vanuit ’n simpel leventje met ’t goede genenpakket en de sporadische deukjes die klapjes op de billen de vertogen woorden knuffels die verdwenen één of twee gebroken botten en jonge harten tien tellen onder water god die toch niet bestond of de wind waardoor de vakantie niet doorging de kou onder de lakens als de winter inbreekt achter…

Ik heb bewondering en ook een zwak voor dichteressen, niet anonieme want namelozen daaraan heb ik lak ik luister liever naar feminine een merel zingt immers - een gansje zegt gak Soms lijkt het wel of in nomina als Hadewijd Dieke en Coseline voortekens schuilen als omina alsof ze die naam niet hoeft te verdienen Rigoletta…

Je gaf mij woorden, maar niks dan dat - zinnen zonder ruggengraat, lijm voor iets wat je nooit wilde dragen. Je zei: “Ik wil je zien,” maar de tijd bleef onaangeroerd. Ik trok mijn grens in helder licht - niet uit woede, maar omdat ik weet wat ik waard ben. Nu stuur je beelden, Je stuurt geluid. Je blaft als een hond omdat je wilt…

Mijn vingers tekenen jou Op je roze huid in witte lijnen, Die langzaam verdwijnen Wijl ik versmelt met jou. D’eens getekende gekende vormen Vormen een eertijds beeld Van ’n oude foto, vergeeld, Verdwenen in eer gewoede stormen. In die foto keer jij weer Door de vingers van mijn hand, Een getekende keer, Uit ’t niet-zijn aan d'andre…

half vijf er was nog ochtendstilte het laken nog uitgespreid een fietser op de brug half vijf met N.S logo zouden de treinen toch rijden dacht ik…

Onder de groene pracht van kroos draait de zon weg, vissen verdwijnen natuurlijk wonderlijk evenwicht van de nacht het bedwarme waterfilter van zilveren en zijde- zwarte gevoelens de woekerbloemen op golven van eb en vloed onder de grote najaarsmaan en mijn liefde deint heen en weer tussen vrienden en verloren…

Het zou mij een dure weddenschap waard zijn bijvoorbeeld een kratje Namibische wijn of een drankje van drieëneenhalf duizend jaar uit mengvaten, kraters, in kleurige kamers uit graven van Ramses en Toet-Ank-Amon als glimmende linzen met al hun metalen vitamine krachtbronnen en mineralen ons zouden genezen van die welvaartskwalen…

over de graven en aslagen van de onvergetelijke verslagen mededragers van de onmogelijkheden bedrogen door ’t leven bedrogen door ’t leven over de nachten en plichtdagen door de onverbiddelijkste levensvragen gedaagd voor de onverzoenlijkheden bedoeld om door te leven bedoeld om door te leven over te korte versnelde tijd en de…

Woorden zijn gedachten uit 't land van duizend dromen dromen die in duistere nachten uit 't niets lijken te komen. Gedachten vormen het wezen van het leven iedere dag worden geschreven om te lezen wat men in dromen zag. Komen niet verder dan fantasiën, verhalen uit “Duizend-en-één-nacht” verhaald door Sherasade in causerieën maar ze werd…

Omgeven door oorlogsgeraas richt het kanon zijn mond strak naar de verte spuugt vuur naar zichtbaar of verscholen vijandig doel slokt klakkeloos almaar springstof en granaten om eigen betekenis te bewijzen wacht onbewogen op dreiging die gewelddadig dan wel heimelijk nadert heeft onuitputtelijk geduld tot het veelvuldige schieten…

breng het woord terug in het mooiste gewaad ja dos haar uit voor een omhelzing met de wereld laat het horen tot in de moederschoot geef haar onderdak dit vermogen deze streling voor het oor sterren zon en maan stralen licht op haar betekenis dans schrijf zing haar in alle talen: liefde is haar naam…

ik dwaal door stille kamers van haar huis waar zij mij had ontmoet en ik werd gekust ze troostte mij en stelde mij gerust het onderkomen voelde als mijn thuis om haar te bereiken was een zware weg waar ik samenwoonde met haar gebrek ik streek de vouwen glad in ons vertrek waar ik verbleef zonder enig overleg nu ik er ben geniet ik van het…

Ze zei, ik heb ’t zo koud, Wijl ’t toch al bijna zomer is. ’t Klimaat is niet meer ’t was, Wat is er op d’aarde mis. Enerzijds stoot de mens Steeds meer broeikasgas uit, Anderzijds was ’t altijd al zo, Je in klimaathistorie stuit Op grote schommelingen, Hier was ’t eens tropisch warm, En bitter koud in de ijstijd, Dus niet vreemd…

De linzen van zine el abidine, in numidia leider der bedoeïenen de kleinzoon van el presidente bourguiba en peetvader van zinedane zidine bevatten naast vezels ook veel koolhydraten talloze micro miljoenen miriaden vitamines B6 en B1 (thiamine) plantaardige eiwitten en mineralen woestijnzand met zink, roodkoper en kalium fosfor magnesium…

Het licht van de dancing danst naar buiten en kleurt de wind in mijn vitrage Ruisend spat de regen in de vette glans van het natte vlies over de kleiweg door het dorp Een vrouw en een man komen in hun ondergoed spelen Ze duwen en schuiven Modder op hun huid, ik kijk en kleed me uit in het donker Waar is mijn lief?…

‘ik ben slechts de stuurman van eenvoudige komaf en toch raad ik jullie af matrozen, om deze jongen aan boord te nemen na de avonturen aan wal in de chaos zonder zeden de reden is heel simpel ik wimpel jullie niet af met ’n laf en onaf betoog maar door mijn oogharen zie ik in de versufte jongen duidelijk ’n god gedrongen wachten om…

Zacht wiegt de bloemkop pendelvlieg danst door de lucht licht glinstert erin Als ik de wereld even laat, hoor ik alleen de wind die zacht om mij waait. Ik loop, de aarde neemt mij langzaam in haar ongekende kracht, alsof zij wist dat ik op weg was naar mijn eigen pracht. Hier is stilte geen leegte, maar nabijheid zonder woorden. Het ritselen…

Voor mij was hij èèn van de belangrijkste leden in ‘t dorp Ik wilde schreeuwen als een vrouw uit het midden oosten toen ik het hoorde Ik haatte degene die ‘t me vertelde vooral de manier waarop, terwijl het mijn beste vriendin Dit kon niet waar Onze vitaalste, onze helendste onze behulpzaamste, onze hard werkendste overtreffendste…

De vlammen op de hoofden En van de wind het gieren Er viel nog niets te vieren Voor wie in Hem geloofden Het was wel even schrikken De angst was goed te lezen Uit ieders diepste wezen Getormenteerde blikken Maar toen de wind ging rusten Was het dat allen spraken In één taal van hun taken Wat de gelederen suste Vol geestdrift, vuur…

hoe schilder je de onbarmhartige zon in het helle licht van het middaguur als niets zich verbergen kan de lucht trilt de hitte brandt de wind werpt niets op het penseel loopt in het honderd je gaat te gronde aan het helse middaguur…