Zo’n dag met jou moet ik beschrijven zodat iets, wat? kan beklijven Bij Breda station zoek ‘k ‘t busje en zie dan ginds iets met oranje, klim erin en geef j’ een kusje We rijden over bruggen, tunnels door, langs ‘t water, beluisteren lachliedjes rijden nauwe straatjes door arriveren na twee uur, wachten op parkeerplaats met onze mobiels…

Tranen vallen zacht je licht verwarmt mijn wezen sterren dansen mee Een traan rolt traag over mijn wang, het hart voelt elke rimpeling in de lucht. Ik zoek die ene druppel licht uit de hemel, om de zwaarte van de wereld zacht te maken. Mijn gezicht klaart op door je schijnsel, een baken in de chaos die ik soms ben. Tussen de duizend prikkels…

Ik zou willen dat er een moment bestond, al was het maar een adem lang, waarin geen mens gebukt ging onder het gewicht van wat hem brak. Dat handen vrij konden bewegen zonder angst voor wat ze raken, dat tederheid kon blijven waar zij nu vaak moet wijken. Want ieder die hier leeft verlangt naar eenvoud zonder pijn, naar dagen zonder schaduw…

Uit as en sneeuw bloeit de roos, rood over wit, bloed dat sneeuw kust zonder vlek, zonder smelten. Kelk ademt één: wit hart drinkt rood sap, rood fluweel houdt wit licht vast, geen scheiding meer. Doornen, ooit prikkend in zwarte lust, nu kroon rond openheid, scherp maar teder strelend. Geur: rozenolie met munt-dauw, muskus die zingt: “Ik…

In de duistere diepten der nacht, waar winden wijlen en sterren stil staren als stomme getuigen, dwaalt de tijd traag en teder, als een tijdloze tijding door lege lanen van ’t leven, vol leed en verlangen. O, hoe de rozen, rood en rein, in rozige vazen verwelken, verwonden door verborgen verdriet, geboren uit achterbuurten waar brieven de…

De kamer ruikt naar oude urine en afgekoelde soep. Op het nachtkastje staat zijn kunstgebit in een glas met kalkrand: een glimlach die geen dienst meer heeft. In de zwarte lade tel ik het geld. Tussen vergeelde elastiekjes en pennen die weigeren vind ik een foto van een vrouw die ik nooit heb hoeven aanraken. Ik voel geen spijt. Alleen…

nu zij zichzelf in de spiegel ziet denkt zij aan haar dwarse aard tegen de stroom in haar garderobe ademt een vintage smaak die van een Boomer ook die van een Zoomer ships that pass in the night and speak each other in passing zo dichtbij en toch zo ver weg wie ben jij wie ben ik dan zijn wij ons zuiverste zelf?…

In het lauwe wintergrauw staan lange dunne takken kromgebogen dwingende zwaarte zucht vanuit hun bruingroene bast maar kleine lichtgele vingers hangen in grote getale overal tussen hen in strooien poeder van opwekking naar het neerslachtige hout de elzenkatjes voeren gezamenlijk ingetogen stille strijd tegen winter die aarzelt…

Fantasieën zijn heerlijk om te lezen en te bedenken als verkenning van jezelf en de wereld Daarna moet je eropuit en deuren gaan openen naar je wensen, niet blijven steken in mooie dromen en niet blijven uitstellen omdat je nog niet durft en jezelf wijsmaakt dat je eerst meer zou moeten weten Als je wilt leven, moet je vuile handen…

De vorst breekt weer door mijn tanige huid; ze hangt als vel aan de slapende eiken. De grens naar herstel is nog te bereiken, nu ik mij losmaak van het winters besluit. Van het land pluk ik de zachte dagen, een regenbui die mijn lichaam masseert; ik ken de bittere kern die hij vereert, met mijn jas kan ik hem wel behagen. Uit mijn arm ontwaakt…

De messen zijn geslepen, De banieren liggen klaar, De cavalerie is aangetreden, Marine en luchtmacht paraat. De strijd kan nu beginnen, Het leger rukt al op, Bommen en granaten, Kanonnen en houwitsers, Tanks, straaljagers en helicopters, Fregatten, mijnenvegers, Al’t materieel wordt ingezet, Zelfs de nationale reserve Is nu operationeel,…

O als gij eens wist hoe de groten der aarde ieder voor zich begon als alchemist en in hun queeste trede voor trede ten hemel stegen doch aldoor dwalend in hoger sferen van hun grensloze wijsheid meenden de ring met de steen der wijzen te hebben gevonden, doch dat was slechts rosetta een raadselformule een ultiem enigma gestolde…

Afstand bereken ik niet als een vogel wanneer ik denk te vliegen ontbreekt mijn verstand in onbezonnen illusies maar dat zegt niets over de oevers van mijn onkunde over de gevaren van mijn gebreken nu ik niet meer in de psychiatrie geloof kleine ondeugende Narcissus ik hoor jouw echo uit de groene heuvels angstig door het zoemende geluid…

Midden het jaarlijks feestgedrang, overvloed van lampenschijn en zang, tot beneden in een karige winterstal, staan jij en ik, - niet van ver gekomen, weinig koning en veel herder, - gebogen over de onschuld van een slapend kind. Van de houten Jozef naar zijn moeder, zweeft de ouderlijke droom dat hun kleintje, anders dan voorspeld, zoete…

In een zee van kleur, onder de blauwe lucht, ligt een pluktuin vol leven, geur en pracht. Hier bloeien Dahlia's in het volle licht, hun kleurenpalet is een hemels gezicht. De Dahlia's dansen in de zwoele bries, hun bloemblaadjes glinsteren, zo fijn en fris. In tinten van roze, rood en geel, vertellen ze verhalen, zacht als een veer.…

De telefoon rinkelt en een vriendelijke stem vroeg aan mij “Hallo, ben je daar?” “Zeker” antwoordde ik, “Ik hoor U helder en klaar”. Toch was er iets vreemd ik kon geen telefoon ontwaren geen kabel noch lijn geen hoorn waardoor ik die stem kon horen toch wist ik zeker dat er iemand moest zijn. Vertel mij Heer vanwaar ontvang ik…

========= ============== ik wil jou beter maken ik wil alles beter maken om te beginnen mijzelf, de cirkel van twee meter om mij heen, en eigenlijk de hele wereld Maar: waar te beginnen? Er is geen beginnen aan nu, in ieder geval: doe iets, of accepteer alles gewoon zoals het simpelweg geboren is. Je kan niet de wereld beter maken,…

Zij zit naast me en houdt met één hand de andere vast. Dan wil zij zeggen hoe het hier voelt, in een ander land, in een ander huis. En wanneer de doden in haar dromen tot leven komen, hoe voelt het om aan je droom te denken? Zij wil het zeggen — zonder woorden. **…

toen de bomen zacht bewogen groeide een bloesemend verlangen in de broze vleugellamme uren van zijn gekooide leven in onzichtbare verborgenheid zou hij op een winterse dag nooit de sneeuw horen kraken de tinten van de dageraad niet gadeslaan hij zou wie hij was nooit kunnen tonen toen de bomen zacht bewogen brak hij door de tralies…

Ik houd van gerafelde landschappen, waarin je nog van alles ziet, niet te opgeruimd, te Zwitsers zeg maar, waar beheersingsdrang heeft verzuimd. Ik houd van gerafelde stemmen, die het net halen of niet, anders klinken dan anders, met een ondertoon van verdriet. Ik houd van gerafelde mensen, waar iets mee is of niet, die anders zijn…