Ik draag een zonnebril, niet tegen het licht, maar tegen blikken die snijden zonder je het merkt. Achter het donkere glas vervaag ik langzaam, een schim die niemand volgt— een schuilplaats voor alles wat te fel brandt. Ze denken dat ik afstand zoek, maar de wereld kruipt te dicht op mijn huid, raakt aan wat ik niet prijs, eist wat ik…

majestueus glijdt een blauwe vinvis door de zee geen drones aan boord…

Ze gooien stenen, zwaaien met stokken en maken kabaal Het dier rent weg, joelend gaan ze er achteraan door de velden langs omheiningen Over de sloot rust het even, en vlucht, opnieuw opgeschrikt, zigzaggend het bos in waar het nog nooit geweest is en, in het diepst geen kant meer op kan Hijgend gaat het liggen warm in de koude nacht…

Bram was een hele goede vriend van mij De mens werd aangespoord hem snel te ruimen Een woord om wat verzacht rond te bazuinen Waar men op doelt; een moord, een jachtpartij Ik ben Hubertus en de mens bespreekt Of hij ook mij zal pogen neer te schieten Het zou mijn medestanders zeer verdrieten Indien men zijn belofte weer verbreekt De dood…

Bram was een hele goede vriend van mij De mens werd aangespoord hem snel te ruimen Een woord om wat verzacht rond te bazuinen Waar men op doelt; een moord, een jachtpartij Ik ben Hubertus en de mens bespreekt Of hij ook mij zal pogen neer te schieten Het zou mijn medestanders zeer verdrieten Indien men zijn belofte weer verbreekt De dood…

We leerden het vuur lezen en sinds die tijd ben ik omdat jij bent We leerden dansen op het water en sinds die tijd ben jij, ben ik, zijn wij We leerden te zijn door de liefde en sinds die tijd zal ik, zul jij, zullen wij zijn…

op zoek naar een glimp in de ondergaande zon die hen toch anders zag vanuit diens perspectief toen handen nog dansten als vogels op winterwind had ik dan willen zeggen over plichtplegingen heen ergens door dat gekwetter vervliegt elk idee van tijd verloor het strand terrein aan land kruipt het water wij zwommen daar maar op lange…

Het is zonder meer wat je ook van hem vindt een bijzondere jongen ...en dat is-ie... of hij nou dik trom heet van johan kieviet ard jan of keessie van de nederbeat bij hem spat het er af van de eerste maten de tomeloze drang om muziek te maken z'n ziel en zaligheid offerend aan nietbestaande achromatische ladders op grove…

Alle jaren is nu Kerstmis zonder jou, toch weet ik nog van de keren samen. Ze waren zoveel mooier, dan nu ik alleen de herinnering dicht bij me hou. Hoe kan ik niet aan jouw liefde denken als ik een engel in de kerstboom hang, klokjes klinken zoals jouw lach zou zijn. Ja, dan doet het missen toch weer pijn. Stil mijmerend plaats ik hoog…

Mijn muziek mag dan anders zijn, luider naar de gebruiken van de tijd, zij doet het goed, zij danst door mijn kamer, amper minder dampend dan hoe zijn jazz zal hebben gegalmd. Zijn woorden gelegd langs ijl opstijgende toonladders, de fijnbesnaarde ritmes in secties van grote sinecure, van pure agressie en stilte tot de warmste streling…

Aan het alleen-zijn ben ik, Na vele jaren van alleen zijn, Wel gewend, maar als mij De eenzaamheid overvalt, Zak ik weg in 'n diep moeras van Melancholische herinneringen, Herinneringen aan de tijd ik niet Alleen was, omringd door liefde, Die ik al zo lang, te lang ontbeer, Alleen nog in herinneringen, Herinneringen aan de tijd…

Onverwacht weergekeerd uit toen der tijden het goud dat blinkt tussen helmgras en duinen de hagen en nezen der indorockjaren rustend in ons collectief onbewuste Javaanse jongens roken Q65 dragen shocking blue gouden ringen in oren hebben geen zin om te gaan naar hun bazen spelen anti-autoritair op gitaren zijn niet…

Heel even dacht ik, wie zijn nou de slachtoffers de kerst in hun bed vierende baligangers naar peace on earth, vrede op aarde verlangers of de treurig in Holland gebleven reiskoffers? Het is maar een vraag, was het vliegtuig te vol of werd er - heel sneaky - gestaakt op Schiphol?...…

Tussen wat was en kan zijn Een recept voor morgen Er zijn dagen die zich nauwelijks laten afronden. Ze blijven hangen aan de rand van het jaar, als licht dat weigert te verdwijnen. Misschien wil het nog even blijven - omdat ook wij aarzelen voordat we verdergaan. We kijken terug. Niet om het verleden vast te grijpen, maar om te…

Ik nader de vijand en verschuil me tot het donker wordt Ik graaf me in, sluip 's nachts in mijn frontjas om het terrein te egaliseren voor een verrassingsaanval op een geschikt moment Vechtend tegen de slaap sta ik in de greppel te bijten op de punt van mijn tong en in de verte te turen Op mijn schouderflappen prijken mijn insignes…

En terwijl…. ik langs de vaart, altijd die roeiboot op het droge voorbijloop met de titel ‘ t Kan! dacht ik over een kerstgedachte en wist dat ‘t kon Terwijl ik dokumenten kreeg waarin de voorbereiding van dreiging wist ik dat ‘t kan Dat we steeds nieuwe dingen bedenken zoals er elk voorjaar nieuwe knoppen aan bomen zoals de geboorten…

ik graaf ik graaf met overtuiging ik graaf om iets te vinden van die twee kinderen misschien wel gravend ergens in Europa twee blonde koppies een meisje een jochie tot ik beland in een schemerige caravan staand neem ik aan aan het hoofd van de uitklaptafel een radio klinkt door wat gelige contouren mensen praten tegen mij aan…

Dagen knijpen stilaan toe. Zo was en is het van nature. Donker duwt verspreid bijeen. Waar nog weinig kan, rijpt rust. Licht betekent zichtbaar, komt van bronnen, klein, groot, van schemering tot zonneschijn en vormen van aangestoken zijn. Grote bron van licht, ruimte, altoos present in het heelal, nadert dra zijn verste verte, zal keren…

onbewust van klassiekers met blijde voeten stappen op koud zeil uit het nest weg van de verenlastsmet ongevraagde mest in dons uit angst opgedroogd krijt na dolschoppen doorlopen op naar ontregelend keren de eigen schulden bezuren opveren van gouden oudjes letteren uit een kwetterend overdreven breed verleden langzaamaan achter…

Wie spreekt over het leven en de dood moet de taal van liefde spreken schrijven op het scherp van het potlood zwijgen met het hart als wiekend teken. Wie het overkomt: de dood of het leven moet in het zicht van het licht naar het pad van de wolken zweven vuren laten branden als in een heldendicht. Wie bloemen ziet groeien op gebroken grond…