een houtduif strijkt als een Russisch vrachtvliegtuig neer in de achtertuin hapt als ontbijt in wat groen en klapwiekt weer weg…

Juist als ik de hemel wil betreden staat mijn verleden te trappelen mijn vastgeroeste ziel en zaligheid de weidsheid van eeuwig sappelen. Reeds lang komt wijsheid van buiten in gevangenschap, een muur van het blijvende of ik sta stil in de woorden en betekenis, wat ik nalaat is de leugen van die ene waarheid. Vluchtig als hemelse leegte…

u kijkt met grote ogen door het raam terwijl u geniet van mijn Poëzie het venster is van glas, spiegelend ben ik dat, denkt u, het is een loser, die ik zie met onkunde waarvoor ik me welllicht schaam gelukkig weet u beter, uw ego is groot dus aan geslepenheid geen gebrek u geraakt niet snel uit het lood maar wat de dichter in alle vroegte…

Alleen de liefhebbers weten er iets van, de anderen lopen eraan voorbij en tasten het aan Ze weten niet wat ze doen s Avonds bekijken ze wel eens een documentaire over iets dat er niet meer is, maar hun ijkpunt verandert niet: het is van voor hun tijd er zit geen toekomst in Dus laten ze het verdwijnen sluipenderwijs gebeuren, alleen…

Rond zijn je gedachten Rond is je zomer Nachten Rond zijn de appels Rond zijn je veren Rond zijn die je beminde Rond is de potlood in het vet Rond is de grimas in je gezicht Rond is licht Rond is het huis waar je viel Rond is de wereld en een beetje fragiel Als de lucht ronduit een ventiel Rond is de aarde En de maan Laten…

Ik ben het ditmaal roerend met hem eens gebeurt niet vaak, maar 't kwam zomaar opeens hoewel, opeens is ook weer overdreven een uurtje gamen mindblowen met neven en nichten, meestal in het noors en deens in amazonezit en soms wijdbeens maar in the end werd ik het toch wel eens Een bal masqué zou mooier zijn in 't weens zo'n italiaanse…

Misschien ben ik niet de mooiste man in het onverdroten voorjaarslicht maar mijn intelligentie spreekt boekdelen er is een artikel in een encyclopedie over mijn nijverheid geschreven om orde in de chaos te scheppen deel ik handtekeningen uit aan wildvreemde mensen die net als ik lederen sandalen dragen en zonder kleren door het leven gaan…

Lees eerst eens om je heen: nauwelijks verzen uit noodzaak. Veelal mededelende gedachten. Wat drijft jou dan tot schrijven? Geef het maar toe: aandacht en roem. Verbaal in the picture staan. Je noteert wat zintuigen vinden, noemt de hele wereld bij naam - daar moet men toch van opkijken! Je zou je denken kunnen beogen, twijfelen aan…

ook voorbij mijn aards bestaan ligt een toekomst te wachten los van mijn ik, lijf en klachten; de kern van mijn werk zal niet vergaan plots viel deze gedachte te binnen als een bevrijding, een uitzicht op wat mag komen het is alsof ik verder kan gaan met zinnen en bezinnen, wat ik nu doe, is waar en zijn geen dromen een vorm van aards…

Op vier mei wordt het stil. De wereld houdt even haar adem in, alsof ze zich herinnert dat leven breekbaar is. Twee minuten. Voor namen die we kennen, en voor de ontelbaren zonder naam, die vielen in het donker van geweld. Maar luister - achter die stilte klinkt meer. Niet alleen het verleden spreekt, maar ook het heden…

Was mama te sterk voor vader, een gevaar dat hij wilde bezweren met fatsoensregels insnoeringen van haar vrijheid om buiten zijn zicht iets te ondernemen? Wat zij doet moet gebeuren in het volle licht in het volle zicht van bekende ogen Orde en zekerheid Zuinigheid met vlijt Alles in vaders woorden Alles in zijn taal Alles op…

Nu de wind de golven van de zee streelt met de adem van alle geliefden ben ik in stille gedachten bij je om de natuur te koesteren met de emotionele woestheid van een heidense zielenknijper en ik droom deze keer niet in mijn slaap dat ik een onwetend kind ben, ik leef en ik ben volwassen in mijn keuzes ik ben tegen de fabricatie van…

Alweer een grote brand in de natuur Bij Oorschot, in ‘t Harde, Weert en Assen Defensie wordt gevraagd om op te passen De Commandant der Strijdkrachten zegt: ‘VUUR!’ Wij houden ons gewoon aan onze taak En wat men ook mag zeggen, telkens Raak!…

Viburnum opent tussen roze bolletjes valt het lentelicht Sneeuwbalstruik staat weer in lichte bloei, haar takken dragen de ronde trossen, open in roze en wit. Lentezon strijkt langs bloempjes en laat de tuin glanzen. Elke bol lijkt een belofte te dragen, een kalme plek, uitnodigend voor bijen die komen en oplossen in de warme lucht.…

Er wordt nog steeds gedoodstraft in Iran In Tweede Wereldoorlog, penalties Tijd in sommige landen (n)immer stil Immer stil door weer een keur aan to kill Nimmer stil, door een spervuur geschoten Vele Tweede Wereldoorlogshelden Rusten voor eeuwig, reeds decennia In de Tweede Oorlog omgekomen Verloren in één klap al hun dromen Overal vielen…

In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan twee meertjes van elkaar, die door verzakking van weiland met moerassige omranding geroepen werden tot krachtig bestaan. Luchtige pijnbomen en dennen staan aan de oevers, geven waterwelving een dansspel van springende schittering, waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan. Het vroege kikkerkoor wekt…

De ketting rammelde aan alle kanten nauwelijks zichtbaar als die was geen tekenfilmveil echter geen slijptol kwam er aan te pas om al dat opgelegde via omleidingen te beslechten oneigenlijke schuld af te schudden geduld en standvastigheid na sinds het prille begin te zijn bedrogen te streven naar niemand tekort doen maar het keramieken…

Buiten roept een uil, de dag is voorbij. Ik droom dat ik een boom ben, alleenstaand, weemoedig in een dicht beloverd bos. Mijn kruin huilt als de wind, mijn takken knakken, mijn bladeren rillen. Het bos rondom mij hoort mij niet, het is zo veraf, onbereikbaar. Maar ondergronds roeren zich de tongen van duizend schimmeldraden. Alle bomen…

er zijn van die momenten dan splijt een oud gevoel zich van mijn nieuwe lente als oude zuigende wortels schraal, zo gevoelloos koel een onbegrepen negatief verbeeld in grijs en zwartwit hoe de ziel werd verscheurd nimmer zal die herinnering alsnog in zorgende liefde worden ontwikkeld laat staan in een zomers bouquet worden gekleurd…

Eenzame wegen volgen me, als honden zonder naam. Ze kennen mijn stap, mijn twijfel, mijn traagheid. De zee ligt daar — onverschillig, als een god moe van gebeden. Vogels snijden door de lucht alsof vrijheid mij uitsluit. Ze bestaan waar ik niet kom, om mijn schaduw die niet vliegen kan. Ik draag mijn trots als een wond, open, zorgvuldig…