Zacht rust de vleugel gevangen in morgenlicht de aarde ademt Broos op de bloemtop tint en toon vinden hun weg licht omarmt de rust Ochtendlicht raakt mijn bewustzijn, kleur en klank vinden hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden. Paden wandel ik die ik heb gevoeld en gekozen…

Ik krijg te eten, als ik me groot genoeg maak anders tel ik alleen maar mee in de statistieken van het probleem Er brandt licht in het kantoor dat nooit open is Het galmt achter de deur die niet wijkt onder mijn vuisten Dit kan geen kantoor zijn Te hol voor mededogen een dood lichaam met een bol oog en ik ben de niemand die niet kan…

In de leegte tussen koetjes en kalfjes, En de onuitgesproken schaamte en spijt, Zou ik willen springen tussen de dimensie, Van gevoel, hart en kwellen, Jouw kern te voelen, de essentie, Om zo een overwogen oordeel te kunnen vellen, Om te begrijpen, je was nooit stuk, Alleen niemand die jou echt ontmoette, Doordat je het wantrouwde, het geluk…

O King Charles, Uw missive is waarlijk te veel eer voor Uw nederige minder producerende woordenstrijder in de geest een respons als dit of deze had ik voorwaar niet gauw verwacht ik ben immers een armzalige bergenendalige die bij tijd en wijle  onze Muzenberg beklimt U stelt zich zeer bescheiden op, als prins der dichters niet, doch…

Een oude vrouw met een vriendelijk rimpelgezicht geeft hem wat schamele centen voor een doorleefd gedicht de innerlijke natuur laat zich weer gelden hij is helemaal tot niets verplicht er komen nieuwe fantasieën, heldere gedachten vitale energie vol gezonde fantasie manieren over humoristische mensen en grappige dieren hij slentert…

van alle mensen die hun lach hebben begraven in een update loopt dertig procent dwars door je heen een glitch in hun systeem pas na de botsing kijken ze om met ogen die alleen eigendom spellen alsof de wereld een afgesloten bèta is voor hun eigen gelijk ​de rest is ruis op de achtergrond armen op halfzeven vleesgeworden moedeloosheid onder…

het is een troostloos bitter zeggen ik heb dit en dat gehad wat baat ons nu de gouden wijn die gisteren fonkelde in het vat zwijgt liever van de diepe beke als t water traag en moede is de molenwieken vangen nimmer de wind die reeds vervlogen is…

afgeschermd van het lawaai het chagrijn dat terugtrekt de gedachte wenkt de lege leegte verlost dit moet verdwijnen zelfs als het wild groeit levend door de polyfonie van de wereld lichter door de liefde vreugde verspreidt zich meer dan onbekende delen samen kunnen zijn dit zal verheffen wat behouden blijft geconserveerd en wel…

Ik was weer even psychotisch (en dat was helemaal oké) Ik slik al jaren pillen die mijn hoofd wat stiller maken, een beetje dempen, zodat de wereld niet zo hard binnenkomt. Heel langzaam draaide ik de knop terug, van 2 naar 1, van 1 naar een halve milligram. Op een winterdag dacht ik: nu durf ik verder. Bij 0,4 merkte ik…

als de realiteit binnentreedt ongekleed maar nooit werkelijk naakt op dat onbewaakt moment zich uit de poëtische klem worstelt als de ontbolsterde jongere sprekend in ongenuanceerde tongen door levenskracht gedreven voortdurend zijn hart harder oppompen zal en die schoonste begiftigd raakt door zijn helblauwste ogen waaruit…

L.S., ook gij lezer zij heil alsmede onbekende N.N. anoniemen en de ons hier bekende niet te determineren man- of vrouwlijk onzijdige brouwers van prozaïsche rijmen onder een of meer pseudoniemen Alvorens u verder leest verzoek ik een ieglijck die houdt van Engels zet uw tanden in dit hoogstandje en begin eens puur voor de lol…

Gisteravond waren ze hier niet al te ver vandaan bezig met het zinloos geweld van oerknallend vuurwerk zeker tien minuten lang flitsende bommen en granaten zonder Chinese bloemfonteinen tegen het donkere uitspansel Was het na middernacht geweest had ik de hermandad gebeld maar ik had eerder vreselijke lust te vluchten naar een…

Het was geen klap. Het was herhaling. Een dag van verschuiving tot het normaal werd. Het leert je niet schreeuwen, maar wachten. Scannen. Overleven in stilte alsof stilte geen keuze is maar wet. Mijn lichaam gelooft niet in later. Alleen nu of nooit. Mijn hart staat op scherp, alsof rust een aankondiging is van breken. Het kent…

Eindelijk vrij in open veld waar meer te zien is dan me lief is Niets dat mijn aandacht trekt en een obstakel is dat verborgen houdt wat onzichtbaar is Een bliksemveld van inzichten die zichzelf bewijzen als je eenmaal oog hebt voor de hartslag en de adem van de levensboom waarin je beweegt Dan is het moeilijk om weer blind te zijn…

het leven overstemt de hobbels van de vroege morgen die de de late nacht tracht te ontvluchten met gedachten die gefileerd het gestalte langzaam laat verteren in een rosarium beplant met zwarte granieten laatbloeiers het licht is als een dubbel dicht geslagen boek waarvan de kaft ontheemd de vergankelijkheid zonder vrees omarmt…

Een donkerblonde krul kruipt langs de rand van zijn kraag - daagt mijn vinger uit. Ik sta in de rij en wacht, spelend met mijn drang. Hij draait en plant het beurtbalkje tussen zijn sixpack en mijn bevroren pizza. Dankjewel. Fijne avond.…

Ze zegt de samenwerking op en schuift het boek tussen ons in, dichtgeslagen als een deur zonder klink. Ze zegt: je neemt mijn idee. Ik hoor het en zoek mezelf in haar woorden, maar vind alleen afstand. Ik zou kunnen spreken, zinnen opstapelen tot een bastion van gelijk, maar wat jij mist laat zich niet weerleggen. Het is geen reden…

met mijn woorden kun je donkere wolken stapelen boven alles wat je lief is wat ons perspectief is de zorgeloosheid plotseling laten varen op een rukwind en de zonovergoten toekomst- tijdzeeën ook met z’n tweeën even in angst lijken te vergeten in diezelfde zinnen vind je bouwstenen voor de tempel voor wat we houden willen waar vertrouwen…

Lawaai in de straat geeft lust om te vluchten naar een plaats van rust. Met de wind mee gaan, vrij van alle gedachten: blij vooruitzicht wenkt. Toont ijle verte wijd boerenland vol kolen? Het is een bosrand! Om oude bomen groeit dichte klimop, waarin kleine schaduw trilt. Aan rechte stammen hangen nestkastjes, stil, dof, geheel…

In het inktduister waren wij hoopvonken, en noemden onze roetzucht vooruitgang. Tandwielen zongen hun ijzerpsalmen terwijl de aarde werd verwerkt tot onze motor. Wij smeerden de dag met oliebloed, verleerd om de hartslag van het zand te horen. In een koorts van duisterbranden werd de wereld opnieuw uit staal gesmeed. Een raket werd uit de…