Her en der staan groepjes van vooral mannen die met veel, opgewonden ‘oh-la-la’ en weidse armgebaren hun emotie uiten wanneer een werper met een droge tik van metaal op metaal de boule van de tegenstander wegschiet of juist als hij, doordat de boule met een doffe plof doelloos is stilgevallen, heeft gemist, onder de relatieve koelte van…

Advent: weer wachten op het Licht dat komen zal, al kan het even duren. We moeten eerst doorheen de vele muren en zien nog niet Gods aangezicht. Advent: de hoop bewaren, zacht en teder leven voor wat zwak is - Gods komst verbeiden, ook in gemis en dapper wachten in de nacht.…

misschien kan dit ‘n kerk zijn in ‘t midden van de gemeende woorden die ‘t vereeuwigen zal of ‘n vestingwal tegen de tanks van de tijd die te vroeg of later de rust doorzeven met hun vooruitgesnelde nijd dit durft ook voor de troepen uit (‘t zijn de eerste klappen niet) de waarheid te verbeelden want ‘t tegendeel verspeelt de stem van de…

In de studio, onder koud licht, zit een stem die niet mag dwalen. Zinnen liggen klaar, gepolijst door handen die nooit in beeld komen. Hij leest wat moet, niet wat wringt. Zijn blik blijft strak als een vlag in windstil weer. In landen die zichzelf vrij noemen wordt het woord gesnoeid tot veilige vormen, alsof waarheid te wild zou…

Verloren dwaal ik rond, mijn geest gegijzeld en gewond, op zoek naar een morgen waarin vreugde en deugd uit hetzelfde vuur ontstaan. Aan de rand van zelfgenoegzaamheid, blind voor vergankelijkheid, sta ik in een arena van schuld en spijt, strijdend zonder publiek. Mijn ogen worden canvas, mijn gezicht marmer en glas. Dromen vervlakken…

Kijk, dacht ik hoewel ik niks laat zien want ik hoef mij zeker niet in kinky outfits te hijsen om iets te bewijzen wat nooit maar dan ook nooit never nooit niet zal zijn omdat iemand mijn vrijheid gaat beknotten een zotte vlotte haarstijl verlangt mij bang maakt en laat kwijlen wat jullie, ijdele taalfrutselaars opschrikt van de vertrouwde…

Jouw hart stond te boek als verkoopbaar voor een onbekende liefde met rijkdom in het verschiet je vond mij ongenaakbaar want mijn armoede wilde je niet nu baad jij in weelde een zwembad in de tuin en ik die slechts verdeelde maak geen deel uit van jouw fortuin een onbekende wilde jou lieven met huid en haar en hart en ziel en ik huil…

De dode ruste in vrede zeggen we, de rust van een droomloze slaap in het hiernamaals van het voorgeborchte tijdens het saaie wachten op het daarnamaals van de hemel Misschien is dat het vagevuur: ledigheid tot in eeuwigheid, amen De dode ruste in vrede zeggen we, de onrust van onze nagedachtenis die weet dat het te laat is om gedane…

We willen lichter lopen, minder dragen dan de richtlijn ons voorschrijft. In de spreekkamer tikt de tijd anders dan in een lichaam dat verlangt naar vrijheid. Onderzoekers verzamelen verhalen, cijfers, jaren - Wunderink die hoop vond na zeven winters, Chen die waarschuwde dat te vroeg loslaten kan breken wat nog niet geheeld is.…

De sterrenhemel vertoonde zich naakt aan hem Elke avond weer De nachten waren zoel of stervenskoud Het deerde hem niet Zo leefde de gesjeesde architect In een lege regenton Hij at het water dat neerdaalde als het regende En dronk het eekhoorntjesbrood dat aankoekte Aan de zijkanten van zijn ton Zo was zijn leven fel en grof gekarteld Iets…

Hoor mij aan in het licht van ochtendgloren, waar ik uitkijk over onbevlekte velden. Uit gratie geraakt, voorgoed verloren, als in obscuriteit gevallen helden. Daag mij uit, als een ode aan het bestaan, vervliegend als damp in sluimerende mist. Waar gemoedsrust mij heelt, kwetsbaar begaan, in vlagen van wanhoop, voorgoed betwist. Doordrenkt…

kon ik alleen bestaan in jouw gedachten moest ik ooit ergens onderdak vinden omdat ik geen plek vond bij hen die mij nooit echt beminden of ‘t nest waar om mij slechts werd gelachen kon ik alleen bestaan in jouw gedachten als vooral mijn woorden de eenzaamheid de leegte, angst en pijn deden verzachten van binnen, zo leven werd bewaarheid…

dit is een gedachte als ruimtelijke sluimering (niet van tijd) waarin alles draait om het denkbare -hoewel meetbaar is niets tastbaar geen wiskundige functie maar bedekte termen van vrijheid in gebonden toestand tot op zeker punt…

Ochtend in de winter. Het dak van de school wit van de sneeuw. Maar op de speelplaats valt geen sneeuwbal meer te maken. Maandag de dooi zet langzaam in. Enkele ramen zijn verlicht aan de overkant. Ik zie de juf ze is er al. De kinderen nog thuis ontbijten in pyjama. Het schoolbord leeg stoeltjes in een kring. De rondvraag kan…

========== =============== onder een betonnen vloer, ligt het kind dat ik had moeten zijn. Ik tekende mezelf in twee. helften: één die lacht, één, die de nacht uitgumt met lipbijten, bedplassen etc. ergens daartussen: haarscherpe scènes, gespikkelde herinnering. Ik leerde dat mijn lichaam, een huis, was zonder sloten, dat de vader…

Mijn geboorte heb ik onthouden maar zonder bijsluiter want woorden kende ik niet alleen ervaringen en associaties van ervaringen met ervaringen en als tiener droomde ik vaak omhoog te kruipen uit een hol in de grond: licht aan het eind van de tunnel die nauwer wordt mij omklemt en bang maakt flauw te vallen en te stikken Ik kan niet…

Ik doe het kort maar krachtig uit de doeken klimaattafels die geen vooruitgang boeken noch in de ozonlaag noch stikstofhoeken daar is de eensgezindheid ver te zoeken Het liefst zou ik ze collectief vervloeken Red moeder Aarde! Dát zou ik verzoeken!…

Herfstblad dwarrelt neer fluistert zacht over de tijd stilte omarmt land Avond daalt neer over de laatste glans van het bos, wind schuift langs verweerde takken, en elk dwarrelend blad fluistert over het zacht verglijden dat november met zich meebrengt. Licht vervaagt sluipend op natte paden, broos en onherroepelijk, en ik blijf staan…

“Al zoveel gaatjes gedicht, gezichten op- en afgetuigd, maar de ruimte overtuigt niet meer” Aldus dobberend als Perseus, onwetend in de zee der eindeloze mogelijkheden; “gezegend zij de ideeënstrijd!” Dan maar buitelen over Slift, of soortgelijke, een allesbehalve giftige cocktail eigenlijk, maar de op hol geslagen pronkstaart van…

In het hersencafé waar wachtenden hun gedachten neerzetten als jassen over een stoel, haalt Jim mij op. Hij weet de weg en ik ook - al is het een weg die kronkelt door twintig jaar van stemmen, vragen, schaduwen. Aan de houten tafel staan twee vreemde apparaten, stil als dieren die niets verklappen. Vandaag ben ik stabiel genoeg om niet…