Het vergeten eindigt zich niet er moet opnieuw worden vergeten in volle bewustzijn van leven zoveel liefde is er weg gegeven mijn beste vriend voor het duister het is een wonder, dat ik nog luister met licht dat je achter hebt gelaten in jouw weemoedig domein het is fijn weer mens te zijn met alles wat ik inwendig hoop ondanks mijn tranenbiotoop…

Ik liep door mijn tuin tussen bloemen en rozen een merel zong in eikenkruin een vlinder had een plek op mijn schouder gekozen. De nachtegaal sloot bij de merel aan een duet wie 't mooist floot even ben ik hierbij stil blijven staan. Die vlinder is nooit weggevlogen hij vloog rechtstreeks in mijn hart en is met wat lag in zijn vermogen…

Gelukkig is er nog de ander het ander, dat, als ‘k ontevreden over mijn spiegelbeeld mooi is, kan bewonderen liefde op voel wellen Een bloem haar best wil doen, een kind, haar gave huid en lach, zo stralend de vogels, hun geluid bananen smoothie die ‘k nog in de koelkast vond de verfkwasten die wachten op mijn hand en mijn ideeën…

Jaren geleden, tussen muren waar de nachten koud zijn en mensen verloren zoek ik houvast in werk dat ik nauwelijks begrijp onbegrepen, net als ik. Mijn lichaam nog vol van verlies, pijn die niet werd gezien, artsen die wegwuiven, echo’s waarin ik mezelf niet terugvind. Waar het hart stilviel en vertrouwen wegsijpelde…

het pontje bracht ons heen en (verrassend) even later ook weer terug (dat gold aan boord voor iedereen) toen zei opeens een vent uit Slikkerveer ‘het is beter aan wal te blijven staan dan te varen en heen te gaan’…

Hij haat Hamas, Als hij haar ziet liggen, Haar hoofd Naast haar lichaam, Haar baby er naast, Haar benen, En haar tas In de kuil, De bom achterliet. Hij haat Israël, Als hij zijn vrouw, En kind, Ziet liggen, Bij de krater, Die Israëls Wraakzucht, Daar sloeg. Hij haat de wereld, Die zwijgzaam Toekijkt, Medelijdend snikt, Geen…

De tijden zijn veranderd, de mensen niet lees ik plank na plank in vele talen in eeuwen bewaarde boeken die de wereld zo vanzelfsprekend beschrijven als ze ooit was 's Avonds beleef ik hun lotgevallen 's nachts droom ik ervan, elke dag kleuren ze mijn lichaam anders…

Bij jou ontspan ik een zachte ademhaling ik ben helemaal Bij jou hoef ik geen glimlach te dragen die wringt, geen stem op te zetten die boven mezelf uitstijgt. Je bijzijn legt geen druk op mij, maar nodigt me uit te zijn wie ik ben. Je hoort de diepe stilte achter mijn woorden en vult die niet op met haastige geruststelling. Je laat me…

de zonsondergang vanaf ’t zandloze strand waar jij als ’n uitvergrote filmster je veel te dure hoed vergat de friet bij ‘Ho-lands’ op de hoek met de ‘meejo’ over datum ofzo en ’t kotszakje dat lekte (maar voordat ik dat doorhad…) de bus die we moesten verlaten want de chauffeur was niet als enige onze stank zat dit hotelkamertje…

Schreeuwen in een leeg gebouw waar niets wordt gemaakt klinken de geluiden door op zoek naar zinnige woorden waar het gedicht kan beginnen Zo klinken de klanken in een samenspel van vormen van geluiden om ze telkens terug te laten keren en de zinnen tot het laatste woord af te laten breken laat de echo maar schallen uit een diepe put…

De opperhuid van moeder aarde ligt onontgonnen, puur natuur op maagdelijk terrein; zij houdt zich staande, braakliggend bedekt met een schaamlap voor wonden in ‘t besloten woud der verwachting. De nachtelijke zonden woekeren voort in tempeesten, de wildste beesten en de vogelen ‘des velds’, wier zang streelzacht fluwelige columna’…

Gelijk de circe-ogende co-assistente die stiekem van achteren mijn slip in kwam, een gouden greep deed in het muilezelpaar - een volledig nutt'loos gebaar -, constaterende dat zich daar tussen de welvormige dadels geen vunzige woekering voordeed, doch slechts een verlangen - niet warm, maar heet voel ik haar zwijgen als een gebaar. Instemmend…

tranen liggen als regendruppels op haar gezicht de storm heeft haar geest verward in haar ogen pakken donkere wolken zich samen code rood is bereikt met orkaankracht wordt ze ondergedompeld in duisternis de depressie neemt het over…

Mijn gft leeg ik vaak vlug, dus leeg Er lagen grote bloemen in van witte orchideeën Zou je daar gekauwd op hebben voor betere ideeën? Die nieuwerwetse woorden schat bevat ik niet en sla die over De burgerigste bak, o, burger, waardoor kind’ren niet meer lopen bedoel je die? Ben bonus oma, opa jij? Doe jij wel iets aan lopen?…

Op het witte kussensloop Ligt Jouw lieve hoofd, Je haren liggen wijd gespreid, Je wimpers liggen gevlijd Op je blanke wangen. Iets mooiers bestaat niet. Als ik jou slapend zie, Voel ik me in liefde gevangen, Die mij nagelt aan ’t bed. Dan stokt mijn adem, dan smelt Mijn hart, dan vloeit Al jouw liefde in mijn bloed.…

Frêle lijn beweegt woorden raken zacht de lucht vrede houdt adem Er hangt iets tussen ons, haast niet te zien, een fijne lijn gespannen over oude gronden, licht als adem, maar zwaar van betekenis, te breken door één vergeten gebaar. We spreken traag, alsof taal iets weegt, alsof elk woord een trilling veroorzaakt, een blik houdt stand…

Een goedemorgen heer slash mevrouw Ambivert en hartelijk welkom vanuit het polyglotamfitheater in Mountain View Californië Wij, in onze nederige schulp, gebruiken grootschalige vertaaltechnologieën om hulp te bieden in elke denkbare accentvrije taal tot wederzijds begrip doch enkel en uitsluitend digitaal Onze excuses voor eventuele…

Laten we gaan skinny-dippen om over je fatshaming-trip heen te komen; vol en zacht samen glijdend in de burgerste bak der burgerbakken, een wrak waarin ik mij, zeer praktisch ingesteld, ook niet te kakken zetten laat. Met wiebelende bandjes, waarmee ik alle randjes overschrijd, en stalen zenuwen, wat mij betreft, een hart dat niet snel hoge…

Ben je dun, klein of fors? Rijd je een Porsche? (Meestal schrijvers/dichters oude vehikels) Ben je jong of juist oud Is jouw hart wel van goud? Loop je op blaren, tussen bergen Op welke top sta je? Heb je een idool wil je ook een gladiool? Genoeg sterren gehad? Bent dus al opgenomen? Geloof je? in wat? En was er iemand aan wie je…

Ik pas niet in mijzelf en andermans vormen, voldoe niet, ontwijk telkens weer uw vraag. Meet me, en stoor u niet aan mijn geklaag, we hanteren beiden dezelfde normen. Bouw mij maar tot iets moois of van ontzag, iets dat in het licht van nabijheid past. Tot nu toe ben ik niet door u verrast, dus vraag ik of u mijn bouwsel wel mag. Toepasbaar…