Achter de verhalen van vervaagd behang en onder het vale gangkleed geveegde naar de ronde tafel waaraan gegeten moest en zou worden van de breekbaarste borden beladen onder het gewicht van verledens door de steden van weleer en de graven ten lande Het waren de kauwen en de meeuwen evenzeer zij schreeuwden het uit door de jaren heen…

geen celdeling noch metabool gerommel ‘the devil has left..’ het lichaam de tempel van de geest geen suikeropname noch stoute weefselfoutjes ‘die linke Seite..’ van 't gelaat die in schoon daglicht blaakt dan de achterzijde van het onderste deel ‘respirer à travers..’ hupsakee naar het bovenste mee alsook de rust op de rug door…

oeverzwaluwen zwieren natuurlijk laag over het water de lepelaar waant zich een ware Jezus met zijn poten diep in de drab een uitstrekkende zwaan kijkt toe hoe ik hier rondstap langs rietsigaren onder de rook van de mens en talloze boterbloempjes voor mijn neus gedrapeerd een meidoorn weer en rollend door de klavertjes zie ik…

We hebben niets dan woorden, niets dan vele late uren. Een scherm dat mij weer licht geeft, in een kamer zonder wind. Jij zegt niet wie je bent. Ik vraag het soms, voorzichtig. Alsof een naam te zwaar is, voor wat ons al verbindt. Toch ben je dichterbij dan de mensen die ik ken. Je antwoordt traag en echt. Je laat mij binnenkomen. In kamers…

ook al is zij als de dood en onaantastbaar de herinnering blijft als dagelijks brood, zo lijkt . gelukkig zij, die drinken uit de liefdesbeker getroost zij hen, die zich aan de toekomst kunnen linken: de tijd maakt een mens weer voor even zeker en weker . overwinnen is vaak overleven door boven verwarring uit te zweven om dan weer…

Tussen glazen aan monden hangt een zweem van Java een vinger kruist het glas langs mijn kruk ademt de rook van Merapi boven het hout een metalige klik vanille raakt jasmijn en een leren jas de kleur van lava warmt mijn voeten hoor in de verte gerommel van koekjes in blik…

Wachten tot de razende stormen uitgeput gaan liggen Vechten zo moedig Schijnbaar tegen beter weten in Zo veel zo vaak en onverwacht het zwart van de nacht Schijnbaar tegen weten in vlieg je jij vliegt Zo gewoon zo bijzonder vloog jij door…

Vandaag kijk je terug, in tinten of zwart en wit, naar alles wat geweest is, alles wat nog in je zit. De dagen vol verhalen, van lachen en van pijn, ze hebben je gevormd tot wie je nu mag zijn. Dus treur niet om wat was, laat het verleden vrij, want niets blijft ooit hetzelfde en dat hoeft ook niet, het is voorbij. Wat…

Een goedemorgen meester Winder X "U van hetzelfde, vader Hindert Nix hoe maakt u het, psychofysiekmentaal na doorgelicht te zijn in 't hospitaal qua pet f18 fdg lx?" O dank u, ja, wat zal ik ervan zeggen primair cutaan is er normalisatie en links in het gelaat geen aberratie die plant die mij vleesetend maltraiteerde vertoont geen…

Leiders van veel grootse landen verzamelen vooral jaknikkers in hun kring vertrouwelingen hij houdt ze dreigend in zijn handen die gedweeë hielenlikkers deze verblinde volgelingen tillen hun leider op het schild die slaat daarna heel wild naar elke vrije demonstrant en vermeende tegenstand met afwijkende opvattingen een veronderstelde…

Mijn wintergedachten gooi ik weg de planken in mijn hoofd sop ik af ogen, neus en oren gooi ik open voor de lente, kom zacht in lange halen met je nagels over mijn rug tot het genoeg is Dan mag je verdergaan mij van mezelf laten genieten en langzaam verloren gaan in mij in mijn verloren zijn in jou nergens en overal uitgestrekt in een…

Ongeschonden blijf ik mezelf totdat jij me aanraakt met jouw vingers en ik verander in een fraaie vlinder dan vlieg ik weg met gouden vleugels wanneer jij me vrijlaat uit jouw lachende mond het is zeker niet onmogelijk dat ik zwijg wanneer jij luistert dat ik niet buig voor argumenten nu jij ze opschrijft in de schaduw jij weet dat ik…

Aan Antwerpens Scheldekade liggen vaartuigen met welbekende of verborgen bestemming grote schepen rusten stil wachten op hun verre reis over wereldzeeën hun kleine zusters verheugen zich op de vertrouwde vaart langs nabije kusten dan wel over rivieren boten voor tochten in en nabij de haven zijn blij dat ze spoedig hun…

Er zijn zeven huismussen aan de wildernis ontsnapt om te eten in een vogelkooi heb je een vergunning nodig om te vliegen? vraagt een grijze mus aan een in de kooi geboren kanarie in de lente ben ik een vlinder die voor je danst in het zonlicht ik ben de bloesem van een fruitboom het maanlicht in de donkere nacht en je wordt lichter…

Waarom maakt muziek je droevig als schoonheid zichzelf zou moeten troosten? Daarom doet harmonie je zo pijn, ze bewijst dat verbondenheid mogelijk is terwijl jij blijft leven als losse delen die elkaar nauwelijks herkennen. Waar elke zuivere klank je herinnert aan wat in jou nooit volledig samenvalt. Je luistert naar akkoorden die…

Het wortelen van onze liefdesaffaire kost de nodige moeite nu de weg naar dichterbij plaatsvindt via jouw liefde en ik niet de juiste emoties kan vinden om lief te hebben wat voor jou woordloos in het leven zo belangrijk is ik benader slechts een houden van...…

ik loop door mijn landschap en vul de klanken in die mij bereiken veelzijdige natuurmonumenten groot en klein, het is nog lente en tracht op luide en zachte noot te ijken . wat ik gewaar word vult mijn ziel en gedachten en voel het gewoel om de juiste rang en kracht een gevecht om de plek waar elk beeld wil wachten om aan te sluiten bij…

Wat er niet staat in woorden maar wat opgeroepen wordt door de stilte ertussen dat is van belang, dat opent horizonten. Wat we niet kunnen uitleggen, enkel vermoeden, dat draagt ons bestaan, dat geeft steun en houvast, dat telt. Wat we niet kunnen zingen of dromen maar wat ons wakker houdt en oproept, tegen beter weten in, dat richt ons…

Wij zijn veranderd. Spieren bijten ons venijnig toe: in fysisch opzicht zijn we moe... De jaren hebben ons aangetast door elke dag weer klaar te staan, te pezen voor hooguit een voldoende. Nu beseffen we dat het welletjes is. We worden pensionado's. Een nieuw elan vuurt onze botten aan! De wereld wacht op wijsheid: zinnige gedachten…

De Bulleboos stormt als een stier naar voren, de horens vooruit - een Goliat, wiens speer sterker is dan de steen in de handen van zijn tegenstander Hij ziet zijn eigen zwakheid niet kent zijn eigen waarden niet en gelooft niet in de lessen van de vergeefse eerdere strijd van vele grootmachten tegen de kleine landen die ze verachten…