we liepen juichend het verborgen paadje in naar onze geheime bloemenplek waar alles altijd bloeit ook nu een half zonnetje en samen even vrij los van de wereld in samenspraak alles begroeten de stand van zaken opmaken wat zijn schoonheid heeft gegeven wacht nu overleven alles heeft vrucht gegeven voor weer een nieuw leven…

als je de pijn van het afgesneden zijn voelt in zijn volle venijn drink dan uit mijn mok als je de pijn van het afgesneden zijn voelt in zijn volle venijn leg dan je hoofd op mijn kussen als je de pijn van het afgesneden zijn voelt in zijn volle venijn trek dan mijn wintertrui aan en laat het schurende schrijnen…

Wij moeten hier en nu op deze stek op doordeweekse en doorweekte dagen op maandstonden in even schrikkeljaren onszelf ontdekken door te blijven vragen juist ons verstand te boven gaan - verkennen iets authentieks, een eigen revelatie je brein resetten, ook al is het wennen op onze dichtkunstplek meer variatie Wij moeten het wij zijn…

Er hangen torso’s aan de keldermuren van jonge goden van het witte doek. Bart wacht en tekent aan een nieuwe broek. Publiek verschijnt hier in de kleinste uren. Hoe kort ons scheppend ogenblik mag duren, het is genoeg, om dit cafébezoek voor altijd vast te leggen voor een boek dat later mijn geheugen bij kan sturen. Bart zal wel mooier worden…

een klein verhaal toen we elkaar vonden juste une petite histoire liefde droeg ons naar une belle histoire we hielden elkaar vast hoge ramen weerspiegelen de tere wolkenluchten ik zing een gewichtloos lied soms luister je even dan weer niet ik zing une chanson belle et petite ik zing je ik zing je tot leven…

In mijn vak of sombere kunst Beöefend in de stille nacht Als slechts de maan woedt En de minnaars neerliggen Met al hun pijnen in hun armen, Dan zwoeg ik bij het zingend licht Niet om te streven of voor brood Of voor de steun en hang naar de Bekoring van ivoren podia Maar voor ’t gewone loon Van hun geheimste hart. Niet voor de trotse man…

ben jij dat dr wim in je ziekenhuisbed met twintig knoppen waarin je toch je draai nooit vindt denk je aan je kinderbedje waarin je een kruik kreeg als het koud was of aan je schoolvriendje elke dag alles en toch zo spoorloos aan het kantoor waar je werkte en dacht dat het altijd zo zou blijven aan vakanties met je eerste vrouw je tweede…

Aan 't buffet staat een man aan te schuiven, met enig charmetalent, "Klopt het dat de koffie hier gratis is voor elke aantrekkelijke vent ?" de kassajuffrouw, hip en roodharig, knikt en zegt ietwat meewarig "Helemaal juist, meneer ... voor u komt dat dus op 3 euro en 20 cent !"…

we drinken onze thee de tuin aangeharkt tot nader order wonen we binnen kaders in huiselijke kring om zoals gebruikelijk in samenspraak ons hebben en houwen uit te dragen…

panisch gestommel een rat in de kamerkast at bankafschriften…

Tussen rotswanden van een ruim spijshuis brengt milde schemer leven onder zee en druipsteenkunst uit schone grottenstee met samenspel vol vrede bij elkaar thuis. Klinkt hier ergens het verstilde gedruis uit toverwoorden van de Eftelingfee? Poolijs en woestijnzand gaan samen mee achter geheimzinnig oerwoudgeruis. Terwijl je aan een kleine…

ik wist dat het zijn handen waren waarvan de vingers mij wenkten om in hun geborgenheid te komen schuilen zijn sterke open handen waren altijd een toevluchtsoord als ik door verdriet moest huilen met tranen die uit heel diep van binnen kwamen ik ben op weg naar een transparante horizon omdat daar licht nog het langst in…

vaders zijn net als kinderen stoer en sterk van buiten zacht en bang van binnen met hilarische onhandigheid ravotten zij van dag tot dag met luiers, hamers en beitels uren zoet zijn zij te houden met het bouwen van hutten waarin zij dan spoken kunnen zij zijn de prins op het paard die alle draken doden kan die als beren op de weg komen…

Van oudsher ligt het teutoburger woud in nedersaksen en noordrijn-westfalen sinds jaar en dag domein van mainzelmänchen waar zomers warm zijn en de winters koud hun nazaten zijn bremer muzikanten vermengd met bloed van vikingen en zwaben van noormannen van friezen en van franken die generatie Z hebben gebracht als nieuwe Zarathoestra…

ik word week van dingen dieren mensen van alles wat onaf is van alles dat anders loopt dan bedoeld van struikeling stotter botsing van gestuntel met de deur een grapje dat in het water valt maakt me zacht net als mijn hart als iemand zachtjes zingt ik smelt van de beller die zegt: ik ben verkeerd verbonden een schitterende scherf…

Zie ook het zaterdagse eindeweekse snelsonnet van Bart Adjudant. En mijn enigszins uit de hand gelopen weerbarstige resonans... _________________________________ Was zijn goednieuwsshow sowieso te min Met Faber werd het almaar minder minder En blij met haar zijn allen allerminst Is dit gevolg van zijn verkiezingswinst Heeft niemand van…

Wat de mensen doen, maar ook wat ze vergeten -- bepaalt de toekomst.…

het zijn de muzen niet die je vermorzelen en voor de beroepsziekte van veellezers, de bijziendheid heb ik je voldoende en vroeg genoeg behoed het zijn de letters niet die jou het licht uit de ogen steken weet je nog hoe ver we keken over het veld waar vossen in het vroege zonlicht samen kwamen je zou kunnen kiezen voor de nieuwe taal, mijn…

hebben wij onze ogen geopend om ze daarna voordat zij helemaal ontluiken weer te sluiten wij waren op zoek naar de wereld om ons heen naar leven en alles weten hoe en wat omdat het slecht gaat en alles van waarde verloren lijkt te gaan zoals de natuur met zijn raderen en niveaus van duurzaamheid op onze aarde we hebben…

de ego’s vallen als eikels in de hagelstorm kun je ego’s eten? vroeg de gaai je kunt ze kwetsen, zei de kraai als pruimen bij de schapenwei stonden jongens met stokken en trokken de grenzen van het gebied tot het alle perken te buiten ging er met kluiten werd gegooid en met gedroogde schapenstront en kraaien keken of er een oog uit…