Liefde zal de kunst veroveren zeg je met een klassieke snik in jouw stem, die somber klinkt we laten niet veel tranen los in dit penibele land aan de Lijdensweg met de kerst in het vooruitzicht we gaan gebukt onder eenzaamheid alle vroegere welvaart lijkt verdwenen boodschappen zijn gewoon te duur je streept wat nieuwe vragen weg over…

Een vulkaan zijn met een dikke huid van verse vruchtbare grond Mezelf daaraan verspillen met goedbedoeld gepruts en mislukkende plannen Let maar niet op de rommel Het valt wel mee Smoezen zijn onnodig Morgen is weer een dag voor het heilige moeten en nieuwe averbeteringen Er staat genoeg in bloei om van te leven tussen alle stolsels…

Ochtendstond heeft goud in de mond Wij zilveren boterkoeken Koffie smaakt altijd beter met twee Deze dag haalt ons traag in Oeroud patent op frisheid dat elke week 's morgens verrast Klokvast om de zeven dagen Een oase ruimte in de week De nanoen rekt zich behaaglijk uit Het grote raam kadert fraai tuintableau Herfst hangt nog aan de…

Vijftien kaarsjes op een rij, en eentje knipogend, speciaal voor jou Een jongen die groeit, met kracht in zijn lijf, en met een hoofd dat soms sneller schakelt dan opa’s hele harde schijf. Bij Sparta duw je, ren je, vlieg je vooruit, met modder op je knieën en vuur in je huid. En zelfs als de bank soms zachtjes lonkt, sta jij weer op het veld…

het is het lege nest dat op de schoorsteen achterblijft de blauwe sluier rook die over grauwe daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel in de verre verte de verdwenen zandweg de vervaalde verf op kozijnen een dag van nevelige dauw de middag die in stuurse stilte verstikt het dorp waar het windstil is de korst van vervreemding…

============ ================== ik tekende paarden, steeds weer paarden, die dezelfde kant op rijden. in het patroon van het tafelzeil zie ik alles wat bestaat door een manier van kijken en er was warmte en geluk mijn moeder strijkt de overalls, blauwgelapt, met boerenbonte boetepleisters de kachel likt de kolenkit, houd hem in de gaten…

"COLOUR MY WORLD" An sich kan ik je helemaal volgen Mignon, Van begin tot het einde geen enkel probleem Meestal dans ik zo door, door de donkere dagen Zonder al te veel binnen- en buitenhofklagen Ik ga nooit met the flow maar hou af en toe zicht Niet op wat de kletsmajoor heeft aangericht Dat is de kanker voor een ècht…

Sol iustitia, illustra nos Sylvester Serenade Salve domine Stabat mater ........... "Stuurman aan de wal Stop nu even dat gezeur met kerstbomenlatijn! Strips cartoons en games Stampij en video's Svp Sneeuwwitte hel en bloed Stollend Spannende Spionageverhalen!" ........... Stil! dat weten we nou wel S is het nieuwe…

O Viking in het grote dierenbos de longen open, ren er maar op los o nee! We hebben met oud zeer te maken geen zuchtje wind hoort windekind hier slaken ja zelfs een kinderstem kan haar niet raken zij zucht bij elke vlinder boven 't water van hemelhoge wolken; toen haar kater erg stout geweest was, bad zij noster pater en zei hem 'was het…

Ik sterf niet Dat is het enige dat zeker is in een wereld die altijd uit mijn handen glipt. Eeuwen hebben mij geslepen tot iets dat nauwelijks nog mens heet. Ik herinner me gezichten: het lachende gezicht van een kind dat ooit in mijn armen lag, namen die vervaagden zoals stemmen van vrienden die ik lang geleden verloor. Elke poging…

Men zoekt het nieuwe, 't onbekende pad, In vrije versen, zonder rijm of maat; Maar 't hart, dat stille hoop en liefde had, Verlangt terug naar wat weleer bestond en baadt. Geef mij de strofe, vast vanouds en rein, Een metrum kloppend als een aangespoord hart, Waar 't woord nog schittert in de morgenzonneschijn, En 't leed verzacht waaruit…

Wanneer je leven kantelt door een storm in je eigen geest, moet je de draad terugvinden die ooit zo vanzelf sprak. Ze noemen het persoonlijk herstel - maar het is eerder een stilte waarin grote vragen opstaan: Waarom ik? Wie ben ik nu? Waarheen leidt dit pad dat zo anders loopt? In die vragen schuilt groei. Niet als rechte lijn, maar…

In de ochtend van mijn leven Kwam ik mijn geluk tegen, In de avond van mijn leven, Verloor ik ’t geluk ik had. In de zomer van miin leven, Plukte ik ’t geluk, ’k van genoot, Nu de winter nadert, Wacht mij nog slechts de dood. Per saldo ben ik best tevreden, Met wat ik kreeg, Koester mooie herinneringen, Vastgelegd in wat ik er over…

hoe het kind het dwarrelend blad van een plataan met zachte vingers vangt de ogen over kleuren en nerven glijden laat hoe het het kwetsbare op handen draagt voorzichtig toedekt in een deken van papier te drogen legt onder opa’s nagelaten sprookjesboek…

O kommer en leed, de Sint die heeft weet van zoveel dingen die een mens moet bedwingen van dansen en zingen, van omringen hoe jullie gingen Hoe vroeger je goed nog kon bijten en dat ‘t nu zovelen spijten dat kunstdingen dingen vervingen Sint weet van ‘t strijden naar betere tijden en dingen vermijden en ja auto’s en rijden…

Roodborstje op tak winterlucht houdt even stil een klein wonder kijkt De zilverwitte nevel van een vroege decembermorgen sluipt traag tussen de bomen en legt een dunne stilte over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen. Het ijs aan de randen van de donkere sloot glinstert in bleek en aarzelend zonlicht, en wanneer een…

Hier, op de vruchtbare oevers van de wassende maan hebben we het goed We kunnen beginnen: grenzen trekken een staat maken jongens werven en opleiden tot grensbewakers We betalen hen goed Daar komen meisjes op af Er is geld voor extra kinderen jongens die niet hoeven te werken op het land of in de stad maar soldaat kunnen worden…

Als bovenmenselijke Heracles de halfgod met Twaalf Werken op zijn naam - volbracht in opdracht - eeuwig duurt zijn faam - heeft een jongeling van achttien jaren twaalf van de megamonsters der titanen en twee giganten weten te bedwingen Hij was een puber toen hij zou beginnen zijn naam klinkt als een top der Himalaya Nima Rinji Sherpa…

Verscholen zit zij achter het raam Dat haar vertelt Van haastige mensen Van passerende seizoenen Die alsmaar sneller in elkaar overgaan Van de regen die tikkend Straaltjes op het glas achterlaat Van de bladeren die likkend Jagen over de straat Als tongen van de wind Van winters met rammelende takjes Van ijskristallen Van alles wat…

Ik was je goudhuidje, je redder in je zwartste nacht. Wie had dit ooit gedacht? Elke droom, elke kus was voor altijd, weet je nog? Jouw leegte vulde ik met liefde, gewoon omdat. Omdat jouw kwetsbaarheid mij raakte. Je werd mijn vlees en bloed, verstrikt in een eeuwige connectie die ik nooit meer kan laten. Het uitkotsen van mijn hart in jouw…