Bij Noach plensde het wel veertig dagen, Het volk trok veertig jaar door de woestijn, Ook Jezus moest daar veertig dagen zijn, Een zware proef waarvoor Hij ruim zou slagen. De vergelijking gaat natuurlijk mank, Maar ik blijf veertig dagen van de drank.…

Wel zestien dagen zijn ze op tv, getrainde bikkels bij de winterspelen. Ik zie ze graag. Toch wil ik niet verhelen wat ik soms denk vanaf mijn canapé: wanneer doe jij, Inge, eens wat aan sport? Gelukkig duurt zulk denken steevast kort.…

Er zal een nieuwe wereldoorlog komen De mens blijft toch een destructieve soort Het gaat om wie en waar zijn schachten boort De aarde wordt door ons te hard genomen Wellicht dat zij ons voor is in die strijd De elementen inzet in haar nijd…

Gewone man vraagt bleu aan Jan Modaal: ‘Waar liggen eigenlijk die Malediven? Dat oord voor sloebers, (s)linkse progressieven, zoals dat mens van Barth en haar gemaal’ ‘Ver weg in zee,' zegt Jan heel onverdroten. ‘Bestemd voor Wassenaarse zielenpoten.’…

Mijn buurman links leeft enkel voor de Spelen: de opening en alle vijftien dagen. En met een carnavalsparadewagen zorgt buurman rechts voor zotte taferelen. Die volksaffaires zijn voor mij passé. Geef mij maar Britt van paardenpraattv.…

Marinus Kroon krijgt het weer voor zijn kiezen De poes van Geert is blijkbaar ernstig ziek De fraudeboeren krijgen veel kritiek De bitcoin is zijn waarde aan ’t verliezen Gelukkig valt er straks weer wat te winnen Want in Pyeongchang gaat het nu echt beginnen…

Daar ik in Amsterdam de weg niet ken, Besluit ik die aan Mokumers te vragen. Waarna ik ras met stomheid word geslagen: Alsof ik in Japan of China ben. Ik trof daar slechts Japanners en Chinezen, Die mij de weg naar Artis feilloos wezen.…

Omdat ik niemand voor het hoofd wil stoten, En altijd keurig op m’n woorden let, Schrijf ik vandaag voor u dit snelsonnet, Waarbij een lach of traan is uitgesloten. Dat heet ‘correct’, dat u dat even weet, Zodat u het onmiddellijk vergeet.…

Pas werd ze tachtig, onze Beatrix Met dit vers breng ik haar alsnog een hulde Haar leuke toetje deed iets met de gulden De euro daarentegen, ach, da’s niks Die munt bezit geen koninklijke rente Want de percentvoet nadert nada, niente.…

Vandaag, dacht ik, misschien maar geen gedicht. Het leek mij nogal zinloos. Voor heel even. De tijd zou zelf soms niet meer mogen leven. Een uitstel van dit vroege doodsbericht. Dat komt ervan wanneer een dichter sterft. Dan rijmt voor mij de wereld even niet.…

De Eerste Kamer: twaalf uur debatteren De koppen zijn verhit en het wordt laat omdat het over nabestaanden gaat die al of niet akkoord gaan met doneren Doneren? Mooi! (Gehoord in wandelgangen) Maar ‘t allermooiste is toch wel ontvangen!…

Een vaste vriend is ons publiek bewind, een toevlucht voor de groten en de kleinen. Het controleert al mijn privédomeinen, beheert de fondsen die het bij mij int. Straks zal het ook mijn sterven begeleiden om daarna mijn organen te verspreiden.…

Het rommelt bij de NAM en ook bij Shell Wie zal de rekeningen straks betalen Waar gaan de Groningers hun centen halen Bij wie trekt Wiebes ’t hardste aan de bel De boer kiekt noar de scheur’n in de muur’n En denkt: ach man het zal mien tied wel duur’n…

Wim Overweg is vijftig jaar getrouwd, Zijn echtvriendin, zijn lieve vrouw Marijke Zou al die tijd niet van zijn zijde wijken, De Overwegjes worden samen oud. Die vijftig gulden jaren overziend: Elk krijgt het huwelijk dat hij verdient.…

Ik rijm dit niet om u te amuseren, Nee, door dit heilig wekelijks gezang, Verdrijf ik somberheid, ben niet meer bang, En weet ik het banale te bezweren. Dus Kees ’t Hart: erken m’n parodie, Als ritueel en hoogste poëzie!…

Niet lang geleden ben ik dus ontsnapt Want ik wou niet meer naar zijn pijpen dansen Hermien ben ik, de koe van veeboer Jansen ik heb meteen flink uit de school geklapt: Die veehouder is echt om van te grillen Zo’n heikneuter, hij kneep steeds in mijn billen!…

Ik zag Anish en Magnus in de Blitz Fenomenaal, de snelheid van het spel Neuronen en synapsen in duel Een knock-out die beslist werd in een flits Al scoort het slecht tussen de volksvermaken Het blijft een zinderende sport, dat schaken…

De zeventiende-eeuwse koppen kijken bevreemd nieuwsgierig -in de Hermitage- naar ons; voor hén staan wíj in d’etalage: poserend, loerend, geenszins hun gelijken Je hoort ze denken: ‘Zie dat zootje staan: Moet ík die lange dweilen gadeslaan?’…

De dood en de belasting. Staan die vast? De dood is straks een achterhaalde notie die zich, dankzij de nieuwe kloonpromotie, niet langer aandient als gevreesde gast. Een prachtstunt, enkel nog te overtreffen door klonen die de tax op kunnen heffen.…

Ik leid doorgaans een ongekleurd bestaan Ik laat mijn huid niet door de zon verbranden Ik mijd daarom de zon gekuste stranden Ik wil het liefste in de schaduw staan Zwart, blank of geel het maakt me niet veel uit Maar wit..help...geen pigment meer in mijn huid…