De zwarte bladzijde in de lente van mijn leven En in een rollercoaster vol emotie Daar is mij afasie helaas gegeven Maar gelukkig heb ik nog mijn fantasie Soms moet ik lang luisteren of ik van verre het juiste  heb gehoord. Door creativiteit in mijn gedachten is het wachten op dat ene woord.…

struinen over de kleidijken en kijken naar het groeien van het mos op de bunkers horen hoe de polder zoemt en gakt onder de zindering van het boomloze zonlicht de van hitte trillende verte waarin de reeën verdwijnen en die paar schepen per dag ook daar al de zilverreigers en vele zwierende zwanen die dikwijls tranen trokken kon ik…

de stem van Jezus is niet te evenaren heilige armen om jouw schouders streelt Zijn hand over je haren op aarde deze lieflijke stem helaas nog duizenden jaren geleden vernomen maar let deze ervaring moet weer komen of geloof jij dit alles echt niet misschien omdat jouw hart vol zit met verdriet laten wij voor…

Een masker van schijn gedragen aan de overkant, waar water zwijgend spoelt, stuwt op het stille land. Zijn bedoelingen verdrongen, bekneld onder een steen, onderdrukt door een daad, die plots verscheen. Dus herhaalde hij zijn laatste woorden nogmaals, in de hoop dat mensen hem hoorden. Zijn intenties te zwaar, dus liet hij ze gaan…

Schrik niet, heb geen angst voor vreemdsoortig aandoende zinswendingen, beste lezer, die worden hier immers dagelijks ten tonele gevoerd... Door een ingeving van hogerhand werd mij de kans geboden om de inzendingen in de eerste week van deze 'zomermaand' van deze en gene alhier in een potpourri dooreen te mixen en tot een culinair-poëtische…

Op het middenplein stromen mensen met liften uit de grond of ze landen uit de lucht Ze kiezen een van de poorten openen een deur en nog een deur en kijken rond. Soms vluchtig En ze kijken verder, gaan terug om een andere kamer te bezoeken en meer te zien van alles dat hier verzameld is in honderden etalages met verwijzingen naar…

vergeleken met mij had Jezus het maar makkelijk: ik word elke dag aan het kruis genageld, boven mijn hoofd een achterstallige rekening, en het voetenplankje is net te kort. doen ze expres natuurlijk. ze willen je zien spartelen en lijden, en dat je gaat smeken om genade. Maria Magdalena heeft de bus gemist of ze is een Romeinse soldaat…

ik was thuis in mijzelf, immers vanmiddag was ik onder ons het was nabij een museaal gewelf . niet dat ik maar iemand persoonlijk kende mijn gang was een zweven in een ambiance, gevuld met sprankelende kunst zonder wegen of wikken in mijzelf . er waren kijkers van alle soorten en maten doch vooral met ogen vol interesse en openstaand…

(voor Lieke Marsman) Wat ik ook probeer, het gaat mij niet lukken om jouw leven in een gedicht te doorgronden, de porceleinen vaas viel in stukken en ik luisterde naar engelenmonden. Dezelfde, bekende plaatsen zonder jouw gezicht of diep in mij op zielsniveau, de tedere connectie lijkt ontwricht, maar ook dat is deel van de show. Jouw…

Bredase drukte verzinkt in het kleine bos aan rivier de Aa. De beukenlaan door weilanden geeft tehuis aan wespen en bijen De grond vol dor loof wordt opgewekt door varens met hun jong, licht groen. Eikjes, twee duim hoog, staan dicht opeen. Wie zal hun groeiruimte geven? In dicht loof weergalmt kwakend gezang uit nabij wijd,…

Ik ken mijn woonplaats en sla de hoek om zonder -- nieuwsgierig te zijn.…

Het woord alsof draait om haar as alsof de of niet weet wat ze weegt als ze wikt kent de klei geen schijnende bomen boetseren handen dan alsof…

het is mogelijk plaats te nemen op lege plekken in het gras, aan het strand op land dat is gescheiden van land door zee dicht bij uiteinden van ruimte waar vergezichten samenvloeien het blijft lastig een grensvlak te ontlopen met binnenlijf dat voortduurt in lichamen die zijn gescheiden van elkaar te omvatten…

Haar fijne, tere handjes spraken bronzen kleuren leed, gevuld door traanvocht, weggestreken onder wreed. In holle leegtes van haar gevlochten haar, waar menigte zocht, vonden vondsten elkaar. Tonen die gebaren spraken, en haar zijden spijkerstof vol lagen, waar ritmische klanken naartoe draagden. Naar een cadans van verlaat,…

Drinkende en dansende dichters maken het de moeite waard oud te worden... Uit: Lieke Marsman haar gedicht TIJD EN EXPERTISE. Fuck, fuck, fuck Ik wil niet dood, uit IN MIJN MAND van 5 jaar Geleden Zij wilde Het leven aan, met De dood uit. Helaas is Deze wens Reeds omge- keerd al uitgevoerd Echter door duivel kanker Is het mijn…

het verdriet dat wij deelden heeft geen betekenis bewaard dat ligt nu tussen ons waar niemand bij kan je naam draag ik als kou die zichzelf herhaalt alleen mijn berouw blijft achter het late besef dat ik je te laat begreep…

Wolken wijken zacht tussen grijs ontwaakt het blauw nog zonder woorden In het ochtendlicht dat zich voorzichtig langs de rand van mijn aandacht ontvouwt, blijft een stille beweging onder mijn huid aanwezig, alsof iets wil spreken maar nog niet weet hoe. In de langzame adem van het landschap, waar elke contour zich pas later laat herkennen…

Dit is niet de eerste keer dat zijn nagels hem helpen zich uit een gat te graven Vogels met oranje snavels orka’s en één bruinvis worden hem toegeworpen als onvoorziene vergezichten dientengevolge komt alsnog de afstand in hemelsbrede zin ‘nicht in Frage’ tot ijsberen Hij loopt rond en keert terug naar de kern waar alles begon…

in een woud van signalen droegen onbegonnen herinneringen ons naar een tijd die langzamer ging dan de reis van een vogelveer naar de bodem van het diepste meer we dreven pijn met hamers in de aarde persten het lijden terug in de grond over het helmgras zagen we de lege zee de stilte was hier om te doden konden wij haar dragen?…

Alsof ze een bewegend kunstwerk in de bewolkte lucht willen hangen zwermen kwetterende spreeuwen boven de oude kathedraal van de rivierstad waar de oude mannen whisky drinken in de kroeg bij de brute avondmonding is het uiteindelijk het telkens opnieuw wegen van het gewicht van alle ergernissen en hij weet niet of hij terug gaat naar de…