Ik verzin niets groots. Geen kastelen, geen licht. Alleen een plek waar jij niet vertrekt. Waar de deur niet zacht dichtvalt maar open blijft uit gewoonte. Waar afwezigheid geen geluid maakt. Ik bouw die ruimte uit gemis, laag over laag, tot het niet meer snijdt maar draagt. Daar hoef ik niets te verklaren. Geen sterke schouders,…

Het spel begint waar de regels ophouden, een plotselinge ren door het gras dat kraakt van licht, voeten die de aarde kietelen tot ze lacht. Takken worden zwaarden, dozen paleizen, een handvol modder is een heel heelal dat ronddraait op de palm, nog niet wetend van zwaartekracht of verlies. Stemmen botsen als bellen in de wind…

Ik lig wakker. Mijn lichaam wil slapen, maar mijn hoofd weigert. Gedachten cirkelen, trekken me terug naar jouw stem — die mij kent, en mij toch niet redt. Ik zie wat overblijft wanneer beloften hun betekenis verliezen: een hemel die uiteenvalt, en een hart dat geen geluid meer maakt. Wat ik nog gezond noem valt langzaam uit elkaar…

De zee klotst voort in eindeloze deining, maar nu zonder daglicht, zonder spiegel van de ziel; zij draagt stilte als een mantel van zwart fluweel, en haar golven, klein en gedempt, fluisteren slechts wat ze niet meer durven zingen. In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem, bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;…

Het gloort in de dagen  welke reeds lengen  doch nu woedt het in dromen  en Insomnia's nachten  Niettemin komen heden naar omstandigheden gewis betere tijden zeker en vast! Het ruist in de zomen der Maenadenrokken het sluimert in testines en ingewanden het maakt ze niets uit  waar of ze landen in krommende tenen in vleermuizengrotten…

De stilte die je naliet is geen lege kamer, maar een kamer die zichzelf heeft dichtgevouwen als een blad dat nooit meer openspringt Toch groeit er iets tussendoor, een dunne, zilveren draad van licht die niet durft te spreken maar wel blijft trillen wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt Ik tel de seconden niet…

*173-II* de aarde draait niet om mij maar de conclusie dat ik om de aarde draaide leidt tot kansloze confusie over de rol ‘t perspectief waarin ik mij dan bevind wanneer woorden gelezen over leven worden ‘t zijn wacht niet op mij maar de poging om te achterhalen of ik op ‘t zijn wachten zou heeft onnozele verhalen…

stijf bevroren sneeuw krakend in ‘t gravenbos onder warm gedragen harten de wordingsgang van verder leven van hen die na zijn heengaan bleven in diepe verbonden liefde vol overtuiging van zíjn streven al heerst de winter ijs breekt gezwind de natuur de echo van de vlinder wil aan eenieder van ginder tot hier alle ruimte…

en wij daar zo stil gelegen zo stil gelegen naast elkaar wij verdwijnen wij verdwijnen zwijgend wij verdwijnen kwijnend uit elkaar…

Ook goedemorgen heer Arendsoog ik wens u gelukkig Nieuwjaar maar vanwaar toch die naam van de koning der vogels, de vorst van de lucht gespeld zonder D is Die verDoemd is de D geDeleet? En let ook met uw haarscherpe blik op uw spelling, mijn beste het is toch te erg voor het woord? Het stoort! Dat u sonnet met één N…

Zij zijn met vieren de tijd is van elastiek zorgeloosheid valt als manna uit de hemel jonge stemmen buitelen in het zonnelicht. De kleine bende geeft ruimte aan wind en stroming het zoete leven en de teugels worden uitbundig gevierd een stel stoeiende jongens gewoon een vriendenkwartet. Tot een kille winterstorm het laatste blad…

Mijn hoofd spreekt in kamers die niemand wil verraden. Stemmen glijden langs muren, ze huilen wat ik ben, wat ik nooit zal zijn. Ik voel mijn gedachten breken, als glas dat zacht valt. Ze verspreiden zich, spreiden zich over tafels, stoelen, tussen zinnen die ik niet volg, tussen de stilte die me opeist. Ik zie mezelf in stukken, versplinterd…

Hoe klein ben ik bereid te leven, in kleine kring met kleine wensen op kleine voet, met een kleine mond en een kleine maag? Niet alles te willen beleven, niet alles willen weten, even vlug, zonder belang of rendement zonder aandacht voor mijn omgeving? Zijn het wel offers om zo te leven, of zijn het gewoon stappen naar tevredenheid…

Je blaft in mijn hoofd, zonder huur, zonder schaamte, zet je laarzen op mijn gedachten. Je gilt harder dan gezond verstand, overschreeuwt elk fluistertje hoop, tot er alleen nog echo is. Je noemt je zorgzaam, maar je redt me kapot, redt me de afgrond in, in naam van veiligheid. Je bent geen demon, je bent een bange hond…

Sinds gisteren sta ik dichter dan ooit afgezien van een jaar geleden misschien stil en luister naar de demonen tierend van blinde woede en waanzin met grof geweld schreeuwend naar niemand schietend de gekte kruipt daar waar zij niet gaan kan tienduizend vragen zingende zagen dichter dan geluiddicht onder mijn huid…

De roos geeft haar vlammend rode kleur De wind waait over In de hand van de geliefde Is geen brief nog neergedaald Houdt zij van hem Of is het voorgoed geweest Zij die besluiten denkt hij Beraadslagen daarover in afgelegen werelden Wordt het een huwelijk in maagdelijk wit Of daalt mijn ziel af in het duister Weet toch jongeling De ring is…

De lente De lente komt eraan. De vogels vieren haar terugkomst met feestelijk gezang, murmelende beekjes stromen onder een zacht aaiend briesje. Donderstormen, die de lente aankondigen, bedekken de lucht met hun donkere mantel. Als ze zwijgen klinkt opnieuw de betoverende zang van vogels. Op met bloemen overdekte weide slaapt de geitenhoeder…

Hoop komt niet binnen als een besluit, maar als een gedachte die afdwaalt terwijl je iets anders probeert te voelen. Ze verschijnt ongepland, tussen twee zorgen in, als een zin die je niet afmaakt maar ook niet weggooit. Hoop denkt hardop zonder richting. Wat als… misschien… stel dat dit niet het einde is. Ze loopt rond zonder doel,…

Bezield door Poetin in de Oekraïn’ Werkt Trump met Maduro vast aan zijn plan. Gaat Xi Jinping snel volgen met Taiwan? Al gaat dat even duren nog misschien. We praten wel doch houden de mond dicht De kop in ’t zand beperkt dan ook het zicht.…

Alleen in mezelf kan ik wonen, de plek, mijn onderdak, eigen warmte bij de haard, daar wordt mijn hart door geen stormwinden meegenomen. Alleen in mezelf kan ik wonen. Door de ramen van mijn lijf zie ik de aarde, weilanden, bossen, beken, zeeen groen in 1000 kleuren maar vooral regenbogen. Het levensspel? Het moet schoon zijn, heel…