Nu de drempel achter ons ligt en de blikken van de mensen vervagen kijken we recht in het heldere zonlicht klaar om de hele wereld te dragen Je vingers verstrengeld in de mijne langs de grachten het terras en de muren geen twijfel meer die kan verschijnen dit gaat veel langer dan een nacht duren Ik voel je baardhaar tegen mijn wang een…

...een korte terugflits bij wijze van eerbetoon aan de haaien van de groene kaap aan de inzet en passie die wij ten ene male moesten missen bij de koemannen van oranje... * Geen moment lieten zij hun hersenpannen hun behendige voeten en benen verzaken! Rond middernacht werd ik echter door moeheid overmand had alles 'all…

het licht valt binnen echter gescheiden door doek aan linker en rechter zijde . het snijdt de ruimte in twee haast twee belegen schaduwen oplopend naar zwart de piano vangt een lichte glans alleen, als die vrij van stof is hij is elektrostatisch. een bestaan op zich en ademt tegen de muur, ook bij klanken als zij het auditorium vullen .…

Na zijn overlijden zoeken we over de leegte heen elkaars warmte Rituelen zijn te koud voor onze ziel We blijven dichterbij in de onderstroom waar we zij aan zij verder groeien Hij is waar hij was midden in de kring naast de open plek die we beschutten met de bloemen die we hier laten bloeien…

Witje op de bloem de middag kent geen haast één vleugel trilt Onder de brede middag- lucht, waar elke indruk zich langzaam ontvouwt, zweeft een vlinder door het zinderende licht, een snelle beweging die mijn traagheid zacht begrenst. In de koelte die zich onder het bladerdak verzamelt, raakt haar vlucht even de schaduw van mijn adem,…

Het momentum dat je aan zag komen waarop je wachten kon wat te verwachten viel De beslissing die je nam als een strafschop in de gekozen hoek met het doel voor ogen Er valt geen spot te drijven met grammaticale regels (en logica) zolang wij elkaar willen begrijpen kunnen en verschillen kennen De norma-líter gevulde kannen en in alle…

Je draait je om en ik volg jouw krullen ze deinsen op en neer boven jouw gewicht ze vallen gracieus weer op hun plaats zodra je in de bank verdwijnt Alles aan jou is licht De plantjes op jouw vensterbank tonen onopvallend iets van jou je voorkeur bloeit in vele kleuren de blaadjes zijn een beetje donker Hoe zal ik het vragen? Je draait…

Stel dat de vergulde bloemkroon in de top van twee aardgebonden doch nog niet versierde ten hemel reikende Corinthische zuilen door een onzichtbare hendiadys de hand van de deus ex machina tot leven zou komen zou de gulden snede van zwijgende kroonbladen ons sprakeloos houden in iedere taal?…

nu mijn stem de ochtend verdroten begroet lijkt de nacht zich diep en genoegzaam genesteld te hebben in al wat ik draag in tegendeel van wat me behept zing jij je lach uit over mij, iets van zonneschijn door mijn gedrogeerde dauw, maakt plaats voor alles wat je bent en schoont mijn hart van het deelbare dat alle smart voor deze opklimmende…

Naast de vangrail in het gras zie ik bomen voorbijrazen. Twee lichten branden. Deuren slaan open. Ik hoor een taal die ik niet ken. Er is geen tijd voor reflectie, geen tijd voor hoe ik hier terecht kwam. De druk is hoog. De bomen hebben haast. Hun schaduwen rennen vooruit — verder dan mijn oog reiken kan. Een stoet van mieren…

Een lied van lang geleden over somberheid en kwalen deed ons in een eigen hel reeds dwalen in de wanen zoete flarden van de ochtend breken door het dichte zwart zij fluisteren een ander ritme naar het bange liefdeshart bittere kou verliest haar grip zware mist trekt langzaam op het oude lied verstomt voorgoed stille passie brengt ons…

Dat iemand een vrouw wil schilderen van een plaatje en dat er Elon Musk uitkomt Dat ik mijn overbuurvrouw wil schilderen die aan het schilderen is en er een boedha uitkomt Dat ik dan mijn schilderlerares nateken die eruit komt als een vertwijfelde vrouw maar met mededogen Dat ik droom blij te zijn met een verblijf, maar dat er…

dat je tussen de bomen naar haar zwaait gebaart dat je bijna thuis bent dat je op een bankje naar haar wuift een klopje met je hand op de lege plek dat zij in broze ogenblikken niet weet waar zij is…

In het grote Alpenrijk klimmen _ steeds hoger door wouden en bloemenweiden de sneeuwtop wenkt uitdagend snel hierheen komen ondanks alle moeite maar daaronder vraagt een bergpan hier lange tijd te blijven aan de rots- en grashellingen klinkt een eeuwige stem waarin luid gedaver en fluistering samenspelen weergaloos _ voor niets…

Een nieuw spiegelbeeld, een woordenboek in jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom in pasteltinten een erosie van de trotse geest die zoekt naar wat er is geweest het denken streeft niet langer luid en wist de oude twijfels uit en in die bleke, zachte nacht kiemt heel sereen een nieuwe kracht niet langer trots, maar vrij en puur…

bij de laatste groepsmeeting was ik aanwezig in delen ik luisterde naar Bob zijn verhaal over slechte keuzes die zich blijven herhalen de vuisten gespannen het lichaam dat meedeed met elk woord toen Sofie begon was mijn aandacht al weg ik oefende mijn beurt hoe weinig het betekende naast wat ik al vooruit schreef zeg iets Nathan…

Je bent hier niet gebracht om als toeschouwer in de schaduw te staan, om de adem van een ander te herhalen of te zwijgen als de muren praten. Er is een breuklijn in de tijd die precies door jouw geboorte loopt. Het is geen keuze, maar een opdracht om het weefsel van deze wereld te herschrijven waar het wringt. Breek de wetten van de stilte…

Hier op aarde is de oude vrouw moe haar verlangen kiest voor de droom brieven blijven ongelezen liggen er is geen vertrouwde plek meer slechts herinneringen in een hut waarom speel je die melodie de stad is een wildernis niemand luistert naar jouw gezang niemand wordt rijk van dit hart muziek uit duistere nachten als diep en zwart goud…

Mijn familie is de wereld in het klein. Stop! Draai het om: de wereld is een huis vol snuiters die ik gelukkig niet vaak zie maar op een feest zou missen als we niet compleet zijn want mijn hart staat open mijn kamers zijn leeg genoeg om te ontvangen en mijn mond loopt niet over om gasten te vullen met opgesmukte eigendunk Kom, neven…

Blikken die elkaar ontmoeten, twee lichamen die elkaar verstaan geen schaamte meer om te begroeten, hoe wij hier samen op straat gaan. Jouw hand die stevig in de mijne past, een open passie voor heel de straat bevrijd van de verborgen last, omdat de angst ons nu verlaat. Ik kus je lippen in het licht, volledig vrij en ongeremd een lach…