Dat het enge gigabeest haar met zijn schaduw al omvat: Zij ziet het niet zij leest in haar hoge stoel van riet. Dan slaat ze toe haar boek de bruine ogen op en vreest het Calderesk sculptuur dat haar nu oogloos guur beloert: een hong´rige strandwandelvloek. Nu is het maar te hopen dat ze harder dan het gigabeest - als het zich verroert…

Een gevluchte dictator schrijft poëzie over zijn eigen lijden. Hij wil zich dichter bij het volk voelen. Ik draag mijn kroon, schrijft hij, op mijn schouders, als een huis waarin ik woon. Ik heb mijn eigen God. Voor de spiegel spreekt een stem in zijn hoofd: Elk huis dat gebouwd wordt, zal ooit instorten. Elke dictator die oprijst…

(voor Francisca Júlia da Silva) Jij was de grootste dichter van het Braziliaanse Parnassianisme en voor de kinderen een geweldige pianolerares, jij verdiepte jezelf in reïncarnatie en boeddhisme en jouw poëzie kreeg hulp van de geest uit de fles. Jij trouwde met Filadelfo Münster, een telegrafist, terwijl jij door urinezuurvergiftiging hallucineerde…

Ik leef in tussentijd voor een kassa in de rij bij de kapper en de wasserij hapjes nemend van een lekkernij Ik leef in tussentijd als het stil is in de trein anderen hun spullen aan het pakken zijn en onder het zingen van een refrein als ik bij een halte sta schuilend wacht onder een pergola of een paar beurten oversla als bezoek…

Zij vraagt hem ten dans in een zaal waar hij zegt au mijn been voorzichtig. Een innig knokig bewegen ze voelen elkaars lijf zijn ogen worden lichtjes. Zij neuriet zacht met de Blue Diamonds en hun Ramona mee. To always remember the ramblin’ rose you wear in your hair.…

Zij vraagt hem ten dans in een zaal waar de dood zorgvuldig en vergeefs wordt afgedekt en weggezongen. De onzichtbare nadrukkelijk aanwezige manifesteert zich in vlekken en onder rimpels van de tafelkleedjes. In ik-geef-je-een-roosje liedje hij wurmt zich in het glas dat uit beverige handen glijdt. In opgeruimde niet te vermijden…

We zouden karikatuur tekenen ‘k Tekende een model dat voor me zat Daarna mezelf vanaf foto op mobiel Het erge was dat ‘t mijn lerares beviel, ze beamen bleef dat het precies leek Ik leek een man Ze zei naarmate mensen verouderen minder zichtbaar was of man of vrouw, anyhow, misschien was lachen het voornaamste die morgen…

Vanuit mijzelf kwam ik op, waar ik geland ben, de Neith van het rationele weten; waar ik vooruitschrijdend verstand plan, overstijgend denken manage, als ondersteuning van de vleugels: deze lange gangen der kennis der genezing, waar ik een wereld gebouwd heb, jouw kunstbrein in detail verbeeld wordt, -de zenuwen zorgen dat je af…

Lichte adem zacht fluistert in mijn innerlijk ik mag er zijn, ook De ochtend draagt haar adem als een sluier van licht die de huid teder omhult. Ik luister naar de trilling in de stilte van het hart, waar elke nieuwe dag zich opent als een ongeschreven gedicht. Zoals regen het dorstige land liefdevol kust, laat ik adem stromen. Ze vindt…

als je gewoon vooraan begint met een ‘acte de présence’ wat niks anders is dan de dans in eenvoud van enkelvoudig vrij vergeven of je neemt het heel serieus als pretentieus ingesteld persoon met een wil van blinkend goud en stoutmoedig fijne streken hier hoeft geen einde te zijn aan de richtingloze weg en zouteloos geveins als walmend…

De kinderen vermaken zich Ze rennen om het hardst rondom het ven, proberen ondertussen slim de tijd te vangen in de rust- dag, als eeuwige helden en in de bomen bouwen ze hutten die heerlijke geuren dragen Nooit vergaat dit aardse paradijs voor jong en oud, van samen bij de weken stilstaan om op weg te gaan met ogen vol verwondering…

Mijn ik, mijn zijn, Bestaat uit kleine deeltjes Van deze wereld, De wereld waar ik leef, besta, Een passant ben, Eén van velen, Die allen ook deel uitmaken Van deze wereld, Dus eigenlijk zijn wij allen, Is alles, één!…

Bloem opent zich zacht licht streelt zacht het groene blad stilte ademt mee De middag ligt open in een kalme gloed, het zonlicht strijkt zacht over huid en ruimte, het ritselen van bladeren stroomt als een adem door de lucht, het ritme van stilte trekt alles traag samen. De lucht draagt een volle geur van aarde en bloemen, elk fragment…

In de eindeloze zee van mijn gedachten, Ligt die ene gedachte te wachten, Die ene, ik me niet meer kan herinneren, En dát, dat blijft mij hinderen. Ik weet niet of die gedachte belangrijk is, Dat maakt onzeker, ongewis, Daarom blijf ik mijn hersens pijnigen, Om mijn geweten te reinigen. Maar helpen doet dat niet, Wat ik ook doe, Het…

I Vaak verbaas ik mij over de bleue naïviteit der Gen-zetters en Millennials (by the way). Maar steeds vaker voel ik mij een dwarrelende dwaas, omdat ik de naïviteit van babyboomers nooit zo duidelijk voor ogen had als de laatste tijd. Ik mag als X-er slash patatvreter de ether leeggeplunderd hebben, vroeger was alles echt niet…

ik heb mijn vingers geslepen aan grafiet en vergeelde randen, elke lijn een wonde elke schaduw een adem. de fouten groeiden als wortels door het papier, ze hielden mij vast, ze hielden mij overeind. maar de tekening zelf— die wacht, een stil wit veld dat mij blijft aankijken.…

Ach, ik kan verdrinken 's nachts onder een boom doodvriezen, alleen maar verkleumen of geluk hebben en een plaats bemachtigen om te slapen in de opvang onder de honderdbeddendeken met voor ieder een hoofdgat lekker warm bij elkaar Maar dan nog, vanochtend werd mijn buurman niet wakker bij de eerste, tweede en derde gong Spartelend…

Gisteren werd ik eenzaam opgesloten omdat ik in de gemeenschappelijke ruimte, schuimendhete thee in de vissenkom had gegoten, -ik had een exotischer begrip van tropisch hitte voor mijn vlammende ogen. Het viel nog mee, zeiden ze, dat ik het niet tijdens bezoekuur deed, -wat een magnifiek idee. Dat zijn zij ten voeten uit: weten…

de inhoud van de asbak in de vuilniszak om deze avond nog aan straat te zetten met alle herinneringen erbij zodat overgebleven vrienden niet zeggen dat hij deze nacht van eindelijk sterven belachelijk veel gerookt heeft maar hij weet niet wat hij met de leegte en bijbehorende flessen doen moet als glasbakken langs eenzame wegen voeren…

Mijn grote vriend de zee Neem mijn tranen met je mee Neem mijn woede naar de wolven Ze wonen in je golven Ze huilen bij nacht, bij volle maan In de ochtend laat je ze weer gaan De zon verwarmt je koele blauw Met glinsterende zilverdauw Totdat je de zon weer zakken laat Hij in jou kopje onder gaat Het vuur getemd door de kalme…