De mooiste mensen verdwijnen ook. Dat is de enige eerlijke wet die schoonheid kent. Dus maken anderen kinderen, foto’s, herinneringen— iets dat blijft spreken wanneer hun gezicht door de tijd wordt gewist. Maar jij kijkt alleen naar jezelf. Alsof bewondering voldoende voeding is om niet ten onder te gaan. Je brandt op eigen vuur,…

Fluitenkruid een ode aan het verborgen voorjaar met het stille lijf in grauwe grond waar ze ooit het leven vond wacht ze geduldig met ijzig kille kluit, op een teken, … een geluid wanneer een vroege vogel het voorjaar fluit trilt de grond weer met genoegen. het opwekkend fris geluid vloeit vurig onder haar nog koele huid…

Om gedecideerd geen blik toe te laten Was roerloos als een pantser zijn gezicht Vreemd afgezonderd zat hij daar aan de toog Sfinxachtig rokend met een glas bier Hij hief het naar zijn mond en nam een teug Waarna hij stoer kringetjes uitblazend De peuk aftikte op de rand van de asbak Een verrichting met devote attentie volvoerd En staren…

Ben ik een profiteur van lotgenoten, als ik besluit dat ik nu ziek ben? Het zou de wereld verkeerd veranderen: hogere kosten een lager rendement en het systeem blijft als er niet genoeg mensen voorbij meedoen of niet meedoen leven met minder en dus meer natuurlijke menselijkheid zonder stok achter de deur om samen te leven buiten…

In de geweldige zaal van onze stad zitten bij elkaar gebrachte eenlingen te wachten op begeerde meldingen, die meer licht geven over hun levenspad. Binnen een rij hoeken heerst blinkend én mat een mengeling van dansende stemmingen onder voortvloeiende uitleggingen, aangaande moeilijk of duidelijk "WAT?" Ambtenaren, achter schermen gezeten…

Ik ben een zwevend hoofd Onbewust van mijn lichaam. Lang geleden zijn wij gescheiden. Die trots die ik voel voor mijn hoofd, verbergt de schaamte voor mijn lichaam. Dit brengt mij soms in verwarring over waar ik ben, wie ik ben, waar ik ga. Hoe ik moet leven, wat ik liefde geef. Mijn hoofd maakt fouten die mijn hart voelt. Mijn hart…

In de ruimte van mijn hart zweeft een kubus glanzend hard gebroken wit klein als het topje van mijn pink met afgeronde hoeken hol van binnen om te plukken uit de lucht heb ik er mee gespeeld gedachteloos vliegt het zacht weer naar zijn plek lees ik over geknakte kinderlevens pak ik het voorzichtig vast laat het wentelen, kantelen…

ik heb weet dat vriendschap aard ik heb kennis van zaken er zijn er die stilletjes over me waken dichtbij en veraf het is onzichtbaar, maar toch heb ik daardoor mezelf gebaard en zeg -ik doe er toe en ben het waard- al moet ieder zichzelf dragen en is vaak alleen zijn eigen aan de mens ik zie en hoor om me heen hen zeggen er is iemand…

We strelen de ruwe bast van de twee langs het pad hier en daar een tak gehavend door stormen, een pees gescheurd de darm verkort, de tenen stijver en krommer in de grond een leven opgeslagen in hun lichaam, elke vezel weet het en houdt het vast Een paar passen verderop stort een grijper hopen aarde in de bermkuilen waar hun naasten…

De wereld is van anderen voor jou de anderen. Voor hen ben jij de ander niet. Ze gaan, liefs snel, aan jou voorbij. Zij zien in jou een spook een angstbeeld en een vijand. De vijand van het leven zoals ze het zich eigenden. De ruimte die je inneemt Is al gauw teveel wanneer geen plek de jouwe is.…

Zij zonken weg in hun diepste ik het besef kwam bij de papierfabriek waar zij onder walmende rook struinden zinnen vol vragen verzonnen een cruiseschip afzakken zagen naar de Blauwe Kamer ‘und weiter’ afwaarts Waar deze tijd al wel niet voor staat - wat weet Kubrick over de landing? met Star Trek groot gebracht luisterden zij op I-pads…

Een stem klinkt door de straat, de echo van vertrouwde voetstappen. En ik, in de nacht van stilte, verdwaal in jouw stem, in jouw verbeelding. Want mijn droom reist met je mee, en jij met mijn dromen. Nu sta ik op, doe het licht aan om te schrijven: oh, een stem klinkt door de straat. **…

Wat voedt je fantasie liet je weten dat je echter werd toen je op het zandpad liep niet de watermolen fluitende vogels of groene sculpturen we raken nooit iets kwijt laten alleen iets los ontmantelen als komodovaranen hangend boven watervallen we worden echter door onszelf we worden veilig echter geven verlies een stem voorbij gaat…

De dag openbaarde haar geheimen; Ze vielen niet in goede aarde Wel een dorre grond in sappen zuigen Het wordt avond Rimpels verweren het gelaat De angst van zinsneden Omgangsvormen in klokken luiden Zwak weerklinkende woorden 't Onweer staat klaar Hagelstenen vallen Vernielen levensmoed Onrust kiest het hazenpad 't Evenwicht strooit…

Ooit was ik hier nog niet, nog nergens, ongekend en door geen mens genoemd, maar Gij hadt mij al in uw hand geschreven, Gij kreegt mij lief en wekte mij tot leven. Nu mag ik zoeken, zingen, dromen, zijn, nu wilt Gij mij in ‘t lot van mensen weven. En wat ooit wordt of groeit en bloeit, wat eeuwen duurt of maar heel even: met U, met…

De dauw doemt op Langs het paardenpad Het was geen flop noch top Oneindig in het zwarte pad Vebeter de zon maakt het schijnbaar Duidelijkheid Een goed gebaar Uit goedheid Nooit meer gaat nooit meer op Het was niet top Noch flop Maar gewoon koppies op Naar buiten in de regen Niet dood meer even leven Als een evenement Als voetstappen…

De zee woont in mijn adem al sinds mijn eerste dag ik groeide op met haar golven haar stormen en haar zachte lach waar de horizon de hemel raakt daar voel ik mij het meest thuis en zolang de wind mij dragen wil blijft de zee mijn huis want in het ritme van het water vind ik telkens weer mijn rust alsof de zee mij stil omarmt met elke golf…

Naar de retrospectieve te Parijs Van Gauguin geweest op terugreis Stond ik te liften in mijn legerjas Met zijn catalogus in een plastic tas Halverwege december en bevroren Raakten vingers neus en oren Maar onverschrokken zette ik door En bij de oprit naar de auto-route du Nord Door een Citroën DS al gauw opgepikt Die tot Brussel was…

. de kerk was dood geen ziel te bekennen ook niet in de gewelven het godslampje is gedoofd of uitgegaan uit zich zelve . de neus ruikt enkel een muffe sfeer zo een die al lang voorbij het heden is niet meer levend, ademend, laat staan nog kan luisteren naar die ene mens wel naar de zwarte druipkaars uit een laatste mis . ja, het blijft…

Tussen borders in groen en gouden glans, waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans, daar ligt een tuin in volle pracht, die al het wintergrijs vergeten doet Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt, waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft, klimt het groen omhoog, omlaag, opzij, een symfonie van bladeren, wild en vrij. Het gazon ligt…