…

Het kan niet vaak genoeg worden gezegd ook mèt tachtig procent presentieplicht wordt niemand daar van plichtsverzuim beticht ons land heeft Paars 'vak'kundig lamgelegd met dank aan één vent die nu wordt bedreigd benieuwd wie straks het hardst in zijn nek hijgt...…

Soms voel ik mij zo leeggehaald, zo dor en droef wanneer de blaadjes vallen. toch is dit niet het einde van het verhaal want straks komt lente weer opnieuw met bloesems die de takken sieren. Waarom toch kunnen we niet elk seizoen gaan vieren want steeds er is een reden voor veel dankbaarheid, al zien we ook niet elke dag de blauwe luchten…

zelf zou ik zeggen een realistisch werk van Edward Hopper mensen op weg van gate 6 naar het vliegtuig op de rug gezien voorwaarts in de tijd voor wellicht een onzekere reis door de seizoenen...…