Daar draait onwerkelijkheid op luchtstromen fluisterzacht met sterverlicht vertrouwen ontdekt donkerte vele kleuren van cyaan en violet tot hemelsblauw Daar heerst vrede zonder morgen veel vrolijker dan ons huidig stressvol bestaan hier zou ik eigenlijk nooit weg willen gaan ik zou mezelf verstoppen, achter de kerk Om daar te wonen in…

Naar de retrospectieve te Parijs Van Gauguin geweest op terugreis Stond ik te liften in mijn legerjas Met zijn catalogus in een plastic tas Halverwege december en bevroren Raakten vingers neus en oren Maar onverschrokken zette ik door En bij de oprit naar de auto-route du Nord Door een Citroën DS al gauw opgepikt Die tot Brussel was…

Mijn avondwandeling door de straten en het park: alle schoonheid van de dag is aan het verdwijnen in de schoonheid van de nacht die duisternis vol leven dat de wereld heeft veroverd door het licht te koloniseren Uit de schoonheid van de nacht ga ik slapen om daarna uitgerust de schoonheden van de dag te beleven en er s avonds mee rond…

een reis vangt aan naar de innerlijke uithoeken op mis te verstane gronden in den vreemde zich neder te zetten in afwijking van, waarbij zij doelen op een eikenhouten wereld waarin het lichaam de adem ontzegt; niet van hier doch dichter bij elkaar…

De vogelkers wordt alom gehaat; stuitende kruidenvrouwtjes staan klaar in de heilige-boontjes-tuin om te spuien met antipoëticiden. Lasten gleden als groene blaadjes voordat dit einde aanbreken kon van dit huis der overproducering. Woest geworstel met wansmaken zal tot het verleden gaan behoren onder die onverdichtbare dakpan.…

Daarnet een buurvrouw ontmoet in de straat, wat praatjes en nieuwtjes nog vroeg in de morgen, een delen van vreugde en ook kleine zorgen en wat er weldra gebeuren gaat. Zo simpel maar hoopvol bij alle kwaad dat in onze wereld nu overal klinkt, dat ondanks ellende in harten toch zingt, daarvoor is het nooit te laat.…

Wat hebben we geleerd, alle mensen bij elkaar, in de honderdduizenden jaren van ons bestaan? Wat hebben we allemaal beleefd, bij elkaar opgeteld, de meer dan honderd miljard van ons die er zijn geweest? Wat hebben we allemaal gezien en gehoord en wat hebben we daarmee gedaan? Wat hebben we eigenlijk allemaal ervaren aan vreugde,…

De wereld in 64 vakken gepolariseerd in zwart en wit. De droom van Aletta Jacobs over de koningin die zich verder kan verplaatsen dan haar gemaal en zich niet laat schaken. Politiek correct, van elke kleur één uit de begintijd van de televisie. De Indische olifant, een onbekende figuur daar maakte de politiek haar entrée. Niet passend…

We hebben de grond verdeeld in vakken, met kiezels in de klei gekrast: 'Dit is van mij.' De torens stegen, de muren werden dikker, terwijl we de stroom van de beek in beton dwongen, denkend dat we de taal spraken omdat we de namen hadden bedacht. God, wat waren we luidruchtig. We renden met de kin omhoog, starend naar satellieten en…

Ik zou willen dat er een moment bestond, al was het maar een adem lang, waarin geen mens gebukt ging onder het gewicht van wat hem brak. Dat handen vrij konden bewegen zonder angst voor wat ze raken, dat tederheid kon blijven waar zij nu vaak moet wijken. Want ieder die hier leeft verlangt naar eenvoud zonder pijn, naar dagen zonder schaduw…

In het inktduister waren wij hoopvonken, en noemden onze roetzucht vooruitgang. Tandwielen zongen hun ijzerpsalmen terwijl de aarde werd verwerkt tot onze motor. Wij smeerden de dag met oliebloed, verleerd om de hartslag van het zand te horen. In een koorts van duisterbranden werd de wereld opnieuw uit staal gesmeed. Een raket werd uit de…

Hoor hoe de wind haar zware zuchten loslaat op rots en strand, stof opneemt wat zich vastzette, en niets achterlaat dat zich kan verschuilen. Zie hoe het water zich eerst inhoudt, geruisloos, tot het breekt in golven die alles meenemen wat niet standhoudt. Wat onrein is, verdwijnt niet, maar wordt opgenomen, verplaatst, uit zijn schaduw…

We noemen het vrede omdat de kanonnen niet overal tegelijk spreken, omdat verdragen nog in archieven liggen en diplomaten elkaar de hand schudden met vingers gekruist achter de rug. De lucht is dik van woorden die zwaarder wegen dan wapens, dreigingen verpakt als analyses, grenzen die rekken, regels die buigen zonder te breken — nog net…

als zo’n Murakami-verhaal draaiend om de vermenging van een verengde herinnering met de regelrechte absurditeit der gedroomde werkelijkheid zo’n klassiek vakantiekiekje gravend tegen verzakkingen van de vertakte kanalisering langs eroderende vestingwallen tegen instromende zeekwallen zo’n fantasie om te verzwijgen als gespierde stier…

Mijn oog viel op een vlek onder de zee van woorden en verklaringen, begrippen in lemmata, van ajax tot xantippe in dit geval op cannae vlak bij zee die jij als mare nostrum vast zult kennen de middellandse zee bij de romeinen de vechtjassen voor caesar en de zijnen die heersers werden van de apenijnen ze haalden met hun ijzersterke schilden…

Toen roem en eer nog leefden Naar geld aanzien en macht streefden Waren zij reeds doden Hun stoffige ogen hebben geen weerstand geboden Aan alle ellende en pijn En het deerde hen niet Roem en eer liggen nu op het kerkhof Roem ligt niet boven eer ligt niet onder Bij leven hadden ze al genoeg gedonder Zij liggen nu naast elkaar Met holle…

Het is alsof er een landschap slaapt in het oude landschapsschrift nevelend door de droomwereld in de geesten van dronken filosofen door lelijkheid getroffen herzien zij de ernst van hun geschriften totdat er niets meer over is van de schoonheid in de wereld die als een vloerkleed aan hun voeten ligt.…

Aangepast ligt naakt geboren in de armen van haar beslotenheid zonder sluiers raakt de wereld bevrijd bij niets meer dan een warm levenslicht onbevangen de gedachten waar geen omhulsels in besloten liggen het zijn de vrije geesten die het wereldbeeld veranderen en haar borgen in hun armen.…

Gedachteloos staart hij doelloos Naar ’t eindeloze verre. Hij ziet niet, Wat voor zijn oog geschiedt. Het wereldgebeuren Gaat geheel aan hem voorbij. Kijkend in de verte, Met blik naar binnen gericht, Ziende blind voor alle schoons D’aarde hem biedt.…

de wereld in zich laten vergaan alleen in blauw verdergaan alleen in blauw blijven bestaan…